ივანეური - ქართული ხალხური პოეზია

ჭიმღაში ივანეური
დღე-შუ გაღლესავს ხმალსაო,
გამოვა წინგარდაზედა,
გაღმართებს სიათასაო...
დედა დაუცხობს საგზალსა,
მამა უბანდავს ჯღანსაო,
საფშავოდ გამაემართა,
დასწერს ქალ-ზალი ჯვარსაო;
ფშავობა გაუბედავის
გუდანის ჯვარის ყმასაო;
როშკას მამიდას მიუვა,
თეთრაულაის ქალსაო,
გამაისტუმრებს მამიდა,
ასწავლის ფშავის გზასაო;
შამახდა მუჭის ღელესა,
ფშავო, დაგავლებს თვალსაო;
ჩაეხუმრების მწყემსებსა,
ხოცას არ ჰკადრებს თავსაო,
გაკვრით იკითხავს ამბავსა:
«მთიბლებ სად თიბვენ მთასაო!»
მერმე იმასაც იკითხავს:
«კაცად ვინ გიზით ფშავსაო,
ფშავს ვისი დიდობს სახელი,
რომელი იგდებს ხმასაო?»
«მჭედლურთ ჭრელუას ამბობენ,
ყელღილიანის ქმარსაო!
ყარტაულასაც, შაბურას, _
ლაფიტოპია ხარსაო»...
ამანდით წამოემართა,
მოისაბღუჯებს ფარსაო;
მწუხრის ხანს წამოეწია
ცაბაურთ მთიბლის ჯარსაო,
ხმალი სცა ყარტაულასა,
გამააგორებს მკვდარსაო;
სამს სხვასაც გადაუფრინდა,
კალოდ გალეწავს სამსაო,
მიღმართავს ლაშარის ჯვარსა,
წელთით დახკეტავს კარსაო;
მიუვა ხოშარეული,
მიუნთებს კელაპტარსაო:
«გამაედ, ივანეურო,
ნუ შამაცოდვებ ჯვარსაო!»
«გაბრუნდი, ხოშარეულო,
ნუ შამამაკლავ თავსაო!»
შავიდა ხოშარეული:
«გადახდა უნდა ვალსაო!»
მარცხნით კელაპტარს შაიტანს,
მარჯვნით _ შიშველა ხმალსაო,
შამახდა ივანეური,
გაუქრობს კელაპტარსაო,
წინ-წინ ხმალს ეგევ მაუქნევს,
მასჭრის მარცხენა მხარსაო...
შამაჰკრა ხოშარეულმაც _
შაასხა სისხლი ქვასაო...
. . .
ამაჟუკჟუკდი, მერცხალო,
პირშეღმ შაუდექ წყალსაო,
ჯერ ფშავს სამძიმარ მიიტა,
მემრ ჭიმღას, ჩვენსა კარსაო;
დედილას ეგრე მითქვიდი,
ქალ ნუ დაიჭრის თმასაო!
მამას, მინდიას მითქვიდი,
მამავ, ნუ წახვალ ფშავსაო...
წამოჯდებოდე ბანზედა,
წამაიხვევდე ტყავსაო,
მომიზარდოდე ობლები,
ცოლს ნუ მიმიცემ სხვასაო...
. . .
ივანეურის ფრანგულსა
ქალაქს უსინჯვენ ფხასაო:
«ბასრი ყოფილხარ, ფოლადი,
სჭრიდი ხორცსა და ძვალსაო...
შენი გამჭედი, ოხერო,
ნეტარ, ვერ გასჭედს სხვასაო?!»