წითაშვილი ივეტა - Tcitelashvili Iveta



მეგრული ლექსები


ჩენჯას ეშე ეზგუმონჭილს
ეწაფაფუ ნოყელეფ,
მეახალუ გურიშ ჭუაქ,
ნარღებაშე წაურთ ფერქ.
ავრე დაჩხირ ეთაგვარგვაზ,
ევრე წყარმალ მიორე,
ჩილათირ დღალეფს ეკანგარს,
უფაფუანს ნოყელეფს.
გოხოლუას მითინს ვარწყე
ელმარინეს, მოხვარეს,
არძო მუშის იწკუმონტუ,
არძო მუშის უჯინე.
ელაფარკალ ჭველა ჭველას,
იფინდიხნა ჭანდარეფ,
ღირთანს ჭარკანტ აკვარჩხილი,
ქიანას ნწყუნს სოდგარენ.
თაში ყოფე, ჭარაშ წისქვილ
მუშის მექუნს დღაშ დო სერს,
ქუმწუფართხაფ ჩენჯას ჭუა,
მუსვანჯუაფ ნოყელეფ,
გუნწყუმ გურს სკვილ, კვარკვაზელ დო
თეზმა ხანიშ ნანარღეფ,
ჩენჯა ჩენჯას ქუგოლუაფ
კარკაცანდეს ნოყელეფ.

***
ცას მუნაფა ელასხუპ,
მუნაფაშ გურს ზღვარზღვალანს,
გვალას რცხიმალ ცხიმურეფს
ჭვემა ელასხარსხალანს.
იკიონტუ ტყას მაფა
უგამაგათ, არგამათ,
ელაჯინე მუნაფას,
იშოლუ დო რაყვალანს.
მიკახორცქუ ჯაშე ჯას,
იშო გვალას, აშო ტყას,
ვაუტორხუ დუდს ვარა,
გურს გოლოფა ობარბანჯ.
ახავაია, თიშ ცოდა,
ქუფაფუაფ ყოროფას,
მაზმა სერ დო გოთანას
იწირღოლ დო იწანწალ.
ნაყოროფას ივარანს,
ნაჭვემურსი ჭაბაკანს,
ელაჯინე მუნაფას
მინ უკურთხანს, მინ ხვამანს.
გურს ნაბარბანჯ გოლოფას
ქოუფალუ გვიმარას,
სო ატყობუდ ყოროფას,
ნამუ გვალას, ნამუ ტყას.
იკიონტუ ტყაშ მაფა,
გილეფაფუ არგამათ,
ტყურათ ირჯებ დო გორუნს
ოლაფარეს ყოროფაშ.
ცას მუნაფა ელასხუპ,
ჭვემა მუშის სხარსხალანს,
ობარბანჯუ მაფაშ გურს,
იძიცანსი გვიმარა.

სამარგალოს


ჰოუ, ნანა,
თოლი სკვამი
ცირეფ, ოსარსალაია,
ენგურ ჭკუაგუნოლასირ,
ართო ოხვარჩალაია,
ოდა კისერგუნობეჭილ,
ჭველეფ ოწარწალაია,
აშო, გურშა ქომხუტოლეთ
"ჩქიმი ჭიჭე მახარია”.
"ასე ჩონგუ ქოფთქუათი”
ღვინიშ ეფშა მარანსია,
არძო ჭუა დიღვამანწკუ
ართათ შორი გვალასია.
სოურს შარა,
ჩქიმ მიჩქუდ დო,
არქა, შხვაში ვარდასია,
ჰოუ, ნანა,
სკანდა მოულ,
ხეს სი გოილუანქია,
სამარგალო სკან ძირაფაქ,
ირო ქუმაჭარასია.

