მანგლისი რო ააშენეს - ქართული ხალხური პოეზია

მანგლისი რო ააშენეს,
წყარო ადინეს მილითა;
ადგანან კალატოზები,
გვერდებს ულესენ კირითა;
შიგა ზის ქალი ლამაზი,
თმაშეღებილი ინითა;
მეცხვარე შემოეჩვია, _
ყველს უზიდავდა პინითა;
იმ ქალმაც ხელი შეუწყო, _
ღვინოს ასმევდა მინითა;
მეცხვარეს ქალი შეჰყვარდა,
არ ახსოვს ცხვარი ბინითა,
გამოუცხადა ანგელოზს
თავის კაცური პირითა:
«ეგ შენი ღვინო რად მინდა,
გამაძღო შენთან ძილითა!» _
ქალმა შესწყევლა მეცხვარე
თავის ლამაზი პირითა:
«მეცხვარევ, როგორ გაბედე,
ცხვარი გაგიწყდეს ჭირითა!
ტყავებას ვერ ასდიოდე,
მუშას იჭერდე ქირითა!» _
ახლა მეცხვარემ შესწყევლა
თავის კაცური პირითა:
«მანგლისიმც ჩამოქცეულა,
ამოვარდნილა ძირითა;
შენ, ქალო, ლეკებს მიჰყავდე,
ვაივაგლახით, გმინვითა;
უკან მოგდევდეს საქმარო
თავისი დამბლა ვირითა;
მე მთიდან ჩამოვიარო, _
ფული მომქონდეს ქილითა;
დაგიხსნა, წამოგიყვანო
ქამანჩითა და სტვირითა...
ერთად ვიცხოვროთ, ვიხაროთ,
დრო გავატაროთ ლხინითა!»