თბილისელი



და იცლებოდა თბილისი მაშინ
როცა დავდექი დიღომში ძეგლთან,
მტრის ჯარისკაცებს ველოდებოდი,
რომ მიმეწვინა მორყეულ ძელთან.

მეფეთ-მეფესთან გავისაუბრე,
მთელი საღამო ვისხედით ერთად,
მე ჩემი ვუთხარ, იმან თავისი,
გულისტკივილი გამოვთქვით ერთხმად.

ჭურვებს ისროდნენ იმ ღამით მართლაც,
ვინ გაარჩევდა მტყუანს და მართალს,
ერთგული ქალაქს არ შორდებოდა,
ვერსად ნახავდით ცბიერს და მაძღარს.

სხვა რა გზა მქონდა ჟანგიან თოფით
ველოდებოდი მავანს და მავანს,
ისმინა ღმერთმა ჩემი ვედრება,
არ ჩაუვლია ავანს და ჩავანს.

გაქცეულები მაძლევდნენ საყვირს,-
რას უდგეხარო,წამოდი ჩქარა!
მე ბუჩქებიდან სულგანაბული
ვეუბნეოდი არადა,არა!





ასე დასრულდა ეს შერკინება
ბერიკაცი რომ ველოდი მტარვალს,
ისტორიის და ქვეყნის წინაშე
ვერ გაექცევა ვაჟკაცი მთავარს.

და იცდებოდა ქართველი მაშინ,
როს დავბანაკდი დიღომში ძეგლთან.
რუს ჯარისკაცებს ველოდებოდი,
რომ მიმეწვინა წინაპართ ძვლებთან.

ავთანდილ ბაგაური

http://www.facebook.com/AvtandilBagauriPoezia?ref=hl



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.