ცაგარელი ლევანი - Cagareli Levan



სიტყვა როგორც ბრძოლის ველი

ამდენი გათქმული ნიშანი
საიდუმლო სერობის ამდენი დაშლილი პერსპექტივა
ამდენი გადაჭრილი ხე
და ამდენი გადამფრენი ფრინველი
ამდენი სხვის სიზმარში გაღვიძებული ჩემი შიში
და ამდენი სხვისი შიში ჩემს სიზმარში
ამდენი გამოწვდილი ვაშლი
და ამდენი დაცურებული ფეხი
ამდენი დაცურებული ფეხი
და ამდენი გახელილი თვალი
ამდენი გახელილი თვალი
და ამდენი ფოთოლცვენა ბოსხის ნახატებზე
ამდენი ფოთოლცვენა ბოსხის ნახატებზე
და ამდენი დიფუზია
ამდენი დიფუზია
და ამდენი დაღვრილი ღვინო
ამდენი დაღვრილი ღვინო
და ამდენი დამწვარი წიგნი
ამდენი დამწვარი წიგნი
და ამდენი თავისუფალი ქვა
ამდენი თავისუფალი ქვა
და ამდენი ფარგალი და თავისქალა
ამდენი ფარგალი და თავისქალა
და ამდენი გველეშაპი
ამდენი გველეშაპი
და მის მუცელში მძინარე ამდენი გმირი
ამდენი გმირი
და ამდენი მამაო ჩვენო რომელი ხარ ცათაშინა
წმიდა იყავნ სახელი შენი
მოვედინ სუფევა შენი
იყავნ ნება შენი
ვითარცა ცათა შინა
ეგრეცა ქვეყანასა ზედა
ამდენი დაჭრილი და მომაკვდავი ჩვენ
როცა დაუსრულებლივ გამოვდივართ
როცა ყოველწამიერ გამოვდივართ
როცა ვერადავერ გამოვდივართ
ჩვენი სიტყვიდან

წარსულის უარყოფა


ის ვინც არსადაა, არავინაა.
მარი ლუიზე კაშნიცი
ჩვენ ვაკვირდებოდით მათ ფრთხილ
და გამოზომილ მოძრაობებს
მიმართულს ერთმანეთისაკენ
მიმართულს ერთმანეთში მოძრავი საკუთარი თავისაკენ
ამ მოძრაობის უარყოფისაკენ
და ვამბობდით:
აი ჩვენ გადავიქეცით რვაფეხად
ჩვენ ორივე გადავიქეცით სიბნელეში მცურავ რვაფეხად
მთელი სამყარო გადაიქცა რვაფეხად
და ჩვენ ვამბობდით რომ ღმერთი არის რვაფეხა
რომ ღმერთი არის შიში
და რომ ჩვენ გამუდმებით მივიწევთ შიშისაკენ
რომ ჩვენ ახლაც მივიწევთ შიშისაკენ
და აღვნიშნავდით რომ მოძრაობა შიშისაკენ უკვე არის შიში
და რომ ღმერთი შიშისაკენ მოძრაობაა
და აღვნიშნავდით როგორ მოიწევდნენ ისინი
ნებისმიერი განვლილი წამიდან
ამ წამის გამეორების შეუძლებლობიდან
თავად ამ შეუძლებლობის გააზრებიდან
და მისი უცვლელი ხარისხიდან
და გვიამბობდნენ იმაზე
რისი მნიშვნელობაც ჩვენთვის ცნობილი იყო
და რასაც მუდამ ვხედავდით
როგორც მათი უცოდველი სიზმრების გამართლებას
როგორც სიბნელიდან მომავალთა მწუხარე თაობების ტკივილებს
რომ ჩვენი გულებიდან ამოსული უთოები
გადაიფრენდნენ უწყლო უდაბნოებს
და იპოვნიდნენ მათი სახეებისა და ხელების
მივიწყებულ კონტურებს
მათ მოძრაობას სინათლისაკენ
როგორც შინაარსიდან გამოსვლის ყველა ხელახალ მცდელობას
მნიშვნელობათა სისხლიან ველზე
გამოგონილ დანაშაულთა გარემოცვაში
წერას წყალში ჩაძირვის სიზმარეულ შეგრძნებაზე
ან ერთმანეთის გვერდით ხანგრძლივ წოლაზე
ერთმანეთის მიმართულებით განხორციელებულ ძვრებზე
ერთმანეთში დატოვებულ შეხებებზე
როცა ისინი განუწყვეტლივ იცვლიდნენ
საკუთარ ადგილმდებარეობას
შეშლილობასთან მიმართებაში
და გვაგონებდნენ იმ მათემატიკურ გრაფიკს
რომელიც გამუდმებით უახლოვდება ნოლს
მაგრამ ვერასოდეს ხდება ის
და გვაგონებდნენ ზამთრის ძილში მყოფ ქალაქებს
და მათში ჩაკარგულ ჩვენს საათობით
კინოს სახლთან დგომებს
და გაზეთის ნამწვავებზე გამთბარ ხელებს
და საუბარს რომ ისინი გადარჩებიან
რომ ისინი აუცილებლად გადარჩებიან
მათი არ შემდგარი მოქმედებები ხვალინდელში მოძრავი მათი სუსტი სხეულები

გამოსვლა

სახლის არარსებობა
არარსებულ სახლში
ცხოვრების არარსებობა
არარსებული ცხოვრებისგან
გაქცევის არარსებობა
არარსებული გაქცევით
ტკბობის არარსებობა
არარსებულ ტკბობაში
დანაშულის არარსებობა
არარსებული დანაშაულის
სასჯელის არარსებობა
გვაიძულებს ჩვენ,
გვეღვიძებოდეს ყოველღამით
ქუჩიდან მომავალ ხმაურზე,
ჩვენივე მარტოსულობის სიბნელეში გახვეულებს
და გვეშინოდეს უმიზეზოდ.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.