ჩემი სხეული ესე არს... შენი...
”დედამიწის ვაჭრები იტირებენ და იგლოვებენ,
რადგან აღარავინ იყიდის მათ საქონელს”...
აქ ხმა წყდება
და პირველსახეს იბრუნებს ფერი -
გულამოჭმული საკუთარი უსასრულობით.
ქალი გზის პირას საცვლებს რეცხავს ღრუბლის საფირით.
აღსარებისას ვერ ნათქვამი ცოდვებისათვის -
დაუწყლულებელ ბაგესავით ხმება ყანები -
ცეცხლის სამიტზე საპროტესტო დემარშს გზავნიან
პურიტანები.
ანგელოზები აფარებენ შავ მემორანდუმს
მეშვიდე ცასთან.
(კუტ დედამიწას არ შესცივდეს - ჩასძინებია)...
ხელისმომწერნი:
მე - დედამიწა
შენ - ჩემი ღმერთი.
ჩემი სხეული ესე არს... შენი...
მაშ, მოვემზადო ცხონებისთვის დაო მარიამ?!
შვიდთავა მხეცზე ამხედრებულ მსოფლიო მეძავს
გაუღვიძია.
“იტირებენ და იგლოვებენ დედამიწის მეფეები
რომლებიც ნებივრობდნენ მასთან
როცა დაინახავენ მისი ხანძრის კვალს”
თვალები მისი -
ჯოჯოხეთის უძირო ტბები
სასჯელი ჩემი მოგონილი კაცადყოფნისთვის.
დასაწყლულებლად
აიაზმით სავსე ჭურჭელი
(სხეული მისი)
და საშო მისი
უკანონო ნაყოფისათვის
ჩემი სხეული ესე არს...შენი...
აქ ხმა წყდება და,
აქ ხმა წყდება და...
“ვაი, დიდო ქალაქო, ბისონით, პორფირით და ძოწეულით შემოსილო,
რადგან ერთ საათში დაიღუპება ესოდენ დიდი სიმდიდრე”.
პირველსახეს იბრუნებს ფერი -
გულამოჭმული საკუთარი უსასრულობით...
მეშვიდე ცაზე “ანგელოზებს” გამოუკრავთ
მემორანდუმი:
ჩემი სხეული ესე არს... შენი...
ხელისმომწერნი:
მე- დედამიწა
შენ -...
ნუ გამომყვები ჯოჯოხეთში დაო, მარიამ!
ცვარი
"ურემი რომ გადაბრუნდება, გზა მერე გამოჩნდება"
ვიშვები მკვდარი.
თეთრი ხელები ჩემი სულისთვის ილოცებენ-
გადასარჩენად.
ახლოს მოდიხარ
რომ გასავლელი წლები გულზე გადააფინო-
ჩემს ბედისწერას.
იწყება შობა-
პარკუჭებს შორის ერთი დღეა, ერთიც ღამეა.
დაცლა-ავსება
პარკუჭებს შორის ერთი მზე და ერთი მთვარეა.
აქვე უფსკრულიც.
შემოდიხარ და
თვალის ხვრელში
მეწვეთება შენი ცრემლები
და გულწრფელობა როგორც იმ მწყემსს
ისე მჭირდება,
თავის დაკლულ ცხვარს
შამფურზე რომ ვერაფრით აცვამს.
ცხვარი ხარ ჩემი.
ბავშვობაში ცხენი გერქვა. ზურგზე გეჯექი.
ყველა სოფლიდან თივა მარტო შენთვის მომქონდა.
ყველა ქუჩიდან წვიმას პეშვით შენ ერთს გასმევდი.
ყველა სუნთქვიდან ჰაერს მარტო შენ გაყლაპებდი-
რომ მეც მესუნთქა.
მერე ორივეს აღარ გვეყო ერთი ჰაერი
მთაში წავედით-
ან გავიზარდე.
გაშლილ მინდორზე მწყემსი ერთი ვინმე შემოგვხვდეს,
შენთან ერთად დამინახოს და
კისერზე დათვის კბილი შემაბას-
გზა დაგვილოცოს.
დათვს არ დაუგლეჯივართ გიხაროდეს.
გზადაგზა ხან მე გაგიყვანო სუსტი ფეხებით-
ხან გამითრიო.
უფსკრულში არ ჩავვარდნილვართ- გიხაროდეს.
წყალი მოგვწყურდეს, შევისვენოთ
და ცა დავლიოთ
ცას არ გამოვეკერეთ, გიხაროდეს.
გადავიაროთ ციცაბოები,
გადავცუროთ მდინარეები,
გადავევლოთ ქარაფებს,
ზღვამ მლაშე ტალღა შემოგვაქაფოს.
მრავალძალს ერთად ავიდეთ და
წრეზე თითოჯერ
ტაძრის კართან წავიბორძიკოთ.
დაიმახსოვრე: ეს ნიშანია.
ერთად მოვკვდებით.
-ნუ ირქინები,
ჯერ სანთელი უნდა დავანთო,
რომ შენი თავი აღვუთქვა ღმერთს და
ჩემი დავინდო.
შენი სიკვდილი ვაჩუქო ღმერთს და
ჩემი დავიხსნა.
შენი რქა ავავსო სისხლით და...
-ნუ ირქინები!
ეს ჩემთვის
შენთვის
შვილისთვის
ძმისთვის
მშობლისთვის
თუნდაც
განსაცდელის არიდებისთვის,
სიმართლისათვის
სიცოცხლეში რომ მეცილება,
ჯანმრთელობისთვის
ავად ყოფნა რომ მომისაჯა.
შავი დღისათვის
შევინახო იქნებ მცირედი-
უნდა ჩავუთქვა.
თეთრმა ხელებმა ჩემი სულისთვის ილოცონ
მე კი,
ჩემს ურემს თვლები მოვურყიო-
ანუ გამოგყვე.
ფეხზეცხვარგამობმულ გოგოს თუ ნახავ
თქვი: ურემი გადაბრუნდა, გზა დაიკარგა.
შიშველი პარადოქსი
ჩამოაფარე!
თვალს მჭრის ზეცა თავის სიშიშვლით.
ამოაშენე ჰორიზონტი თორემ ქარია.
წუთით დამჭირდა შენთან მოსვლა-
ყოფა-სიმშვიდე.
და ახლა საბნად გარინდული დღე მაფარია.
მანამ წამწამებს ჩემი სუნთქვის უპყრიათ ჩერო,
მხრებში მოხრილი
გაზაფხული
მინდა
გაჩვენო...
შენ კი,
გამარტყი ეს გაშლილი ხელი ბებერო.
კიდევ-
საბერტყი გადამაჭდე ნაზარდ ფესვებზე.
კიდევ-
ცრემლებად შეიძლება ამოვიბერო
ახლად აყლორტილ მიტოვებულ შენს ნათესებზე.
კიდევ-
დამსვარე ამ ცოდვებით ბაგეგახსნილი
ხან უკარება
ხან ამაყი
ხანაც მარხული...
-მიდი, წაიღე!
ის დღეები, წუთებიც, წლებიც.
სარჩევში ხელი ჩაყავი და ამოირჩიე.
და რა აზრი აქვს, შენ როგორი სიკვდილით კვდები
არტახებს იხევ თუ განაჩენს ისე მორჩილად
იღებ სიკვდილად, რომ ფარული კენჭისყრის წესით
გაუკვალავი ბილიკებით თამაშს თანხმდები.
სიკვდილი ყველა სიკვდილია
მაინც გიპოვის
სიკვდილი ყველა სიკვდილია
მაგრამ გამჩენო:
-გთხოვ,
უფრო მეტად დამამჩნიე ნათითურები
უფრო მატკინე
უფრო ძლიერ რომ შევაჩვენო
ძელზე გაკრული შეგრძნებები-
ჩემი სტუმრები.
.ჩამოაფარეთ,
ცას სიშიშვლე აღარ სჭირდება
ჩამოაფარეეთ!
სუდარაზე ცა რომ დავწერო...
ყოვლისშემძლეობის პარადოქსი
ბებეროო...
ე, შე ბებერო, შენა...
ჩემსავით ხავსი მოგდებია დაკოჟრილ სულზე,
დრო დადუღებულ ემოციებს ტანზე გალურსმნებს.
მოგწყინდა, ვიცი, პარადოქსის კარიბჭეს გდება,
ჩეროში ნაჯდომ მოგონებებს ფიქრებად მიაქვს
წარსული... შენ კი, ქვადქცეული დუმილი გქვია.
ბებეროო...
ჩემნაირო ბებერო შენა...
შემოგირკალავ ამ მკლავებით გალავნად მიწას
და აგეკვრები ცივ სხეულზე მეც მისხალ-მისხალ,
რომ უთვისტომოდ გაქცეულმა, დაღლილმა წლებმა
ვერ მომისინჯონ ჩამოყრილი სუსტი მაჯები.
შევნაკადდები ამ სიტყვებად... შენში დავრჩები.
ბებერო...
ეე, შე ბებერო შენა...
გახსოვს ბავშვობა? ნაფერადალ ქვირითს გითვლიდი.
დაკოპლილ კენჭებს ყოველდღიურ წუხილში ვცვლიდი.
ე, რამოდენა მოქცეულხარ, ბებერო შენა...
გაქვამთებულხარ!
მე კი ჩემი სათქმელი უკვე
მითქვამს... და დროა წუთისოფელს დაღმა გავუყვე.
ბებერო შენა...
სიკვდილის ინტიმი
მორჩა!
დავიწყებულ წუთს აღარ მივტირი,
სისხლიან თვალებში წვება შებინდება.
სიკვდილში არის ისეთი ინტიმი,
სიჩქარეს ვუმატებ და ფრენა მინდება.
თმაში ჩავიბნიე კარმენის ვარდივით
წითელი სიშიშვლე, ვით თავდავიწყება.
ახლა, უცნაური გიჟმაჟი მარტივით
მუხრუჭი აღარ მაქვს და აღარც მჭირდება.
არაფერს არა გთხოვ, არც არას გპირდები,
გაზაფხულს დაუგეს მახე ამინდებმა,
ყინულის მარცვლების აპრილში მიგდებით
ნუშებს დაეფინა თეთრად გარინდება.
სუნთქავს უცნაური შიში სხეულიდან,
გავწელე ეს სივრცე თამბაქოს რელსებით.
ჩამოგსვამ!
თუ გინდა მელნად რვეულიდან,
და მერე ეს კვალი დაფარე ლექსებით.
მოგვდევენ!
ტყვიებად ცხელ ლავას გვესვრიან
და ლამის ეს სივრცე გავხვრიტო თვალებით.
გზაზე ასფალტივით დაკრული გესლია,
ზევით კი ნისლივით ქრებიან წამები.
მორჩა!
დავიწყებულ წუთს აღარ მივტირი,
სისხლიან თვალებში წვება შებინდება.
სიკვდილში არის ისეთი ინტიმი,
სიჩქარეს ვუმატებ და ფრენა მინდება.
რუხი ცილინდრი
დაიწყო წვიმების გრძელი სერიალი.
საწერად ვიცლი და...
რატომღაც ყველაფერს ნოემბერს ვაბრალებ.
რუხი ცილინდრიდან,
რომელსაც ბოლო დროს მართლა მივეჩვიე,
რაღაც ფრაგმენტულად მოწვეთავს ფრაზები.
