ლადო ასათიანი – ბაბუაჩემი

ის, მისი დღე და წუთისოფელი,

როცა სწყუროდა, სულ ღვინოს სვამდა,

იდგა ბუხართან ხელადა სველი

და უღვიძებდა ბაბუას მადას.

ენამზიანი და ზამთრის გულში

ტკბილი ქართულით მოლაპარაკე,

ჰყვებოდა მშვიდად ბუხრის გუგუნში

საბა-სულხანის იგავ-არაკებს.

არ იშორებდა წელზე სატევარს,

ბატონკაცური შვენოდა წვერი,

უყვარდა ლხინში ღამის გათევა -

მოგონებები ძველთაგან-ძველი.

უყვარდა მოხუცს ხმალამოწვდილი

ქართველის ეშხი და სილამაზე,

უყვარდა შვილი და შვილიშვილიც,

ამღერებული არწივის ხმაზე.

1938