დამორჩილიშ ბუძოლიას


დამორჩილიშ ბუძოლიას
არყებენა ბერწულეფ,
მელე-მოლე ქურღვაფუნა
მუნეფიში მაყარეფ.
ტანს კაბა ქუგოხარცქუნა
ჭითათ ელაძარწუფელ,
ბერწულეფიშ ელაჯინათ
პიჯ გუნჯამნა ჭუბურეფს.
წყარი ღალსი ქელაყუნდუ,
მუშ ოლაგეს ვენტირედ,
ავარცხილს ახვარჩალუდუ
გურშა ველაცადინელ.
ბორია-ჭარკანტ ნაჩილათუს
იკილოთუდ ოხვამეს,
ჩილამურით ოშკვიდუანდ
ცოდას ელადაჩხირელს.
ცასი კარი გოუნჯამუ
ჭარკანტიში მოჯინეს,
გეცუმენა ზესკვეფ ჟიშე,
ართო ქიგორგოთუდეს.
თოლეფ გეწკურილ გაფუნო
გური ენოდარაზელ,
დამორჩილის ბუძოლიას
მუჭო გარძი უჩქიმეთ.
ვეშერყიპ ბერწულეფიშ
არყებული მაყარეფს,
წყარი ღალს ვაიძირუნო,
ოლაგეს ვადონტირელ
ჭარკანტიში ნაკილოთა,
ელნანგარა ოხვამეს,
ვარა ცას ვამკოიდგუდუო,
ჩარდახ ეკოჩარდახელ,
ზესკვეფს ვაუთქუალნანო,
გურშა ვენოცადინელ.
მა თეშ რაგად ვამოსკვანსი,
მა თეშ რაგად ვამშინერს,
მარა ოკო ქოიწუე
ჭკუა იშენ ქექე რე
ჩქიმ ოსხუნურ სი ვაგაში,
სკანი ხიოლ მა ვორექ,
სი ჩქიმ გურიშ მურიცხ რექ დო
მათ ვადმარნე უსკანეთ!

ფსუაჭითა ფარფალია


ელაღოზელ ღაჟურია,
მიკაფურნანდ კამელიაშ
მინ ართ ყვავილს, მინ მაჟიას.
სი სარალო ფარფალია,
მის რე გალაყაფუქია?
ართ დღაშ რინა გაფუნია
ღორონთშე ჭყოლოფირია,
გური ჯგირო ქოუჩია,
დღა მალას ისერუნია.
ჩე ყვავილეფ კამელიას
ტანსი გახცხანტალუნია,
ჩილამურეფ ძიაცალო
მინ ასკუ მინ უცენსია.
არძა ართი ვარენია,
შხვა რენია კამელია,
უფერუანს ფარფალია,
მის ართ ღვანწკის, მინ მაჟიას,
ჩილამურეფს უსკირუანს
უყოროფეთ სო ულია,
ართიანიშ ვორეთია,
ღურელით დო თელითია,
უყოროფეთ თე ქიანა
ჩქიმო რე ლიებურია.
გეგკასერუ ფარფალია
ვეგეგონე რაგადია!
მუ ფქიმინა, მიყორსია,
ვამნარღენქი მუთუნსია,
ყოროფათი ართ დღაშ რინა,
თაში ხოლო ღირუნია!

ხე ვამოფთხა გოპირე


ხე ვამოფთხა გოპირე,
ყვინთელ, კაბაჭარჭულერ,
კისერ ყირტალ, ტანი სკვამ,
ჯღარ ფურცელით ხარხუნტელ.
ოყვავილეს ყვავილეფს,
ქაცუეფით დორშვილეფს,
აკუნწყუმნა ანდანერ
ყოფირელ – ვაყოფირელ.
მუ უნკუნჭაფ რენია
უგურე დო უშურე.
ყურმულო უჯინედეს
ზუკოლუნდეს, წონენდეს,
ბორიაქ წასაგებელქ,
ვამოხვარელქ, ვანტირელქ,
ქიმწაფაჩუ ყვავილეფ
ნატრებულ – ონატრებელ,
აკობანძღუ აკოსოფ
ხარებულ – ოხარებელ,
მითაჟამიშ ნაჩიებ
ქიმთარაყუ ოტყალეს:
ხე ვამოფთხაშ მეთხუმა
მუთუნნერო ვაშინერს!
ქარ-ბორიაქ ვედეჯერ,
მუქ იყუა თექ თეფერქ,
ტანს ოშფათ ქიგაკვამანჭ
გოპირელს-ვაგოპირელს.
ჭარაშა მის ეწარნე,
მის ულინუ უშარეთ?
ქარ-ბორია ყოროფათ მოჭონკე დო
დუდს ქიჭყენდ.
ენა, მუქ შემერყუა,
რჩქინებულ-ურჩქინებელქ.
ირო ართნერო ვარე,
მინ ჩხანა რე, მინჩა ჭვენს,
ქარ-ბორია სოდგარენ
გვალაშ იშო დოხინწე.
ხე ვამოფთხა ობაღეს
ხე უნკუნჭაფ ქეშარედ,
თაში ყოფე, თაში რე,
მუთ ვაშინერს!
ვაშინერს.

