ოთარ გელაშვილი – შენს მაგივრობას

ჩვენს მწვანე მინდორს ყორანთ გუნდი
დაუფლებოდა,
მოხველ და უკან არ გაბრუნდი
გაურკვევლობავ.
სიცოცხლის დილას ეცა წყევლა
და ანათემა,
იდუმალების ნისლთა ღელვა,
თეთრად ნათება.
დროში ჟონავდა შორეული
ნამყოს კივილი,
ოდით ღიმილში შერეული
მოთქმა-ჩივილი.
პლანეტას ცის რუხ-მურა კალთა
გადმოჰხუროდა
და სულს მოღუშულს ქარიშხალთან
ომი სწყუროდა.
ბურუსი,წვიმა,ირგვლივ სწერდა
ფერთა გრილობას,
ვხვდებოდი,ვერვინ გამიწევდა
შენს მაგივრობას.