ჯუანშერ ტიკარაძე - ლექსების კრებულიდან

ჩე­მო უუფ­ლე­ბო ტკი­ვი­ლო,
შხა­მი­ან ღა­მე­ში გა­მომ­ღ­ვი­ძე­ბე­ლო -
მკვეთ­რად, ბიძ­გით, მო­უ­ლოდ­ნე­ლად,
რო­ცა იღ­ვი­ძებ და არ იცი, რომ გღვი­ძავს.
რო­ცა გღვი­ძავს და არ იცი, სად ხარ,
რო­ცა სიბ­ნე­ლე­ში ხარ და არ იცი, ცოცხა­ლი ხარ თუ არა,
რო­ცა ცოცხა­ლი ხარ
და გტკი­ვა რა­ღაც სიბ­ნე­ლე­ში, ღვი­ძილ­ში, სი­ცოცხ­ლე­ში
და გე­ლან­დე­ბა სი­ცა­რი­ე­ლე -
სა­ხე­ლო, უდ­როო და უს­ხე­უ­ლო მო­ლან­დე­ბე­ბი
და გტკი­ვა, გტკი­ვა სიბ­ნე­ლე­ში, ღვი­ძილ­ში, სი­ცოცხ­ლე­ში
და გტკი­ვა, გტკი­ვა სი­ცა­რი­ე­ლე­ში, დუ­მილ­ში, გა­რინ­დე­ბა­ში...
შენ ხარ ეს, ჩე­მო უუფ­ლე­ბო ტკი­ვი­ლო,
შენ­ზე ფიქ­რიც კი ცოდ­ვაა და მე რა მო­გი­ხერ­ხო?
სხვა სა­ხე­ლი და­გარ­ქ­ვა?
ვთქვა: არ მტკი­ვი­ხარ-მეთ­ქი?
მაგ­რამ მე ხომ ვი­ცი, რომ შენ - შენ ხარ.
შენც იცი ჩემ­ზე ყვე­ლა­ფე­რი.
ამ­ი­ტომ ვზი­ვარ მე­რე ჩაბ­ნე­ლე­ბულ სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში
და ვე­წე­ვი სი­გა­რეტს
და გა­ვი­ყუ­რე­ბი სი­ცა­რი­ე­ლე­ში დაც­ლი­ლი, გა­ოგ­ნე­ბუ­ლი, ჩაბ­ნე­ლე­ბუ­ლი თვა­ლე­ბით.
თვა­ლე­ბი სიბ­ნე­ლე­ში დუ­მან.
თვა­ლე­ბი არ­ა­ფერს ამ­ბო­ბენ სი­ცა­რი­ე­ლე­ში.
თვა­ლე­ბი არ არ­ი­ან თვა­ლე­ბი სიბ­ნე­ლე­ში, სი­ცა­რი­ე­ლე­ში, სი­ცა­რი­ე­ლე­ში.
არც მე ვარ მე.
და არ­ის სი­გა­რე­ტი.
და არ­ის სამ­ზა­რე­უ­ლო.
მე­რე სამ­ზა­რე­უ­ლოა მარ­ტო.
და ვდე­ვარ, ვდე­ვარ სკამ­ზე
და გა­ვი­ყუ­რე­ბი სი­ცა­რი­ე­ლე­ში
და ვი­რეკ­ლავ სი­ცა­რი­ე­ლეს
და არ ვჩან­ვარ სი­ცა­რი­ე­ლე­ში
და არ იც­ის არ­ა­ვინ დე­და­მი­წა­ზე,
რომ ჩა­აქ­რო კაც­მა სი­გა­რე­ტი
და დაც­ლი­ლი, გა­ოგ­ნე­ბუ­ლი, ჩაბ­ნე­ლე­ბუ­ლი თვა­ლე­ბი გა­მო­უ­ხუ­რა დე­და­მი­წას.
ო, ასე კი­ნო­ში ხდე­ბა მხო­ლოდ:
ზის მარ­ტო ად­ა­მი­ა­ნი
და შეჰ­ყუ­რებს იმ­ას სუყ­ვე­ლა...
ან კი რად მინ­და თქვე­ნი შე­მო­ხედ­ვა?
სიბ­რა­ლუ­ლის­თ­ვის?
ჰა-ჰა-ჰა!
რო­გორ გა­ი­გებს ად­ა­მი­ა­ნი ად­ა­მი­ა­ნის სი­მარ­ტო­ვეს?
რო­გორ გა­ი­გებს ტკი­ვილს ტკი­ვი­ლი?
თვა­ლი თვალს რო­გორ და­ი­ნა­ხავს სიბ­ნე­ლე­ში?
თი­თე­ბი იპ­ოვ­ნი­ან კედ­ლებს
და კედ­ლე­ბი იქ­ნე­ბა ცი­ვი, ნეს­ტი­ა­ნი...
და იქ­ნე­ბა სამ­ზა­რე­უ­ლო.
და იქ­ნე­ბა მო­წე­უ­ლი სი­გა­რე­ტი.
და დავ­ლევ მე­რე მეც ან­ალ­გინს
და დავ­რ­ჩე­ბი კი­დევ ცო­ტა ხანს სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში.
შენც კი აღ­არ შე­მა­წუ­ხებ, ტკი­ვი­ლო, ისე ვიქ­ნე­ბი დაღ­ლი­ლი.
ვი­დე­ბი, ვი­დე­ბი სკამ­ზე
და შემ­დეგ ფე­ხაკ­რე­ფით შევ­წ­ვე­ბი ლო­გინ­ში.
და მო­ვი­კუნ­ტე­ბი,
წა­ვი­ხუ­რავ სა­ბანს თვა­ლებ­ზე,
თვა­ლებს და­ვუ­ხუ­ჭავ სამ­ყა­როს...
და აღ­არ მო­მინ­დე­ბა დღის გა­თე­ნე­ბა,
რად­გა­ნაც დღე­ში იქ შენ ხარ.
ასე ვი­ყო, ასე, ასე, ასე:
მო­კუნ­ტუ­ლი.
თვალ­და­ხუ­ჭუ­ლი.
და­ვიწყე­ბუ­ლი.