***
ვერ ელეოდა ღვინოს და ფუნჯს,
ფერების მეფეს რაღაც აწვალებდა,
ცარიელ ტილოს ებრძოდა სულ,
ხატავდა… შლიდა…
დარღვეულ ხაზებს ნაფხაჭნ-ნანეკნარზე
ცრემლთა რეში წვიმა უგონოდ ედებოდა,
სიცოცხლე ტილოზე? აზრი სადღაც გაწყდა,
ღვინომორეული დარდი ხითხითებდა…
ნაწვალებ წუთებს ფერი არ მოერგოთ,
უფერო სიცოცხლე ტილოზე ილეოდა…

***
მე მთელი ღამე ვიხეტიალე
და ამერია გზა და კვალი,
საით წავიდე?
სადღაც გამოჩნდა ცისფერი შუკა
და ლოენგრინი ალბათ იხსნის ელზა ბრაბანტელს…
ძველი დღიურის მკრთალ ფურცლებზე წვიმას აპირებს
და თავბრუს მახვევს გიჯი ფეთება
რაღაც მაწვალებს,
აქ დავიღალე,
აქ დავიკარგე,
აქ ხეტიალი უფრო მაშინებს,
საით წავიდე?
არ შეხვედრლიხართ პარციფალის წმინდა რაინდებს?
მათ დამიძახეთ…

***
მთის ჩანჩქერების წნულზე,
თეთრ ბრილიანტებს წვიმდა,
მე დღეს სიკვდილი არ მსურს,
მხოლოდ სიცოცხლე მინდა.
გულს ჭრილობების ხნულზე
ცრემლი იღვრება წმინდა,
სად არის ჩემი ბუდე,
მე დაბრუნება მინდა.
სადღაც დაღვრემილ ურემს
მიაჭრიალებს ვიღაც,
ვხედავ, გზებია მრუდე,
ვეღარ ვერევი იღბალს,
მაინც სიკვდილი არ მსურს,
მაინც სიცოცხლე მინდა.

***
ზამთრის ნიავი ტბას ეფერება,
ტბა ღელავს ყოველ მოფერებაზე,
ლოყაწითელი ჭადრის ფოთლები
მთვარეულივით დაბარბაცობენ,
მზე იპრანჭება ღრუბლის სარკეში,
სხივები ცვლიან ალმასის ბეჭდებს
და იმალება სადღაც ინფანტა
ცრემლებს მარცვლებად აკრიალოსნებს,
დაეხეტება ლავრიონას ძის
აჩრდილი ყველგან,
გულისსწორს ეძებს
და ყვვითელფრთება ანგელოზები
შორეულ ხმებით შარიშურიბენ…
გული შემადნა თეთრი ფიფქივით,
ტანჯვა მოკლეა?
მეკითხებიან,
უხმოდ მივყვები ჭრიალა კიბეს
ფეხქვეშ ფოთლები მეფინებიან.
ტანჯვა მოკლეა,
მესმის ჩურჩული
და მეღიმება,
არ ვიცი, რატომ,
ზამთრის ნიავი ტბას ეფერბა,
ლავრიონას ძე კვლავ დადის მარტო.

***
ღრუბლის ლურჯ ბალიშზე მიეძინა
ნამგალა მთვარეს,
ხუჭუჭა ვარსკვლავმა იანცა პატარა,
გააბა ბადე ღამეულ ცაზე,
დამიგო მახე
მომპარა გული
და ლურჯ ბალიშზე მიართვა მთვარეს.
ავყევი ნაკვალევს,
ფეხთა ნაკვალევს ვეძებდი ღამე
და მერე ვნახე,
ორი ვარსკვლავი ანცობდა ცაზე,
ვიღაცას კიდევ უგებდნენ მახეს…



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.