სტოპკადრი:
და მახსოვს დღეს უნდა მენახე.
უკვე მერამდენედ ვეღარ მივუსწარი
შეხვედრას,
რომელსაც რატომღაც ველოდი.
დუმილი იმაზეც,
რომ ბანკში პროცენტი
მის დათქმულ ვადაში მე ვერ შევიტანე.
და თქეშში სირბილი ნოემბრის ქურთუკით
და ისევ წითელი:
მაინც გადავედი.
პატრულის მანქანა-
და როგორც ყოველთვის მიწერენ ჯარიმას.
ფეხებზე მკიდია,
დღეა ისეთი რომ
რამე არ დავწერო
დანაშაულია
და არ შემიძლია.
ამიტომ მთელი დღე ვაგროვე მასალა
ამ რუხი ცილინდრით.
კარებზე ზარია.
-დუმილი.
-ზარია
-დუმილი
და შენ, ჩამომჯდარი კიბის საფეხურზე
უკიდებ მოსაწევს,
(რომელსაც რატომღაც დიდხანს მიმალავდი).
ალბათ სათქმელიდან ართქმამდე პაუზას
გეგონა კვამლივით სწრაფად გაფანტავდი.
უბრალოდ მიდიხარ.
მე კი გაწუწული რუხი ცილინდრიდან
ავკრიფე აზრები.
საწერად ვიცლი და რატომღაც
ყველაფერს ნოემბერს ვაბრალებ:
-ცხოვრების ჯარიმას
-შენს წასვლას
-გაწუწულ ცილინდრს
და.. ბიჩოკის დარჩენას
დახურულ კარებთ
კინო
“შენი ჩანაცვამი, გუბეშენასვამი,
გზაგამონაცვალი ქოშებით დავალ”. ნ.ს
შენ, ვისაც გეგონა ცხოვრება ფარდაა
და მზერას მიწისქვეშ განძივით მალავდი
_ გამოდი!
ნახე, ამოვთხარე მიწიდან ნათქვამი,
უთქმელი, ან თუნდაც სათქმელი სიტყვები,
ფეხქვეშ დაგიყარე და ახლა გიბრძანებ:
_ დადექი შიშველი!
ერთხელ უნდა შეძლო ამხელა დუმილის იმ მთამდე ატანა,
სადაც გამუდმებით იკარგებიან და ეძებენ სახელებს.
შენ, ვისაც სამხრეზე ვარსკვლავი გიბრწყინავს და ღიმილს იკავებ:
_ შიგნით ჩაიხედე.
და მთელი ცხოვრება, თავს რომ იტყუებენ, იმათი არ მჯერა.
და ამ ცხოვრებაში არაფერს ნანობენ, არ მჯერა იმათი,
რომ მთელი ცხოვრება სხვისი ბრალი არის დილემა, სასჯელი
მე კვლავ გასაყართან... მოხრილი ხერხემლით ღირსებას მივათრევ.
და გზასაც აწუხებს ჩემივე ფიქრების სიშავე, სიბნელე,
და მერე სხეულზე ვერნანახ ქალაქებს ნახშირით ვიხაზავ
და მთელი ცხოვრება ისე მონაცვლეობს სიფხიზლე, ვიბრმავებ
თვალებს და ქუჩაში გიტოვებ ამ სიტყვებს, ცარიელს, ცალხაზას.
შენ, ვისაც გგონია ცხოვრება კინოა
და ამ სიუჟეტის მთავარი გმირი ხარ
_ გამოდი!
ნახე, არ მჭირდება კითხვაზე პასუხი,
ტიტრებიც სწრაფ-სწრაფად, უჩემოდ გარბიან
არც შენი დუმილი არ არის მთისხელა,
_ გამოდი სანგრიდან!
ასე დამენახე, სრულიად შიშველი, მძიმე და ცოდვილი
სამოსი, ქარიან ამინდს რომ გიფარავს, აჩუქე ნაცნობებს.
შენ, ვისაც სამხრეზე ვარსკვლავი გიბრწყინავს და ღიმილს იკავებ:
_თუ სცოდავ, შესცოდე!
და მთელი ცხოვრება როლებს რომ ირგებენ, არ მჯერა იმათი.
თუ გინდა მოკალი, სიტყვით ან უსიტყვოდ, მე ასეთს მიგიღებ.
და მთელი ცხოვრება ცხვირში პიტნასავით ნატენი სიმართლე,
ჯაგლაგი ცხენივით გდია შარაზე და ვაბიჯებთ აღვირზე.
და მთელი ცხოვრება, წმინდანებს რომ ჰგვანან, იმათი არ მჯერა.
და სანამ აქ ვდგავარ, ფეხზე და ცოცხალი, მინდა, რომ მხედავდე.
არ ვიტყვი არაფერს, რადგან, ეს ტყუილი იქნება ამ ჯერზე
და მერე ტბასავით მომწვდება მუხლამდე, წელამდე, მხრებამდე.
შენ, ვისაც გეგონა ცხოვრება ფარდაა
და მზერას მიწისქვეშ განძივით მალავდი
განარცხებ.
პერსონაჟი
ამ ქალებს, (რაღაც ერთი საუკუნის წინ
ფერუმარილის ქვეშ ნაოჭებს რომ არ აჩენდნენ),
იჯდა პოეტი, იყენებდა მხოლოდ საწიგნე
ილუსტრაციად, შავ კონტურად, რომ საჩვენებელ,
მისთვის გამართულ საღამოზე გადაეწერათ
ლექსი მკითხველებს, ავტორებს თუ ცრუ მომხსენებლებს.
შენ, დღეის შემდეგ არც გაბედო გამეორება
ამ წლების, თუნდაც უსახელო დღეების შემდეგ.
ამ ქალებს, ერთი ღამის პეპლებს, უკვე დაჩრჩილულ
ვერშენახული სამოსების გალერეიდან,
სახის ფერები მაკიაჟით რომ წაიჩრდილეს
და სტრიქონებში მელანიც კი ვერ გაუვიდათ,
ვინ გაიხსენებს შუაღამის მელან-აჩრდილებს,
რომ გადიან და შემოდიან ღია კარიდან.
ორიდან ერთმა უნდა შევძლოთ გულსგარეთ დგომა.
მე გეუბნები: ვდგავართ ორნი. ვტყუით ორივე.
ამ ქალებს, უფრო რელიქვიებს, გულსაკიდებში
ფოტოსურათად ჩაშენებულ ციხის გალავნებს,
მხარზე ეპოქა ხურჯინივით შემოაკიდეს
და მზერას მათსას სიპის ქვები შემოულაგეს,
გასულა დრო და გამომშრალა მზისგან აკიდო
სიტყვა კი გდია, იმ ქვებივით დროის ალაგზე.
ორიდან ერთმა უნდა შევძლოთ თვალების დათხრა
და გეუბნები: ვსხედვართ ორნი, ვხედავთ ორივე.
ამ ქალებს, უკვე მოწყენილებს, კუთხეში დგომით
სადაც წერტილი უკვე დასვეს. თქვეს, რომ დამთავრდა.
სადაც ეძებენ რეალური ფიქრები სანგარს
და წყალი წყდება უფრო ახლოს სათავეებთან-
ხელებს იბანენ შეუმდგარი სიზმრები, მაგრამ
წევს ჰორიზონტზე სიუჟეტის გაშავთეთრება.
თვალიდან ხელი მომაცილე, იქ უნდა დავრჩე
სადაც არც ერთ თვალს უწყლოობა არ ემუქრება.
ამ ქალებს, სულაც წარმოსახვებს, დროის კერპებში
ცოცხლადქვადქცეულ ობელისკებს, მაგიერ ხორცის
თხელი ქაღალდის პერგამენტი შემოაკერეს
და უკვდავებაც დააჯერეს იმ სიცოცხლეში,
სადაც კალმის წვერს რომ აწობენ, მერე სარკიდან
ძირსმზერადახრილ მოგონებებს შეისახლებენ.
ჰო, დღეის შემდეგ არც გაბედო გამეორება
სიტყვების, წლების, უსახელო დღეების.თუნდაც...
ამ ქალებს, უფრო ილუზიებს, სიზმრის ნარჩენებს
სათქმელ თუ ნათქვამ აბზაცებად დაწყობილ სიტყვებს,
სიცოცხლე ძველი საქმროსავით გადააჩვიეს
და სუნთქვას მათსას სველ მაჯაზე ეპოქა იხვევს
იმ გზების გასწვრივ - სადაც დგანან ჩვეულებრივად
კედელთან ორნი- ერთი ცხოვრობს. მეორე იწერს.
ორიდან ერთმა უნდა შევძლოთ თვალების დათხრა
და გეუბნები: ვსხედვართ ორნი, ვხედავთ ორივე.
ამ კაცებს,რაღაც ერთი საუკუნის წინ
თვალების ჩრდილქვეშ რომ იდგნენ და ფერებს არჩევდნენ
მე ვზივარ ახლა და ვიყენებ მხოლოდ საწიგნე
ილუსტრაციად. შავ კონტურად, რომ საჩვენებელ
ჩემთვის გამართულ საღამოზე გადაუწეროთ
ნათქვამი ლექსად - მკითხველს. ანდა თვით მომხსენებელს.
ნათითურები
დამალვა-
პროტესტის უთქმელი აქცია.
თვალები,
რომლებიც ეძებენ სამალავს.
ღამეს სიახლოვე სამხილად აცვია,
დუმილი იწვება სირცხვილით ბაქანთან.
თითები-
განთიადს სხეულზე მივაწვი.
გზა-
მხოლოდ ერთია გაღებულ სარკმელთან.
შემოდი...
დამთავრდა დრამების მირაჟი,
წარსული დავტოვე გაქცეულ კადრებად.
გზები-
შეუკრავი ათვლის პარაბოლა
პროფილი-
ფერმკრთალი ღიმილის გრაცია.
ნახე, ჰორიზონტზე მზე რომ გადაგორდა
წვიმამ დაუწესა ცრემლების სანქცია.
მზერას-
საწნახელში ბადაგად გიწურავ.
წლები დავბერტყე და ახლა შიშველი
ნონსენსით ავსებულ ცხოვრების მიწურთან
ამბორად ვიშლები...
ამბორი გიშველის?!
სად არის ჩემიდან შენამდე ლოგიკა
თვალებიც,
რატომღა ეძებენ სამალავს.
სუნთქვა-
ნაპრალიდან სულში შემოვიდა
და ნათითურები ლექსებად დამაჩნდა.
მყვირალობა
“ირემმა ირემს ბალახი გაუწოდა”
მყვირალობისას გიხმობდი.
ფურირემივით მოვბღაოდი შენს გზას და
სისხლიან შუბლით ეკალბარდებში
ვტოვებდი ნაკვალევს.
ნაკვალევს მოჰყევ.
სისხლის სუნმა დაგგეშა, თუ
ატეხილი მდედრის ნაჩლიქარზე შემოგაკვამლეს
ქარებმა სუნი გაუხრწნელი მიცვალებისა.
ჩაკეტილ ღრანჭში მოქცეული სარეველათი
გწამლავდი, შენ, მგზავრს,
ლუკმა-ლუკმა ვცოხნიდი ჩემს თავს
და მოკლდებოდა ეს მანძილი, როგორც ხალათი
მიწის, საფლავზე სახურავიც რომ ვერ დაფარა
გირლიანდებით მოკაზმული თეთრი ხომალდის.
