ენვერ სალაყაია - ქუჩაში დაყრილ ხმელ ჭადრის ფოთლებს ...



ქუჩაში დაყრილ ხმელ ჭადრის ფოთლებს,
ააწიოკებს ქარი თავნება,
წამწამზე ცრემლი ხედვას შემიშლის,
ცხოვრება ჩემი დამენანება.
რატომ მაწამებ მარადიულად?
ქარო,უჟმურო,ქარო თავხედო,
მინდა გავიგო, საით მივდივარ,
თვალებს რად მივსებ, გზას რომ გავხედო?
საშინელია სული მეხუთვის,
თან როგორ მზარავს სუნთქვა სატანის;
მე ჩემი ცოდვა-მადლი მყოფნიდა
და ვინ ამტვირთა ცოდვაც ადამის?
კიდევ მაცალეთ ცოტაოდენი,
იქნებ წყურვილებს ღონეც დაერთოს
და სიყვარულში ისევ სიამით,
ისევ სიამე ვპოვო საერთო.
ყავარეჯენს ვისვრი,თავადაც ვხვდები
სხვის ხარჯზე ბრძოლა თუ რა ჟინია,
ხმელი ფოთლები,ჩემთვისვე,ქარებს
სუდარასავით მოუფინიათ.
ქუჩაში დაყრილ ხმელ ჭადრის ფოთლებს
კვლავ აწიოკებს ქარი თავნება,
წამწამზე ცრემლი ხედვას წამართმევს,
ცხოვრება ჩემი დამენანება.












Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.