მე მომწონს, როცა ჩემს მე-ზე გესაუბრებით.
მე ვაფასებ, როცა პატივს სცემთ ჩემს მე-ს ან, კიდევ უკეთესი -
როცა მას ემსახურებით.
მე მიყვარს, როცა თქვენც გიყვართ ჩემი მე.
მე კმაყოფილი ვარ, რომ ასეთი კარგი ჩემი მე მყავს.
ო, ჩემი მე ბედნიერი კაცია!
მე ასეც ვეუბნები ხოლმე მას, როცა ხასიათზე ვარ:
შენ ნამდვილად ბედნიერი კაცი ხარ-მეთქი...
და ჩემი მე მართლაც ბედნიერია.
იგი ბედნიერია,
რადგან, ჯერ ერთი, ჩემი მე-ა და არა შენი შენ ან სხვისი სხვა;
იგი ბედნიერია,
რადგან ის თქვენს დასანახად არის შექმნილი
და ამიტომ მუდამდღე სცენაზეა და თქვენს ტაშისცემას ელოდება;
იგი ბედნიერია,
რადგან სამყაროს ცენტრში დგას,
ხოლო მის გარშემო პლანეტები და ადამიანები ტრიალებენ;
იგი ბედნიერია,
რადგან თავი შეუმცდარი ჰგონია
და მისი სიმართლე - ამქვეყნად ერთადერთი სიმართლეა;
იგი ბედნიერია,
რადგან ყოველთვის იცის, რას იფიქრებს, როცა შეიტყობს ამას თუ იმას,
რას იტყვის, როცა შეემთხვევა ესა თუ ის,
რას გააკეთებს, როცა უნდა გააკეთოს, რასაც მისგან მოელიან;
იგი ბედნიერია,
რადგან უფრო ფიქრობს, ვიდრე აკეთებს,
უფრო ლაპარაკობს, ვიდრე ფიქრობს
და რასაც ლაპარაკობს, იმას არასოდეს არ აკეთებს;
იგი ბედნიერია,
რადგან არ შეუძლია, არ იყოს ბედნიერი
და ბედნიერია მაშინაც კი, როცა ამბობს - ყველაზე უბედური ვარო,
რადგან, როცა ამას ამბობს, მაშინ არის იგი ყველაზე ბედნიერი,
ისეთი ბედნიერი,
რომ თვალები (ჩემი თვალები) ბედნიერებისგან უციმციმებს;
იგი ბედნიერია,
რადგან მას არ აწუხებს ღამეებში შეგრძნობილი უსუსურობა,
არც მახსოვრობის ჯიუტი შეხსენება, რომ მტვერი ხარ
და სხვა არაფერი,
არც ეს უბადრუკი, გულისამრევი ცოდვები
და სინდისის ასევე უბადრუკი და გულისამრევი გაპასუხება,
არც საკუთარი სიბინძურისა და უწმინდურების გაფანტული ნაწილაკები -
სიზმრებში კოშმარებად შემკვრივებული,
არც შვება -
იმავე სიზმრებში წამიერად მოლანდებული და სიზმრებშივე მიუწვდომელი,
არც დილისთვის მოგროვებული შხამი,
რომელიც უნდა ანთხიო მთელი დღე, სანამ ღამისთვის არ დაიცლები,
არც ეჭვები ღმერთზე და სამყაროზე,
არც სიცოცხლე, არც არარსებობა, არც სიმარტოვე;
იგი ბედნიერია,
რადგან მან საერთოდ არ იცის, რას ნიშნავს სიტყვა მარტოობა,
რადგანაც როცა მარტოა, მაშინ ის, უბრალოდ, არ არსებობს;
იგი ბედნიერია,
რადგან მას არ სჭირდება გადაწყვეტილებების მიღება;
იგი ბედნიერია,
რადგან ვერ ხედავს, როგორ იმსხვრევიან ეს გადაწყვეტილებები
და როგორ სრულდება ის,
რაც უშენოდაც იყო გადაწყვეტილი შენს დაბადებამდე;
იგი ბედნიერია,
რადგან მას არ სჭირდება თავის მოტყუება,
რომ, მართალია, ახლა დამარცხდა,
მაგრამ მერე უსიკვდილოდ გაიმარჯვებს;
იგი ბედნიერია,
რადგანაც, ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, ამქვეყნად არსებობს
და, რაც მთავარია, იგი ბედნიერია,
რადგან არ იცის, რომ აღარ იარსებებს,
რომ მე ერთხელაც სწორედ მას მივუგდებ საჯიჯგნად ქვეყნიერებას
და, დაე, ჯიჯგნეთ იგი,
როგორც სვავები ჯიჯგნიან მძორს
ან როგორც ადამიანები ჯიჯგნით ერთმანეთს,
მე კი ახალ ჩემს მე-ს შევეფარები და მას შევიყვარებ
და იმდენს გესაუბრებით მასზე, რომ თქვენც შეგაყვარებთ
და გაიძულებთ, ახლა იმას მოემსახუროთ.
