ნაკადულიდან ნაკადულამდე - ვახტანგ ჭანკოტაძე ( ბოლო ვაგონის ლექსები )

დნება სითეთრე გაზაფხულზე,
ცადაწვდილ მთებში,
ქორფა წვეთები შორდებიან
თოვლის საფარებს,
მუსიკალურად აუწყობ, თუ
აწყობილ ხმებში,
მილიონობით ნაკადული
იღებს სათავეს.
თავქუდმოგლეჯით ასკდებიან
ხევს, თუ ხეობას,
ბარში ჩასვლამდე ერთმანეთში
იხლართებიან,
ნაკადულები აქ კარგავენ
თავის მეობას,
მდინარეები ზარ-ზეიმით
იბადებიან.
აბობოქრებით, ტორტმანით, თუ
ზლაზვნა-დინებით,
ენით ლოკავენ მოწყურებულ,
გამშრალ კალაპოტს,
უწყიან კარგად, დარწმუნებით,
დანამდვილებით,
რომ მათ ძმათაგან ბუნების წესს
ვერვინ ღალატობს.

და ოკეანე, მკერდმხურვალეს
სულ რომ სწყურია,
გულში იხუტებს დიდ-პატარას,
ყველა მდინარეს,
აქ ვერ გაიგებ, ვინ-საიდან,
სადაურია,
ვინ წვეთია, თუ ნაკადული,
ან - ვინ ვინ არის.
ეფიცხებიან მხურვალე მზეს
სხივთა გამაში,
წვეთ-ნაკადული, მდინარე და
ერთად - სამთავე,
ორთქლის წვეთებად ცას ელტვიან
თამაშ-თამაშით,
რათა მომავალ ნაკადულებს
მისცენ სათავე.