დაიწყო ფერმა ცვალება და
ჩამოწვა შავი.
დაიწყო ფერმა ცვალება და
ქარმა დაჰბერა.
ჩამოყვა ქარებს მიწაყრილზე
სიტყვა ნაშალი -_
ეს კუბო მე ვარ.
მწვანე მინდორზე გაზაფხული იდგა ისეთი-
მგზავრს შეეკაზმა ლურჯი ცხენი (გზა აკვარელის).
მთაზე მარჯვენა მხრიდან ავა _ დღე დამოკლდება.
მთაზე მარცხენა მხრიდან ავა _ ღამის კალენდარს
არ ეყოლება აღარც ერთი რიცხვი გუშაგად.
არც ვარსკვლავები,
არც წუთები,
აღარც დღეები,
უკვე გავიდნენ სასაფლაოს მხრიდან, ქვეშაგებს
გამოაცლიან მატყლის ბულულს, ალბათ მღრღნელები.
დაჯდებიან და მოყვებიან ამბებს ტყეებზე,
როცა ქარები ირხევიან ფოთლის შრიალზე.
როცა აზრები გახდებიან მხოლოდ ტყვეები-
ხელი შეახე
და ჭექა-ქუხილს, თანაც პირველს
თუ შეესწარი,
მაშინ იცოდე!...მე მოგბღავი მყვირალობისას,
ნაკვალევს მოჰყევ.
სისხლის სუნმა დაგგეშოს, ანდა
სუნმა სიკვდილში გაუხრწნელი მარტოობისამ.
დადგება დღე, როცა სულერთია
საით გაათრევ სხეულს და
აქვე ჩაესვენე_
მიწა გაგვათბობს.
დაიწყო ფერმა ცვალება და
ჩამოწვა შავი.
დაიწყო ფერმა ცვალება და
ქარმა დაჰბერა.
ჩამოყვა ქარებს მიწაყრილზე
სიტყვა ნაშალი-
ეს კუბო მე ვარ.
გამოვიზამთრებ ახლა დათვივით
ჩემს ფურცლებში,
ხაოიან ენას ავუსვამ
მელნისფერ გზას და
სტრიქონ-სტრიქონ დავიწყებ თოვას...…
მგზავრი
“დგომა მგზავრისა ცთომაა”
ტანმორჩილ ხეებს ვერავინ ამჩნევს.
გზაზე ნისლია ისე მუქი-
“თითს ვერ მიიტან თვალთან ახლოს”
ამოიკორტნო.
და(გა)საქცევად
გულისპირზე გიჩნდება ლაქა,
როგორც ფურცელზე
ფიქრის ესკორტით გაცილება-
მელნის დაქცევა.
დღეს უფრო დიდხანს იდგები ფეხზე,
რომ როცა ბოლოს, ჩაიმუხლებ ტრიალ მინდორზე,
სადაც ყვავილებს გულის წასვლა ეპატიებათ
მიხვდე - ამბიდან მოგონილი ზღაპრის ბოლომდე
იწყები მხოლოდ.
დღეს უფრო მეტი უნდა იარო.
გზაზე ქარისგან დაწიხლული წლები შემოგვხვდეს
მტვერი ავარდეს და ქუდმოხდილ ცაში აგროვო,
რომ როცა ღრუბლებს მოშივდებათ წვიმის სიმშრალე
თვალთ შეაყარო.
შენ ჩაიარო და არ გაჩერდე.
მტვრის ნამცეცები თესლად ყარეს დედამიწაზე.
ქალი თესავდა, კაცი მკიდა თავის მოსავალს.
გამოცლილ ნეკნზე გათენება, როგორც ფიწალზე
ეგდო და ღამე გრავიურის ჭრილად მოჩანდა.
მიკიოტები მოგკივიან ვერავინ გხედავს.
მაღალ ხეებში ისე ჩნდები
ზურგიდან მოგდევს შენი წარსული-
სიტყვაც-რეფრენად.
შენს ფოთლებს ქარი მიაქანებს დახორკლილ გზებზე
გადასაფენად.
და ჩაუარო ტანშიშველ და ფერშეცვლილ ქალებს
ქმრების ლოდინში სპილოს ეშვის მძივს რომ აცვამენ
და ტიტრებს შენი შვილიშვილი თვალს რომ უშტერებს
ერქვას “ბარაკა”-
ეს კადრია კინოფილმიდან
შენ რომ აფრიკულ ნაწნავებად
ჩამოიწანი.
საყვირის ხმაზე დაზურგული მონადირისთვის
როკავდეს მდედრი. ცეცხლის ალი იწვერებოდეს
ცამდე და მაინც გვერდით წყარო იყოს ცისფერი-
გესლის გარეშე.
შენ ჩაიარო და არ გაჩერდე.
მტვრის ნამცეცები თესლად ყარეს დედამიწაზე
ქალი თესავდა, კაცი მკიდა თავის მოსავალს.
დღე იდგა, ოდნავ ფერშეცვლილი მიცვალებაზე
ფეხებს ხვალის და გუშინდელის ფერებს უსვამდა.
შემოგხვდეს კლდეზე გამოშვერილ ჭიუხებიდან
ვიღაც იდგეს და გრძელ ტრავერსებს შუბლით ხაზავდეს.
აგურებისგან შენდებოდეს ცათამბჯენები-
შენ ვერ ამჩნევდე.
მდინარეები გროვდებოდნენ რკინის მილებში
იტოტებოდნენ და მოვერცხლილ სადინარებში
მარგალიტები ირეოდნენ როგორც ცრემლები-
ბუდის გარეშე.
დღეს უფრო მეტად უნდა გინდოდეს,
სადმე იქ, სადაც ვერ შეახო ჯერაც ხელები
საკვამურიდან ამოზრდილმა დედაქალაქმა
გაუჩინარდე-
დაიკარგო კვალის გარეშე.
დღეს უფრო დიდხანს იდგები ფეხზე,
რომ როცა ბოლოს ჩაიმუხლებ ტრიალ მინდორზე,
სადაც ყვავილებს გულის წასვლა ეპატიებათ
მიხვდე: ამბიდან მოგონილი ზღაპრის ბოლომდე
დამთავრდი უკვე.
გზის მარშრუტს ისევ ვერავინ ადგენს.
მიჰყვება მგზავრი, ტანმორჩილი
უბრად ბილიკებს
და წარსულიდან მომავლამდე გაჭიმულ თოკზე
აწმყოს იტკიებს.
დარჩენა
აქ, სადაც დღეებს არ აღელვებთ უნაპირობა
და გვერდმოხეულ ფოტოებზე ჩვენი კადრები
ისე ქრებიან, გეგონება ფეხი დაადგა
ვინმემ ამ გვიან, ფერდაკარგულ შემოდგომას და
მომაკვდავ ფოთოლს თვალში ბოლო ცრემლი ჩაუდგა,
აქ ვცხოვრობ მე -
და არ აქვს კარი ჩემს სახლს, ძვირფასო.
და როცა ქალაქს კვლავ მორთავენ გირლიანდებით,
ამ ქუჩაზე კი, დაიწყება ხალხის მიმოსვლა
საგულდაგულოდ გაბანტული “ბამბანერკებით”,
ერთმანეთისთვის ტრაფარეტულ ურთიერთობად,
რომ განაწილდნენ და რომ შეძლონ ერთი ბოკალის
მიჭახუნება თვალის თვალში გაყრის გარეშე,
სიტყვით - გილოცავ!
მე შენ გეტყვი:
-ზურგის ქარია.
დარჩი თუ გინდა, ოღონდ იცოდე,
რომ ამ ფანჯრიდან არ გადმოდის აქ საახალწლოდ,
მიწებებული თეთრი წვერით, თოვლის ბაბუა,
მთელი ბავშვობა ბალიშის ქვეშ ფულს რომ მპარავდა.
რა ვქნათ გვიჭირდა, სამკვიდრო და სახელდაკარგულ
მამაჩემივით მხრებში მოხრილ სახლის მოაჯირს,
სიგელები და ჩინ-მედლები აკიდოებად
გამოესხა და მე მშრალ ხიდზე.
ვიდექ და
ვყიდდი.
ჰო, მე ვიყავი, ის გოგონა ორი ნაწნავით
აკანკალებულ თითებით რომ ხურდებს ითვლიდა,
საინტერესო გარეგნობით, ცხვირაწეული
გვერდით,…გვერდით რომ ჩამიარე და ვერ მიცანი.
აქ მაგიდაზე, დაჟანგული, უკვე იმდენხანს
მომლოდინე და ჭუჭყიანი სამოვარი დგას,
ნახშირს მუცელში ვუტენი და
მაინც სულ მიკვირს,
ერთხელ რომ მაინც ვერ მოხერხდა ორთქლის ამოსვლა
ამ უძველესი, უცნაური რელიქვიიდან,
ბაბუის ნაქონ ნივთებიდან მე რომ შემომრჩა.
აქ ვდგავარ მე _
და არ აქვს კარი ჩემს სახლს, ძვირფასო.
არც საწოლია ისე ფართო, ორის სამყოფი.
ნაწვიმარია,
დუმილს მირღვევს ღამის თბილისი.
ეს საახალწლო მზადება და
მჭახე ფერები.
უცნაურია... უცხოობა იცის ქალაქმა,
მოდიხარ, ვერ ცნობ. მიდიხარ და კვლავ
იყურები
უკან. ეს როცა, ვერ გადიხარ წინა კარიდან
ან როცა არ გაქვს და მარტივად, უკან ბრუნდები.
თუ გინდა დარჩი.
ლოლიტა
ღამით, როდესაც ყველა იძინებს
და საიდუმლო აღარ არის ასე მტანჯველი,
თითქოს მთვარის შუქს სათითაოდ მიჰყვებიან მოგონებები,
მილიონობით ფერწასული ადამიანის
პროფილს ხაზავენ და სიმარტოვეს
ასე უჩუმრად შემოპარულს კედლის ღრიჭოდან
აღსარების თქმა უგვიანდება,
რას ჩამომჯდარხარ პატარა გოგოვ,
ამ ვნებადაცლილ კაცის ფეხებთან?!
თითქოს ცხოვრებამ ამ ოთახში შემოიარა,
სათვალეებქვეშ ჩამოგხედა და გზას გაუყვა.
ამ ფეხის ხმაზე შენ მსუბუქად
როგორც ბალეტის
გაკვეთილებზე
ნაბიჯით წინ, ან ერთით უკან,
ტრიალდები და
შენს სხეულში კარამელები
ნელ-ნელა მიმწვარ შაქრის ტბაში იძირებიან.
ყოველ წრეზე, კი შენ ჰაერზე
სწრაფ-სწრაფად სუნთქავ
და მორზეს ანბანს თვალხილულიც ემორჩილები.
ყაყაჩოების მინდორია თვალგახელილი
ამ კაცის ფერხთით გაფენილი მომცრო ხალიჩა.