მე ვაფასებ, როცა პატივს სცემთ ჩემს მე-ს ან, კიდევ უკეთესი -
როცა მას ემსახურებით.
მე მიყვარს, როცა თქვენც გიყვართ ჩემი მე.
მე კმაყოფილი ვარ, რომ ასეთი კარგი ჩემი მე მყავს.
ო, ჩემი მე ბედნიერი კაცია!
მე ასეც ვეუბნები ხოლმე მას, როცა ხასიათზე ვარ:
შენ ნამდვილად ბედნიერი კაცი ხარ-მეთქი...
და ჩემი მე მართლაც ბედნიერია.
იგი ბედნიერია,
რადგან, ჯერ ერთი, ჩემი მე-ა და არა შენი შენ ან სხვისი სხვა;
იგი ბედნიერია,
რადგან ის თქვენს დასანახად არის შექმნილი
და ამიტომ მუდამდღე სცენაზეა და თქვენს ტაშისცემას ელოდება;
იგი ბედნიერია,
რადგან სამყაროს ცენტრში დგას,
ხოლო მის გარშემო პლანეტები და ადამიანები ტრიალებენ;
იგი ბედნიერია,
რადგან თავი შეუმცდარი ჰგონია
და მისი სიმართლე - ამქვეყნად ერთადერთი სიმართლეა;
იგი ბედნიერია,
რადგან ყოველთვის იცის, რას იფიქრებს, როცა შეიტყობს ამას თუ იმას,
რას იტყვის, როცა შეემთხვევა ესა თუ ის,
რას გააკეთებს, როცა უნდა გააკეთოს, რასაც მისგან მოელიან;
იგი ბედნიერია,
რადგან უფრო ფიქრობს, ვიდრე აკეთებს,
უფრო ლაპარაკობს, ვიდრე ფიქრობს
და რასაც ლაპარაკობს, იმას არასოდეს არ აკეთებს;
იგი ბედნიერია,
რადგან არ შეუძლია, არ იყოს ბედნიერი
და ბედნიერია მაშინაც კი, როცა ამბობს - ყველაზე უბედური ვარო,
რადგან, როცა ამას ამბობს, მაშინ არის იგი ყველაზე ბედნიერი,
ისეთი ბედნიერი,
რომ თვალები (ჩემი თვალები) ბედნიერებისგან უციმციმებს;
იგი ბედნიერია,
რადგან მას არ აწუხებს ღამეებში შეგრძნობილი უსუსურობა,
არც მახსოვრობის ჯიუტი შეხსენება, რომ მტვერი ხარ
და სხვა არაფერი,
არც ეს უბადრუკი, გულისამრევი ცოდვები
და სინდისის ასევე უბადრუკი და გულისამრევი გაპასუხება,
არც საკუთარი სიბინძურისა და უწმინდურების გაფანტული ნაწილაკები -
სიზმრებში კოშმარებად შემკვრივებული,
არც შვება -
იმავე სიზმრებში წამიერად მოლანდებული და სიზმრებშივე მიუწვდომელი,
არც დილისთვის მოგროვებული შხამი,
რომელიც უნდა ანთხიო მთელი დღე, სანამ ღამისთვის არ დაიცლები,
არც ეჭვები ღმერთზე და სამყაროზე,
არც სიცოცხლე, არც არარსებობა, არც სიმარტოვე;
იგი ბედნიერია,
რადგან მან საერთოდ არ იცის, რას ნიშნავს სიტყვა მარტოობა,
რადგანაც როცა მარტოა, მაშინ ის, უბრალოდ, არ არსებობს;
იგი ბედნიერია,
რადგან მას არ სჭირდება გადაწყვეტილებების მიღება;
იგი ბედნიერია,
რადგან ვერ ხედავს, როგორ იმსხვრევიან ეს გადაწყვეტილებები
და როგორ სრულდება ის,
რაც უშენოდაც იყო გადაწყვეტილი შენს დაბადებამდე;
იგი ბედნიერია,
რადგან მას არ სჭირდება თავის მოტყუება,
რომ, მართალია, ახლა დამარცხდა,
მაგრამ მერე უსიკვდილოდ გაიმარჯვებს;
იგი ბედნიერია,
რადგანაც, ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, ამქვეყნად არსებობს
და, რაც მთავარია, იგი ბედნიერია,
რადგან არ იცის, რომ აღარ იარსებებს,
რომ მე ერთხელაც სწორედ მას მივუგდებ საჯიჯგნად ქვეყნიერებას
და, დაე, ჯიჯგნეთ იგი,
როგორც სვავები ჯიჯგნიან მძორს
ან როგორც ადამიანები ჯიჯგნით ერთმანეთს,
მე კი ახალ ჩემს მე-ს შევეფარები და მას შევიყვარებ
და იმდენს გესაუბრებით მასზე, რომ თქვენც შეგაყვარებთ
და გაიძულებთ, ახლა იმას მოემსახუროთ.
