გალაკტიონ ტაბიძე – ლოცვისთვის

ვით ლოცვა, ედება საღამო მთის კალთებს.

შორს ქარი გაჰკივის, ბნელდება თანდათან.

მე გავალ ამ ქარში, გავიტან ამ ვარდებს

და შენი ლოდინის სიმღერას გავატან.

ასეთი ვარდებით ივსება აუზი,

დარეკა გრიგალმა და ხმები გარეკა:

წმიდა არს, წმიდა არს, წმიდა არს ქაოსი!

შენ, ჩემო გენიავ, გრიგალმა დარეკა!