ახლა პომადას გადაუსვი თხელი ტუჩები,
სარკეში სახის კონტურები შემოისწორე
და რომ მიხვდები ისტუმრებენ დღეები წუთებს,
და რომ მიხვდები ისტუმრებენ წუთები დღეებს,
საიქიომდე სანამ მივლენ მანამ ცოცხლობენ,
დილით, სისხამზე გარეთ შიშველს როცა გნახავენ
წამოწექი და გუგულივით კაფე ან თესე
სველი ზეწრის ქვეშ გატრუნული შენი ბავშვობა.
და მერე ღამით,
მაშინ, როცა ყველა იძინებს
და საიდუმლო ხდება ბევრად, ბევრად მტანჯველი,
ვიდრე სკოლაში გაკვეთილის უცებ გაცდენა,
ანდა კანფეტის აწებება მაგიდის ფერდქვეშ,
შენ ხედავ გოგოს, ბავშვობისგან დაცლილ თვალებში
აჩრდილებივით როგორ ჩანან მოგონებები
და მის სხეულზე მიმობნეულ
ყაყაჩოებს
ეძებ მიწისქვეშ.
იოანე
ვწევარ დედიშობილა.
თოჯინებს რომ ვაწვენდი ბავშვობაში
ზუსტად ისე.
მცივა.
ჩემთვის ლოგინი რომ გაეშალა
მოთიბა მთიბავმა ბალახი
ბალახი მოთიბა მთიბავმა
ციმ-ციმ მოაქვს მთიდან.
მოუსწრებს გზაში წვიმა.
დადგამს მთიბავი ზვინს
აფარებს სხეულს თავისას.
გააპობს ზურგს მისას ელია
მათრახივით გადაჭერილი ჭექა-ქუხილით-
ორად.
გაიფანტება ნათიბი მისი ურვა-წუხილით
სოფლად.
ვწევარ დედიშობილა.
თოჯინებს რომ ვაწვენდი ბავშვობაში
ზუსტად ისე.
მცივა.
გახეულ პირში მასხამენ ნახარშს-
ბალახისას.
\"ყოველმან ხემან,
რომელმან არა გამოიღოს ნაყოფი კეთილი,
მოეკუეთოს და ცეცხლსა დაედვას\"
ვარ მიწა.
მიწა ვარ მე.
დალპება ფესვები ჩემი,
რადგანაც წამოვა ლავა და ღვარცოფი.
დალპება ფესვები ჩემი,
რადგანაც სოფელში აღარ იქნება აღარც ერთი ნაცნობი.
დავწვები ყოველღამ შენთან
დამპალი ფესვებით და მეგონება,
რომ ჩემი სხეულის ეკვატორი იმ ქალაქზე გადის,
სადაც შიმშილით კი არ დაიხოცნენ,
არამედ ჭიპლარით გადახლართული ქუჩები
ასეული წლებია,
საღებავის აიაზმას ისხამენ ტანზე
სუნამოდ.
მტკვარზე ძაძებით ჩავიდნენ
და აღარ დაბრუნებულან.…
ამოთხრილი კორპუსებიც
ჩამპალ საძირკველში
წყალ-წყალა ნაყოფს რომ იკავებენ
თმაგაშლილები-
დაიხრჩვნენ იქვე.
თავმოკვეთილი გდია იოანე.
ჩემთვის ლოგინი რომ გაეშალა
მოთიბა მთიბავმა ბალახი
ბალახი მოთიბა მთიბავმა
ციმ-ციმ ჩამოიტანა მთიდან.
დადგა მთიბავმა ზვინი,
შემომიკეცა საბანი გვერდულად-
მცივა.
გააპობს სხეულს მისას ელია
კისერზე მათრახივით გადაჭერილი ჭექაქუხილით-
ორად.
ვარ მიწა.
მიწა ვარ მე.
აიხსნება ყველა წყევლა და
იტვირთებს ზეკაცი ცოდვას ყველასას.
აიხსნება ყველა წყევლა და
დაილურსმნება ერთი სხეული ყველასთვის.
მივა ზეკაცი მთიბავთან ელიას მთაზე
და ეტყვის:
-განმბანე მამაო...
მტკვარზე ძაძებით ჩავიდნენ
და დგანან დედიშობილა..
დიაგნოზი
ცრუა დიაგნოზი ჩემი ავადობის.
უბრალოდ, ჩუმად ვარ...
კანგაცლილ ზეცაზე ვწევარ და აბებად-
ვიზოგავ ამინდებს.
საწვიმარმოსხმული ჩამოდგა მარტი და
ცარიელ ბაქანთან-
უხერხულ შეკითხვებს ქარი უხერხული
მანერით არიდებს
თავს
და როგორც ლექსში მატულობს რიტმი და
წვიმების სტო-კატო.
ღრუბლების ნიჟარა სავსეა ჩემით და
ცხოვრების ფრაგმენტებს-
საღამომ- უფერო კოლაჟის შიშველი
გრაფიკა მოარგო
ნამწვი- უშენობა.
კიდეზე- გაფანტულ ეპიზოდს-
(ვაფერფლებ)...
რვიან შემოხაზულ ყვავილის კალენდარს
სველი აქვს ჯერ კიდევ
მელნით თითები და დაზოლილ ზეწარზე
მე ვწვები ამინდად-
გაუჩნდათ წელკავი ფიქრებს ხელჯოხით და
მორყეულ საკიდზე
ვკიდებ უშენობას
და ეს დიაგნოზი
ცრუა
და
და ქარტიებს-
წვიმით ჩამორეცხილ მაკიაჟს ვუახლებ,
უბრალოდ მიზეზებს
ვეძებთ და ვპოულობთ,
ვკარგავთ და ისევე...
და მარტის სტო-კატო-
სეზონის არეულ სუნთქვაში დაკარგულ
თავს როცა იზოგავს
არ მინდა აბები,
კანგაცლილ ზეცაზე მოდი
და მიშველე...
გამოსვლა
“თუ თავი შენი შენ გახლავს, ღარიბად არ იხსენები”
წაიღე ჩემი თავი. დათვალე,
წუთში რამდენჯერ რეკენ ზარები
ქვესკნელში, სადაც ალქაჯები იბადებიან.
წაიღე ჩემი თავი. შეხედე,
წუთში რამდენჯერ აღარ თენდება
მზის პირველ სხივს რომ ირეკლავენ ჩემი თვალები.
წაიღე ჩემი თავი. მოტყუვდი,
რომ ყვავილები ამ ბაგეზე შხამიანია
და მანამ ბოლო ამოსუნთქვა
არ გამალურჯებს-
ნუ შემეხები.
წაიღე ჩემი თავი. მისმინე,
თუ ამ ტკივილებს ვეღარ გავუძლებ
პირში სიზმარიც რომ ჩავიგუბო_
მუნჯი ვარ მაინც.
წყალს გაყოლილი სიზმრები კი
აღარ ცხადდება.
წაიღე ჩემი თავი. მიხსენი
ცოცხლადყოფნისგან
მკვდარი უფრო რომ შემიყვარო.
რაა ტკივილი, ისიც ჩუმი, ანდა უფერო,
რომ ვერ გაუძლო,
აკანკალდე ვერხვის ხესავით
ჩაშლილ პაემანს
მტვრად რომ აყრის
ნოემბერს. ყვითელს.
მძიმეამეთქი -
გაგაფრთხილე,
მძიმე და ცხელი.
მაშ, შეისვენე,
ზღვა ასვი და
მიწა აჭამე.
თუ კიდევ ითხოვს
გამოიღე ყველა სისხლძარღვი
შენი ტანიდან გამოიძრე-
გამოიტანე.
ყველა კედლიდან გამოვიდე
იქნებ ოდესმე.
ყველა სიზმრიდან გამოვიდე
იქნებ ოდესმე.
ყველა ღამიდან გამოვიდე იქნებ ოდესმე-
რომ შეგიყვარო.
შენი ხელები ღამით თვითონ მხდიდნენ ტკივილებს.
ვიხსნიდე თვალებს, ყურებს, ტუჩებს
სამკაულივით
ამოთხრილ ღილებს დაგკიდებდე
ალუბლებივით-
არ მომეკარო.
გარეთ სიჩუმე ლოცულობდეს ხელაპყრობილი
და გზას, რომელიც გავიარე ანდა გავივლი
ერქვას მანძილი-
ვერ დაამოკლებ.
შენ თქვი, რომ მუხლებს ვეღარა ვხრი, რათა ვილოცო...
შენ თქვი, რომ მუხლებს ვეღარა ვგრძნობ, ისე აცივდა.
ვინ გამისწორებს მე სიარულს
ან ვინ მასწავლის-
როგორ ვიცხოვრო.
გემძიმა არა?! ვეღარ მიგაქვს
მხარს კოკასავით ვერ შემოიდგი
ჩაიმუხლე და
გაგივარდა.
ჰოდა, ამიტომ ზედ გაიარე...
ქუსლით დასრისე, ქუჩა-ქუჩა გადაასწორე,
ფეხით მოსინჯე, ხომ არ დარჩა სადმე კვალი და
წითელი თმები შემოდგომას გადააფინე
და თუ ერთხელაც, შენ ტორტმანით
გზას გაიკვალავ,
ვერხვის ხესავით გადააყრი
მტვრად ჩვენს პაემანს
ნოემბერს ყვითელს,
შენ თავს დაკარგავ-
ანუ მიბრუნებ.
ყველა კედლიდან გამოვიდე
იქნებ ოდესმე.
ყველა სიზმრიდან გამოვიდე
იქნებ ოდესმე.
ყველა დროიდან გამოვიდე იქნებ ოდესმე
...
რომ დაგიბრუნო.
გა-მო-ღვი-ძე-ბა
"კოკასა შიგან რაცა სდგას”
(სანდრიკა ნაკაიძის ხსოვნას)
არ შემოხვიდე ჩემს ჯოჯოხეთში.
ახლად ამოყრილილ თევზებივით
გულაღმა წვანან ჩემი ფიქრები.
ღამით, ძილი რომ არ მეკარება
მთელ ტანზე ნუშის საცხს ვიგლეს და
ჩემს ხორცს ვანელებ.
შუაღამისას, ნაწილ-ნაწილ ვიცლი კიდურებს
და მენჯის ძვლიდან ვხაპავ მდინარეს.
“კოკასა შიგან რაცა სდგას”
სხვა არის გადმომდინარე.
ახლა გაყინულ ხელებს ვითბობ,
დაძველებული კარამელივით
ვიკვნეტ ბაგეებს,
შენ, გადმომისხი სისხლი ჩემი უკვდავებისთვის
უკვდავებაში
მიცვალებად მე შეგაგროვებ.
ცარცისფერ ძვლებზე ნაპრალებად დამეტყოს მინდა
ქვესკნელის გზები.
ვჭამდე ჩემს ხორცს,
სულს კი ვკორტნიდე
და მერე დილა
იწყებოდეს დასავიწყებლად.
და მერე დილას
გადახვეულ ფირზე ვიწერდე,
რომ სიცოცხლეში გამარჯვებით დაბრუნებულმა
შენს მომაკვდავის არტახებში
ვცადო გახვევა.
დასავიწყებლად იწყებოდეს დილა და ისევ
გამთენიისას ვერ გავუძლო და შენს სასთუმალს,
იწვეს სიკვდილი ჩემი ხელით გადარჩენილი,
ნიჟარებს სუნი ასდიოდეთ მლაშე სისხლდენის.
იყოს მოქცევა,
გადიდებულ თვალის გუგებში-
ჩანდეს სამყარო,
ზამთრისპირზე
ნისლის ბაღები ირხეოდნენ და
პალატაში ხელოვნურად მსუნთქავი გული
იდოს საწოლზე
ერთი გრამი სითხის ამარა.
სიკვდილი კართან ავაყუდო იქნებ ვიღაცამ
ჩამოიაროს და წაიღოს ჩასაბარებლად.
ნუ...ნუ, შემოხვალ ჩემს ჯოჯოხეთში.
შავ მდინარეში ტივტივებენ
ჩემი ფიქრები.
არ ვიცი ახლა ნაწილ-ნაწილ ვიცლი კიდურებს
თუ მეშინია გაღვიძების
და დროს ვაჩერებ.
და მერე დილა
იწყებოდეს გასახსენებლად,
მზე ზღვაში კლავდეს დავიწყებას
ბლაგვი საგნებით.
ეს სახლი უკვე აირია. ალბათ ოდესმე
იატაკს ცოცხს რომ გამოვუსვამ-
მეც დავლაგდები.
გა-მო-ღვი-ძე-ბა არის უთუო,
მშვიდობით ზღვაო,
რომელიმე ხომ მაინც ვრჩებით.
აღმოსავლეთი
აჰა, ჩემი აღმოსავლეთი.
ამ ძველ ქალაქში, სადაც ცოცხლად იმარხებიან
და არასოდეს არ დარდობენ მიცვალებაზე,
სადაც, მიწაზე გადაშლილი მწვანე ხავერდი
შთანთქა მტვერმა და ნაღებივით აჭრილ თვალებში
ქარი კლიტეებს მოთმინებით ეჯაჯგურება-
ყველა კარიდან გამოვედი
დღეს რომ გაგეშვი.
მაქმანად დამთრევს დაძონძილ და ყვითელ კაბაზე
ყველა ქალაქის გაწყვეტილი ყოფიერება.
სიჩუმე, როგორც უშენობის მემორიალი
ცას ებჯინება.
ლანდშტაფი. გეო-პოლიტიკა. მდებარეობა
გაურკვეველი. ეთნო-ერთა-უმცირესობა.
ზონა წითელი. ორ ქარს შუა მეძავეობდა
ერთი პატარა გოგონა და .ფინალლ. ექსცესი.
ღიმილი. იდაყვგაყვლეფილი. ხელისგულები
მოდერნ-ქუჩებად დაზოლილი ბრმა გამზირებით.
ჰაერში ოთხი თვითმფრინავი გაიგუდება
და სამომავლოდ ოთხი გემი ჩაიძირება.
ტანის ხაზებზე მიმკითხავეს გუშინ კარავში.
მარცხენა მხარეს, სადაც ჯერაც გაზაფხულია
ზღვა წყლად ჩამდგარა-
მლაშე წყურვილს სულში ვატარებ.
კაბები, უფრო საგარეო. მაქმანებითურთ.
ხე-ტყის მასალით აწყობილი სამკაულები.
ქუჩებში ხელებაწეული გაქანდები და
შედეგი ტრავმა. ანდა სენი უკურნებელი.
ლანშტაფი. გეო-პოლიტიკა. მდებარეობა
გაურკვეველი. ორი კოკით ზღვების ავსება.
ტაძართან მღვდელი. უფალს, უფალს ებარებოდეთ.
გაქცევა. წასვლა. სადღაც უფრო აღმოსავლეთით...
.აჰა, ჩემი აღმოსავლეთი.
ამ ძველ ქალაქში, სადაც ცოცხლად იმარხებიან
და არასოდეს არ დარდობენ მიცვალებაზე,
ტაროებივით ჩამოვფშვენი შეგრძნებები და
უჯიშო ფაშატს ტყავგადაცლილ ზურგზე ავკიდე.
მლაშე ხმიადის სურნელი აქვთ ახლა ღამეებს.
სამშობლოც კუტი ხმიადივით ისე მლაშეა...
წყურვილი მკლავს და ლიბრგადაკრულ თვალის კუთხესთან
ზღვას ვერ ვამშვიდებ.
წამოაყენეთ ყველა მკვდარი სამარხებიდან.
”დედამიწის ვაჭრები იტირებენ და იგლოვებენ,
რადგან აღარავინ იყიდის მათ საქონელს”...
აქ ხმა წყდება
და პირველსახეს იბრუნებს ფერი -
გულამოჭმული საკუთარი უსასრულობით.
ქალი გზის პირას საცვლებს რეცხავს ღრუბლის საფირით.
აღსარებისას ვერ ნათქვამი ცოდვებისათვის -
დაუწყლულებელ ბაგესავით ხმება ყანები -
ცეცხლის სამიტზე საპროტესტო დემარშს გზავნიან
პურიტანები.
ანგელოზები აფარებენ შავ მემორანდუმს
მეშვიდე ცასთან.
(კუტ დედამიწას არ შესცივდეს - ჩასძინებია)...
ხელისმომწერნი:
მე - დედამიწა
შენ - ჩემი ღმერთი.
ჩემი სხეული ესე არს... შენი...
მაშ, მოვემზადო ცხონებისთვის დაო მარიამ?!
შვიდთავა მხეცზე ამხედრებულ მსოფლიო მეძავს
გაუღვიძია.
“იტირებენ და იგლოვებენ დედამიწის მეფეები
რომლებიც ნებივრობდნენ მასთან
როცა დაინახავენ მისი ხანძრის კვალს”
თვალები მისი -
ჯოჯოხეთის უძირო ტბები
სასჯელი ჩემი მოგონილი კაცადყოფნისთვის.
დასაწყლულებლად
აიაზმით სავსე ჭურჭელი
(სხეული მისი)
და საშო მისი
უკანონო ნაყოფისათვის
ჩემი სხეული ესე არს...შენი...
აქ ხმა წყდება და,
აქ ხმა წყდება და...
“ვაი, დიდო ქალაქო, ბისონით, პორფირით და ძოწეულით შემოსილო,
რადგან ერთ საათში დაიღუპება ესოდენ დიდი სიმდიდრე”.
პირველსახეს იბრუნებს ფერი -
გულამოჭმული საკუთარი უსასრულობით...
მეშვიდე ცაზე “ანგელოზებს” გამოუკრავთ
მემორანდუმი:
ჩემი სხეული ესე არს... შენი...
ხელისმომწერნი:
მე- დედამიწა
შენ -...
ნუ გამომყვები ჯოჯოხეთში დაო, მარიამ!
ცვარი
"ურემი რომ გადაბრუნდება, გზა მერე გამოჩნდება"
ვიშვები მკვდარი.
თეთრი ხელები ჩემი სულისთვის ილოცებენ-
გადასარჩენად.
ახლოს მოდიხარ
რომ გასავლელი წლები გულზე გადააფინო-
ჩემს ბედისწერას.
იწყება შობა-
პარკუჭებს შორის ერთი დღეა, ერთიც ღამეა.
დაცლა-ავსება
პარკუჭებს შორის ერთი მზე და ერთი მთვარეა.
აქვე უფსკრულიც.
შემოდიხარ და
თვალის ხვრელში
მეწვეთება შენი ცრემლები
და გულწრფელობა როგორც იმ მწყემსს
ისე მჭირდება,
თავის დაკლულ ცხვარს
შამფურზე რომ ვერაფრით აცვამს.
ცხვარი ხარ ჩემი.
ბავშვობაში ცხენი გერქვა. ზურგზე გეჯექი.
ყველა სოფლიდან თივა მარტო შენთვის მომქონდა.
ყველა ქუჩიდან წვიმას პეშვით შენ ერთს გასმევდი.
ყველა სუნთქვიდან ჰაერს მარტო შენ გაყლაპებდი-
რომ მეც მესუნთქა.
მერე ორივეს აღარ გვეყო ერთი ჰაერი
მთაში წავედით-
ან გავიზარდე.
გაშლილ მინდორზე მწყემსი ერთი ვინმე შემოგვხვდეს,
შენთან ერთად დამინახოს და
კისერზე დათვის კბილი შემაბას-
გზა დაგვილოცოს.
დათვს არ დაუგლეჯივართ გიხაროდეს.
გზადაგზა ხან მე გაგიყვანო სუსტი ფეხებით-
ხან გამითრიო.
უფსკრულში არ ჩავვარდნილვართ- გიხაროდეს.
წყალი მოგვწყურდეს, შევისვენოთ
და ცა დავლიოთ
ცას არ გამოვეკერეთ, გიხაროდეს.
გადავიაროთ ციცაბოები,
გადავცუროთ მდინარეები,
გადავევლოთ ქარაფებს,
ზღვამ მლაშე ტალღა შემოგვაქაფოს.
მრავალძალს ერთად ავიდეთ და
წრეზე თითოჯერ
ტაძრის კართან წავიბორძიკოთ.
დაიმახსოვრე: ეს ნიშანია.
ერთად მოვკვდებით.
-ნუ ირქინები,
ჯერ სანთელი უნდა დავანთო,
რომ შენი თავი აღვუთქვა ღმერთს და
ჩემი დავინდო.
შენი სიკვდილი ვაჩუქო ღმერთს და
ჩემი დავიხსნა.
შენი რქა ავავსო სისხლით და...
-ნუ ირქინები!
ეს ჩემთვის
შენთვის
შვილისთვის
ძმისთვის
მშობლისთვის
თუნდაც
განსაცდელის არიდებისთვის,
სიმართლისათვის
სიცოცხლეში რომ მეცილება,
ჯანმრთელობისთვის
ავად ყოფნა რომ მომისაჯა.
შავი დღისათვის
შევინახო იქნებ მცირედი-
უნდა ჩავუთქვა.
თეთრმა ხელებმა ჩემი სულისთვის ილოცონ
მე კი,
ჩემს ურემს თვლები მოვურყიო-
ანუ გამოგყვე.
ფეხზეცხვარგამობმულ გოგოს თუ ნახავ
თქვი: ურემი გადაბრუნდა, გზა დაიკარგა.
შიშველი პარადოქსი
ჩამოაფარე!
თვალს მჭრის ზეცა თავის სიშიშვლით.
ამოაშენე ჰორიზონტი თორემ ქარია.
წუთით დამჭირდა შენთან მოსვლა-
ყოფა-სიმშვიდე.
და ახლა საბნად გარინდული დღე მაფარია.
მანამ წამწამებს ჩემი სუნთქვის უპყრიათ ჩერო,
მხრებში მოხრილი
გაზაფხული
მინდა
გაჩვენო...
შენ კი,
გამარტყი ეს გაშლილი ხელი ბებერო.
კიდევ-
საბერტყი გადამაჭდე ნაზარდ ფესვებზე.
კიდევ-
ცრემლებად შეიძლება ამოვიბერო
ახლად აყლორტილ მიტოვებულ შენს ნათესებზე.
კიდევ-
დამსვარე ამ ცოდვებით ბაგეგახსნილი
ხან უკარება
ხან ამაყი
ხანაც მარხული...
-მიდი, წაიღე!
ის დღეები, წუთებიც, წლებიც.
სარჩევში ხელი ჩაყავი და ამოირჩიე.
და რა აზრი აქვს, შენ როგორი სიკვდილით კვდები
არტახებს იხევ თუ განაჩენს ისე მორჩილად
იღებ სიკვდილად, რომ ფარული კენჭისყრის წესით
გაუკვალავი ბილიკებით თამაშს თანხმდები.
სიკვდილი ყველა სიკვდილია
მაინც გიპოვის
სიკვდილი ყველა სიკვდილია
მაგრამ გამჩენო:
-გთხოვ,
უფრო მეტად დამამჩნიე ნათითურები
უფრო მატკინე
უფრო ძლიერ რომ შევაჩვენო
ძელზე გაკრული შეგრძნებები-
ჩემი სტუმრები.
.ჩამოაფარეთ,
ცას სიშიშვლე აღარ სჭირდება
ჩამოაფარეეთ!
სუდარაზე ცა რომ დავწერო...
ყოვლისშემძლეობის პარადოქსი
ბებეროო...
ე, შე ბებერო, შენა...
ჩემსავით ხავსი მოგდებია დაკოჟრილ სულზე,
დრო დადუღებულ ემოციებს ტანზე გალურსმნებს.
მოგწყინდა, ვიცი, პარადოქსის კარიბჭეს გდება,
ჩეროში ნაჯდომ მოგონებებს ფიქრებად მიაქვს
წარსული... შენ კი, ქვადქცეული დუმილი გქვია.
ბებეროო...
ჩემნაირო ბებერო შენა...
შემოგირკალავ ამ მკლავებით გალავნად მიწას
და აგეკვრები ცივ სხეულზე მეც მისხალ-მისხალ,
რომ უთვისტომოდ გაქცეულმა, დაღლილმა წლებმა
ვერ მომისინჯონ ჩამოყრილი სუსტი მაჯები.
შევნაკადდები ამ სიტყვებად... შენში დავრჩები.
ბებერო...
ეე, შე ბებერო შენა...
გახსოვს ბავშვობა? ნაფერადალ ქვირითს გითვლიდი.
დაკოპლილ კენჭებს ყოველდღიურ წუხილში ვცვლიდი.
ე, რამოდენა მოქცეულხარ, ბებერო შენა...
გაქვამთებულხარ!
მე კი ჩემი სათქმელი უკვე
მითქვამს... და დროა წუთისოფელს დაღმა გავუყვე.
ბებერო შენა...
სიკვდილის ინტიმი
მორჩა!
დავიწყებულ წუთს აღარ მივტირი,
სისხლიან თვალებში წვება შებინდება.
სიკვდილში არის ისეთი ინტიმი,
სიჩქარეს ვუმატებ და ფრენა მინდება.
თმაში ჩავიბნიე კარმენის ვარდივით
წითელი სიშიშვლე, ვით თავდავიწყება.
ახლა, უცნაური გიჟმაჟი მარტივით
მუხრუჭი აღარ მაქვს და აღარც მჭირდება.
არაფერს არა გთხოვ, არც არას გპირდები,
გაზაფხულს დაუგეს მახე ამინდებმა,
ყინულის მარცვლების აპრილში მიგდებით
ნუშებს დაეფინა თეთრად გარინდება.
სუნთქავს უცნაური შიში სხეულიდან,
გავწელე ეს სივრცე თამბაქოს რელსებით.
ჩამოგსვამ!
თუ გინდა მელნად რვეულიდან,
და მერე ეს კვალი დაფარე ლექსებით.
მოგვდევენ!
ტყვიებად ცხელ ლავას გვესვრიან
და ლამის ეს სივრცე გავხვრიტო თვალებით.
გზაზე ასფალტივით დაკრული გესლია,
ზევით კი ნისლივით ქრებიან წამები.
მორჩა!
დავიწყებულ წუთს აღარ მივტირი,
სისხლიან თვალებში წვება შებინდება.
სიკვდილში არის ისეთი ინტიმი,
სიჩქარეს ვუმატებ და ფრენა მინდება.
რუხი ცილინდრი
დაიწყო წვიმების გრძელი სერიალი.
საწერად ვიცლი და...
რატომღაც ყველაფერს ნოემბერს ვაბრალებ.
რუხი ცილინდრიდან,
რომელსაც ბოლო დროს მართლა მივეჩვიე,
რაღაც ფრაგმენტულად მოწვეთავს ფრაზები.
სტოპკადრი:
და მახსოვს დღეს უნდა მენახე.
უკვე მერამდენედ ვეღარ მივუსწარი
შეხვედრას,
რომელსაც რატომღაც ველოდი.
დუმილი იმაზეც,
რომ ბანკში პროცენტი
მის დათქმულ ვადაში მე ვერ შევიტანე.
და თქეშში სირბილი ნოემბრის ქურთუკით
და ისევ წითელი:
მაინც გადავედი.
პატრულის მანქანა-
და როგორც ყოველთვის მიწერენ ჯარიმას.
ფეხებზე მკიდია,
დღეა ისეთი რომ
რამე არ დავწერო
დანაშაულია
და არ შემიძლია.
ამიტომ მთელი დღე ვაგროვე მასალა
ამ რუხი ცილინდრით.
კარებზე ზარია.
-დუმილი.
-ზარია
-დუმილი
და შენ, ჩამომჯდარი კიბის საფეხურზე
უკიდებ მოსაწევს,
(რომელსაც რატომღაც დიდხანს მიმალავდი).
ალბათ სათქმელიდან ართქმამდე პაუზას
გეგონა კვამლივით სწრაფად გაფანტავდი.
უბრალოდ მიდიხარ.
მე კი გაწუწული რუხი ცილინდრიდან
ავკრიფე აზრები.
საწერად ვიცლი და რატომღაც
ყველაფერს ნოემბერს ვაბრალებ:
-ცხოვრების ჯარიმას
-შენს წასვლას
-გაწუწულ ცილინდრს
და.. ბიჩოკის დარჩენას
დახურულ კარებთ
კინო
“შენი ჩანაცვამი, გუბეშენასვამი,
გზაგამონაცვალი ქოშებით დავალ”. ნ.ს
შენ, ვისაც გეგონა ცხოვრება ფარდაა
და მზერას მიწისქვეშ განძივით მალავდი
_ გამოდი!
ნახე, ამოვთხარე მიწიდან ნათქვამი,
უთქმელი, ან თუნდაც სათქმელი სიტყვები,
ფეხქვეშ დაგიყარე და ახლა გიბრძანებ:
_ დადექი შიშველი!
ერთხელ უნდა შეძლო ამხელა დუმილის იმ მთამდე ატანა,
სადაც გამუდმებით იკარგებიან და ეძებენ სახელებს.
შენ, ვისაც სამხრეზე ვარსკვლავი გიბრწყინავს და ღიმილს იკავებ:
_ შიგნით ჩაიხედე.
და მთელი ცხოვრება, თავს რომ იტყუებენ, იმათი არ მჯერა.
და ამ ცხოვრებაში არაფერს ნანობენ, არ მჯერა იმათი,
რომ მთელი ცხოვრება სხვისი ბრალი არის დილემა, სასჯელი
მე კვლავ გასაყართან... მოხრილი ხერხემლით ღირსებას მივათრევ.
და გზასაც აწუხებს ჩემივე ფიქრების სიშავე, სიბნელე,
და მერე სხეულზე ვერნანახ ქალაქებს ნახშირით ვიხაზავ
და მთელი ცხოვრება ისე მონაცვლეობს სიფხიზლე, ვიბრმავებ
თვალებს და ქუჩაში გიტოვებ ამ სიტყვებს, ცარიელს, ცალხაზას.
შენ, ვისაც გგონია ცხოვრება კინოა
და ამ სიუჟეტის მთავარი გმირი ხარ
_ გამოდი!
ნახე, არ მჭირდება კითხვაზე პასუხი,
ტიტრებიც სწრაფ-სწრაფად, უჩემოდ გარბიან
არც შენი დუმილი არ არის მთისხელა,
_ გამოდი სანგრიდან!
ასე დამენახე, სრულიად შიშველი, მძიმე და ცოდვილი
სამოსი, ქარიან ამინდს რომ გიფარავს, აჩუქე ნაცნობებს.
შენ, ვისაც სამხრეზე ვარსკვლავი გიბრწყინავს და ღიმილს იკავებ:
_თუ სცოდავ, შესცოდე!
და მთელი ცხოვრება როლებს რომ ირგებენ, არ მჯერა იმათი.
თუ გინდა მოკალი, სიტყვით ან უსიტყვოდ, მე ასეთს მიგიღებ.
და მთელი ცხოვრება ცხვირში პიტნასავით ნატენი სიმართლე,
ჯაგლაგი ცხენივით გდია შარაზე და ვაბიჯებთ აღვირზე.
და მთელი ცხოვრება, წმინდანებს რომ ჰგვანან, იმათი არ მჯერა.
და სანამ აქ ვდგავარ, ფეხზე და ცოცხალი, მინდა, რომ მხედავდე.
არ ვიტყვი არაფერს, რადგან, ეს ტყუილი იქნება ამ ჯერზე
და მერე ტბასავით მომწვდება მუხლამდე, წელამდე, მხრებამდე.
შენ, ვისაც გეგონა ცხოვრება ფარდაა
და მზერას მიწისქვეშ განძივით მალავდი
განარცხებ.
პერსონაჟი
ამ ქალებს, (რაღაც ერთი საუკუნის წინ
ფერუმარილის ქვეშ ნაოჭებს რომ არ აჩენდნენ),
იჯდა პოეტი, იყენებდა მხოლოდ საწიგნე
ილუსტრაციად, შავ კონტურად, რომ საჩვენებელ,
მისთვის გამართულ საღამოზე გადაეწერათ
ლექსი მკითხველებს, ავტორებს თუ ცრუ მომხსენებლებს.
შენ, დღეის შემდეგ არც გაბედო გამეორება
ამ წლების, თუნდაც უსახელო დღეების შემდეგ.
ამ ქალებს, ერთი ღამის პეპლებს, უკვე დაჩრჩილულ
ვერშენახული სამოსების გალერეიდან,
სახის ფერები მაკიაჟით რომ წაიჩრდილეს
და სტრიქონებში მელანიც კი ვერ გაუვიდათ,
ვინ გაიხსენებს შუაღამის მელან-აჩრდილებს,
რომ გადიან და შემოდიან ღია კარიდან.
ორიდან ერთმა უნდა შევძლოთ გულსგარეთ დგომა.
მე გეუბნები: ვდგავართ ორნი. ვტყუით ორივე.
ამ ქალებს, უფრო რელიქვიებს, გულსაკიდებში
ფოტოსურათად ჩაშენებულ ციხის გალავნებს,
მხარზე ეპოქა ხურჯინივით შემოაკიდეს
და მზერას მათსას სიპის ქვები შემოულაგეს,
გასულა დრო და გამომშრალა მზისგან აკიდო
სიტყვა კი გდია, იმ ქვებივით დროის ალაგზე.
ორიდან ერთმა უნდა შევძლოთ თვალების დათხრა
და გეუბნები: ვსხედვართ ორნი, ვხედავთ ორივე.
ამ ქალებს, უკვე მოწყენილებს, კუთხეში დგომით
სადაც წერტილი უკვე დასვეს. თქვეს, რომ დამთავრდა.
სადაც ეძებენ რეალური ფიქრები სანგარს
და წყალი წყდება უფრო ახლოს სათავეებთან-
ხელებს იბანენ შეუმდგარი სიზმრები, მაგრამ
წევს ჰორიზონტზე სიუჟეტის გაშავთეთრება.
თვალიდან ხელი მომაცილე, იქ უნდა დავრჩე
სადაც არც ერთ თვალს უწყლოობა არ ემუქრება.
ამ ქალებს, სულაც წარმოსახვებს, დროის კერპებში
ცოცხლადქვადქცეულ ობელისკებს, მაგიერ ხორცის
თხელი ქაღალდის პერგამენტი შემოაკერეს
და უკვდავებაც დააჯერეს იმ სიცოცხლეში,
სადაც კალმის წვერს რომ აწობენ, მერე სარკიდან
ძირსმზერადახრილ მოგონებებს შეისახლებენ.
ჰო, დღეის შემდეგ არც გაბედო გამეორება
სიტყვების, წლების, უსახელო დღეების.თუნდაც...
ამ ქალებს, უფრო ილუზიებს, სიზმრის ნარჩენებს
სათქმელ თუ ნათქვამ აბზაცებად დაწყობილ სიტყვებს,
სიცოცხლე ძველი საქმროსავით გადააჩვიეს
და სუნთქვას მათსას სველ მაჯაზე ეპოქა იხვევს
იმ გზების გასწვრივ - სადაც დგანან ჩვეულებრივად
კედელთან ორნი- ერთი ცხოვრობს. მეორე იწერს.
ორიდან ერთმა უნდა შევძლოთ თვალების დათხრა
და გეუბნები: ვსხედვართ ორნი, ვხედავთ ორივე.
ამ კაცებს,რაღაც ერთი საუკუნის წინ
თვალების ჩრდილქვეშ რომ იდგნენ და ფერებს არჩევდნენ
მე ვზივარ ახლა და ვიყენებ მხოლოდ საწიგნე
ილუსტრაციად. შავ კონტურად, რომ საჩვენებელ
ჩემთვის გამართულ საღამოზე გადაუწეროთ
ნათქვამი ლექსად - მკითხველს. ანდა თვით მომხსენებელს.
ნათითურები
დამალვა-
პროტესტის უთქმელი აქცია.
თვალები,
რომლებიც ეძებენ სამალავს.
ღამეს სიახლოვე სამხილად აცვია,
დუმილი იწვება სირცხვილით ბაქანთან.
თითები-
განთიადს სხეულზე მივაწვი.
გზა-
მხოლოდ ერთია გაღებულ სარკმელთან.
შემოდი...
დამთავრდა დრამების მირაჟი,
წარსული დავტოვე გაქცეულ კადრებად.
გზები-
შეუკრავი ათვლის პარაბოლა
პროფილი-
ფერმკრთალი ღიმილის გრაცია.
ნახე, ჰორიზონტზე მზე რომ გადაგორდა
წვიმამ დაუწესა ცრემლების სანქცია.
მზერას-
საწნახელში ბადაგად გიწურავ.
წლები დავბერტყე და ახლა შიშველი
ნონსენსით ავსებულ ცხოვრების მიწურთან
ამბორად ვიშლები...
ამბორი გიშველის?!
სად არის ჩემიდან შენამდე ლოგიკა
თვალებიც,
რატომღა ეძებენ სამალავს.
სუნთქვა-
ნაპრალიდან სულში შემოვიდა
და ნათითურები ლექსებად დამაჩნდა.
მყვირალობა
“ირემმა ირემს ბალახი გაუწოდა”
მყვირალობისას გიხმობდი.
ფურირემივით მოვბღაოდი შენს გზას და
სისხლიან შუბლით ეკალბარდებში
ვტოვებდი ნაკვალევს.
ნაკვალევს მოჰყევ.
სისხლის სუნმა დაგგეშა, თუ
ატეხილი მდედრის ნაჩლიქარზე შემოგაკვამლეს
ქარებმა სუნი გაუხრწნელი მიცვალებისა.
ჩაკეტილ ღრანჭში მოქცეული სარეველათი
გწამლავდი, შენ, მგზავრს,
ლუკმა-ლუკმა ვცოხნიდი ჩემს თავს
და მოკლდებოდა ეს მანძილი, როგორც ხალათი
მიწის, საფლავზე სახურავიც რომ ვერ დაფარა
გირლიანდებით მოკაზმული თეთრი ხომალდის.
დაიწყო ფერმა ცვალება და
ჩამოწვა შავი.
დაიწყო ფერმა ცვალება და
ქარმა დაჰბერა.
ჩამოყვა ქარებს მიწაყრილზე
სიტყვა ნაშალი -_
ეს კუბო მე ვარ.
მწვანე მინდორზე გაზაფხული იდგა ისეთი-
მგზავრს შეეკაზმა ლურჯი ცხენი (გზა აკვარელის).
მთაზე მარჯვენა მხრიდან ავა _ დღე დამოკლდება.
მთაზე მარცხენა მხრიდან ავა _ ღამის კალენდარს
არ ეყოლება აღარც ერთი რიცხვი გუშაგად.
არც ვარსკვლავები,
არც წუთები,
აღარც დღეები,
უკვე გავიდნენ სასაფლაოს მხრიდან, ქვეშაგებს
გამოაცლიან მატყლის ბულულს, ალბათ მღრღნელები.
დაჯდებიან და მოყვებიან ამბებს ტყეებზე,
როცა ქარები ირხევიან ფოთლის შრიალზე.
როცა აზრები გახდებიან მხოლოდ ტყვეები-
ხელი შეახე
და ჭექა-ქუხილს, თანაც პირველს
თუ შეესწარი,
მაშინ იცოდე!...მე მოგბღავი მყვირალობისას,
ნაკვალევს მოჰყევ.
სისხლის სუნმა დაგგეშოს, ანდა
სუნმა სიკვდილში გაუხრწნელი მარტოობისამ.
დადგება დღე, როცა სულერთია
საით გაათრევ სხეულს და
აქვე ჩაესვენე_
მიწა გაგვათბობს.
დაიწყო ფერმა ცვალება და
ჩამოწვა შავი.
დაიწყო ფერმა ცვალება და
ქარმა დაჰბერა.
ჩამოყვა ქარებს მიწაყრილზე
სიტყვა ნაშალი-
ეს კუბო მე ვარ.
გამოვიზამთრებ ახლა დათვივით
ჩემს ფურცლებში,
ხაოიან ენას ავუსვამ
მელნისფერ გზას და
სტრიქონ-სტრიქონ დავიწყებ თოვას...…
მგზავრი
“დგომა მგზავრისა ცთომაა”
ტანმორჩილ ხეებს ვერავინ ამჩნევს.
გზაზე ნისლია ისე მუქი-
“თითს ვერ მიიტან თვალთან ახლოს”
ამოიკორტნო.
და(გა)საქცევად
გულისპირზე გიჩნდება ლაქა,
როგორც ფურცელზე
ფიქრის ესკორტით გაცილება-
მელნის დაქცევა.
დღეს უფრო დიდხანს იდგები ფეხზე,
რომ როცა ბოლოს, ჩაიმუხლებ ტრიალ მინდორზე,
სადაც ყვავილებს გულის წასვლა ეპატიებათ
მიხვდე - ამბიდან მოგონილი ზღაპრის ბოლომდე
იწყები მხოლოდ.
დღეს უფრო მეტი უნდა იარო.
გზაზე ქარისგან დაწიხლული წლები შემოგვხვდეს
მტვერი ავარდეს და ქუდმოხდილ ცაში აგროვო,
რომ როცა ღრუბლებს მოშივდებათ წვიმის სიმშრალე
თვალთ შეაყარო.
შენ ჩაიარო და არ გაჩერდე.
მტვრის ნამცეცები თესლად ყარეს დედამიწაზე.
ქალი თესავდა, კაცი მკიდა თავის მოსავალს.
გამოცლილ ნეკნზე გათენება, როგორც ფიწალზე
ეგდო და ღამე გრავიურის ჭრილად მოჩანდა.
მიკიოტები მოგკივიან ვერავინ გხედავს.
მაღალ ხეებში ისე ჩნდები
ზურგიდან მოგდევს შენი წარსული-
სიტყვაც-რეფრენად.
შენს ფოთლებს ქარი მიაქანებს დახორკლილ გზებზე
გადასაფენად.
და ჩაუარო ტანშიშველ და ფერშეცვლილ ქალებს
ქმრების ლოდინში სპილოს ეშვის მძივს რომ აცვამენ
და ტიტრებს შენი შვილიშვილი თვალს რომ უშტერებს
ერქვას “ბარაკა”-
ეს კადრია კინოფილმიდან
შენ რომ აფრიკულ ნაწნავებად
ჩამოიწანი.
საყვირის ხმაზე დაზურგული მონადირისთვის
როკავდეს მდედრი. ცეცხლის ალი იწვერებოდეს
ცამდე და მაინც გვერდით წყარო იყოს ცისფერი-
გესლის გარეშე.
შენ ჩაიარო და არ გაჩერდე.
მტვრის ნამცეცები თესლად ყარეს დედამიწაზე
ქალი თესავდა, კაცი მკიდა თავის მოსავალს.
დღე იდგა, ოდნავ ფერშეცვლილი მიცვალებაზე
ფეხებს ხვალის და გუშინდელის ფერებს უსვამდა.
შემოგხვდეს კლდეზე გამოშვერილ ჭიუხებიდან
ვიღაც იდგეს და გრძელ ტრავერსებს შუბლით ხაზავდეს.
აგურებისგან შენდებოდეს ცათამბჯენები-
შენ ვერ ამჩნევდე.
მდინარეები გროვდებოდნენ რკინის მილებში
იტოტებოდნენ და მოვერცხლილ სადინარებში
მარგალიტები ირეოდნენ როგორც ცრემლები-
ბუდის გარეშე.
დღეს უფრო მეტად უნდა გინდოდეს,
სადმე იქ, სადაც ვერ შეახო ჯერაც ხელები
საკვამურიდან ამოზრდილმა დედაქალაქმა
გაუჩინარდე-
დაიკარგო კვალის გარეშე.
დღეს უფრო დიდხანს იდგები ფეხზე,
რომ როცა ბოლოს ჩაიმუხლებ ტრიალ მინდორზე,
სადაც ყვავილებს გულის წასვლა ეპატიებათ
მიხვდე: ამბიდან მოგონილი ზღაპრის ბოლომდე
დამთავრდი უკვე.
გზის მარშრუტს ისევ ვერავინ ადგენს.
მიჰყვება მგზავრი, ტანმორჩილი
უბრად ბილიკებს
და წარსულიდან მომავლამდე გაჭიმულ თოკზე
აწმყოს იტკიებს.
დარჩენა
აქ, სადაც დღეებს არ აღელვებთ უნაპირობა
და გვერდმოხეულ ფოტოებზე ჩვენი კადრები
ისე ქრებიან, გეგონება ფეხი დაადგა
ვინმემ ამ გვიან, ფერდაკარგულ შემოდგომას და
მომაკვდავ ფოთოლს თვალში ბოლო ცრემლი ჩაუდგა,
აქ ვცხოვრობ მე -
და არ აქვს კარი ჩემს სახლს, ძვირფასო.
და როცა ქალაქს კვლავ მორთავენ გირლიანდებით,
ამ ქუჩაზე კი, დაიწყება ხალხის მიმოსვლა
საგულდაგულოდ გაბანტული “ბამბანერკებით”,
ერთმანეთისთვის ტრაფარეტულ ურთიერთობად,
რომ განაწილდნენ და რომ შეძლონ ერთი ბოკალის
მიჭახუნება თვალის თვალში გაყრის გარეშე,
სიტყვით - გილოცავ!
მე შენ გეტყვი:
-ზურგის ქარია.
დარჩი თუ გინდა, ოღონდ იცოდე,
რომ ამ ფანჯრიდან არ გადმოდის აქ საახალწლოდ,
მიწებებული თეთრი წვერით, თოვლის ბაბუა,
მთელი ბავშვობა ბალიშის ქვეშ ფულს რომ მპარავდა.
რა ვქნათ გვიჭირდა, სამკვიდრო და სახელდაკარგულ
მამაჩემივით მხრებში მოხრილ სახლის მოაჯირს,
სიგელები და ჩინ-მედლები აკიდოებად
გამოესხა და მე მშრალ ხიდზე.
ვიდექ და
ვყიდდი.
ჰო, მე ვიყავი, ის გოგონა ორი ნაწნავით
აკანკალებულ თითებით რომ ხურდებს ითვლიდა,
საინტერესო გარეგნობით, ცხვირაწეული
გვერდით,…გვერდით რომ ჩამიარე და ვერ მიცანი.
აქ მაგიდაზე, დაჟანგული, უკვე იმდენხანს
მომლოდინე და ჭუჭყიანი სამოვარი დგას,
ნახშირს მუცელში ვუტენი და
მაინც სულ მიკვირს,
ერთხელ რომ მაინც ვერ მოხერხდა ორთქლის ამოსვლა
ამ უძველესი, უცნაური რელიქვიიდან,
ბაბუის ნაქონ ნივთებიდან მე რომ შემომრჩა.
აქ ვდგავარ მე _
და არ აქვს კარი ჩემს სახლს, ძვირფასო.
არც საწოლია ისე ფართო, ორის სამყოფი.
ნაწვიმარია,
დუმილს მირღვევს ღამის თბილისი.
ეს საახალწლო მზადება და
მჭახე ფერები.
უცნაურია... უცხოობა იცის ქალაქმა,
მოდიხარ, ვერ ცნობ. მიდიხარ და კვლავ
იყურები
უკან. ეს როცა, ვერ გადიხარ წინა კარიდან
ან როცა არ გაქვს და მარტივად, უკან ბრუნდები.
თუ გინდა დარჩი.
ლოლიტა
ღამით, როდესაც ყველა იძინებს
და საიდუმლო აღარ არის ასე მტანჯველი,
თითქოს მთვარის შუქს სათითაოდ მიჰყვებიან მოგონებები,
მილიონობით ფერწასული ადამიანის
პროფილს ხაზავენ და სიმარტოვეს
ასე უჩუმრად შემოპარულს კედლის ღრიჭოდან
აღსარების თქმა უგვიანდება,
რას ჩამომჯდარხარ პატარა გოგოვ,
ამ ვნებადაცლილ კაცის ფეხებთან?!
თითქოს ცხოვრებამ ამ ოთახში შემოიარა,
სათვალეებქვეშ ჩამოგხედა და გზას გაუყვა.
ამ ფეხის ხმაზე შენ მსუბუქად
როგორც ბალეტის
გაკვეთილებზე
ნაბიჯით წინ, ან ერთით უკან,
ტრიალდები და
შენს სხეულში კარამელები
ნელ-ნელა მიმწვარ შაქრის ტბაში იძირებიან.
ყოველ წრეზე, კი შენ ჰაერზე
სწრაფ-სწრაფად სუნთქავ
და მორზეს ანბანს თვალხილულიც ემორჩილები.
ყაყაჩოების მინდორია თვალგახელილი
ამ კაცის ფერხთით გაფენილი მომცრო ხალიჩა.
ახლა პომადას გადაუსვი თხელი ტუჩები,
სარკეში სახის კონტურები შემოისწორე
და რომ მიხვდები ისტუმრებენ დღეები წუთებს,
და რომ მიხვდები ისტუმრებენ წუთები დღეებს,
საიქიომდე სანამ მივლენ მანამ ცოცხლობენ,
დილით, სისხამზე გარეთ შიშველს როცა გნახავენ
წამოწექი და გუგულივით კაფე ან თესე
სველი ზეწრის ქვეშ გატრუნული შენი ბავშვობა.
და მერე ღამით,
მაშინ, როცა ყველა იძინებს
და საიდუმლო ხდება ბევრად, ბევრად მტანჯველი,
ვიდრე სკოლაში გაკვეთილის უცებ გაცდენა,
ანდა კანფეტის აწებება მაგიდის ფერდქვეშ,
შენ ხედავ გოგოს, ბავშვობისგან დაცლილ თვალებში
აჩრდილებივით როგორ ჩანან მოგონებები
და მის სხეულზე მიმობნეულ
ყაყაჩოებს
ეძებ მიწისქვეშ.
იოანე
ვწევარ დედიშობილა.
თოჯინებს რომ ვაწვენდი ბავშვობაში
ზუსტად ისე.
მცივა.
ჩემთვის ლოგინი რომ გაეშალა
მოთიბა მთიბავმა ბალახი
ბალახი მოთიბა მთიბავმა
ციმ-ციმ მოაქვს მთიდან.
მოუსწრებს გზაში წვიმა.
დადგამს მთიბავი ზვინს
აფარებს სხეულს თავისას.
გააპობს ზურგს მისას ელია
მათრახივით გადაჭერილი ჭექა-ქუხილით-
ორად.
გაიფანტება ნათიბი მისი ურვა-წუხილით
სოფლად.
ვწევარ დედიშობილა.
თოჯინებს რომ ვაწვენდი ბავშვობაში
ზუსტად ისე.
მცივა.
გახეულ პირში მასხამენ ნახარშს-
ბალახისას.
\"ყოველმან ხემან,
რომელმან არა გამოიღოს ნაყოფი კეთილი,
მოეკუეთოს და ცეცხლსა დაედვას\"
ვარ მიწა.
მიწა ვარ მე.
დალპება ფესვები ჩემი,
რადგანაც წამოვა ლავა და ღვარცოფი.
დალპება ფესვები ჩემი,
რადგანაც სოფელში აღარ იქნება აღარც ერთი ნაცნობი.
დავწვები ყოველღამ შენთან
დამპალი ფესვებით და მეგონება,
რომ ჩემი სხეულის ეკვატორი იმ ქალაქზე გადის,
სადაც შიმშილით კი არ დაიხოცნენ,
არამედ ჭიპლარით გადახლართული ქუჩები
ასეული წლებია,
საღებავის აიაზმას ისხამენ ტანზე
სუნამოდ.
მტკვარზე ძაძებით ჩავიდნენ
და აღარ დაბრუნებულან.…
ამოთხრილი კორპუსებიც
ჩამპალ საძირკველში
წყალ-წყალა ნაყოფს რომ იკავებენ
თმაგაშლილები-
დაიხრჩვნენ იქვე.
თავმოკვეთილი გდია იოანე.
ჩემთვის ლოგინი რომ გაეშალა
მოთიბა მთიბავმა ბალახი
ბალახი მოთიბა მთიბავმა
ციმ-ციმ ჩამოიტანა მთიდან.
დადგა მთიბავმა ზვინი,
შემომიკეცა საბანი გვერდულად-
მცივა.
გააპობს სხეულს მისას ელია
კისერზე მათრახივით გადაჭერილი ჭექაქუხილით-
ორად.
ვარ მიწა.
მიწა ვარ მე.
აიხსნება ყველა წყევლა და
იტვირთებს ზეკაცი ცოდვას ყველასას.
აიხსნება ყველა წყევლა და
დაილურსმნება ერთი სხეული ყველასთვის.
მივა ზეკაცი მთიბავთან ელიას მთაზე
და ეტყვის:
-განმბანე მამაო...
მტკვარზე ძაძებით ჩავიდნენ
და დგანან დედიშობილა..
დიაგნოზი
ცრუა დიაგნოზი ჩემი ავადობის.
უბრალოდ, ჩუმად ვარ...
კანგაცლილ ზეცაზე ვწევარ და აბებად-
ვიზოგავ ამინდებს.
საწვიმარმოსხმული ჩამოდგა მარტი და
ცარიელ ბაქანთან-
უხერხულ შეკითხვებს ქარი უხერხული
მანერით არიდებს
თავს
და როგორც ლექსში მატულობს რიტმი და
წვიმების სტო-კატო.
ღრუბლების ნიჟარა სავსეა ჩემით და
ცხოვრების ფრაგმენტებს-
საღამომ- უფერო კოლაჟის შიშველი
გრაფიკა მოარგო
ნამწვი- უშენობა.
კიდეზე- გაფანტულ ეპიზოდს-
(ვაფერფლებ)...
რვიან შემოხაზულ ყვავილის კალენდარს
სველი აქვს ჯერ კიდევ
მელნით თითები და დაზოლილ ზეწარზე
მე ვწვები ამინდად-
გაუჩნდათ წელკავი ფიქრებს ხელჯოხით და
მორყეულ საკიდზე
ვკიდებ უშენობას
და ეს დიაგნოზი
ცრუა
და
და ქარტიებს-
წვიმით ჩამორეცხილ მაკიაჟს ვუახლებ,
უბრალოდ მიზეზებს
ვეძებთ და ვპოულობთ,
ვკარგავთ და ისევე...
და მარტის სტო-კატო-
სეზონის არეულ სუნთქვაში დაკარგულ
თავს როცა იზოგავს
არ მინდა აბები,
კანგაცლილ ზეცაზე მოდი
და მიშველე...
გამოსვლა
“თუ თავი შენი შენ გახლავს, ღარიბად არ იხსენები”
წაიღე ჩემი თავი. დათვალე,
წუთში რამდენჯერ რეკენ ზარები
ქვესკნელში, სადაც ალქაჯები იბადებიან.
წაიღე ჩემი თავი. შეხედე,
წუთში რამდენჯერ აღარ თენდება
მზის პირველ სხივს რომ ირეკლავენ ჩემი თვალები.
წაიღე ჩემი თავი. მოტყუვდი,
რომ ყვავილები ამ ბაგეზე შხამიანია
და მანამ ბოლო ამოსუნთქვა
არ გამალურჯებს-
ნუ შემეხები.
წაიღე ჩემი თავი. მისმინე,
თუ ამ ტკივილებს ვეღარ გავუძლებ
პირში სიზმარიც რომ ჩავიგუბო_
მუნჯი ვარ მაინც.
წყალს გაყოლილი სიზმრები კი
აღარ ცხადდება.
წაიღე ჩემი თავი. მიხსენი
ცოცხლადყოფნისგან
მკვდარი უფრო რომ შემიყვარო.
რაა ტკივილი, ისიც ჩუმი, ანდა უფერო,
რომ ვერ გაუძლო,
აკანკალდე ვერხვის ხესავით
ჩაშლილ პაემანს
მტვრად რომ აყრის
ნოემბერს. ყვითელს.
მძიმეამეთქი -
გაგაფრთხილე,
მძიმე და ცხელი.
მაშ, შეისვენე,
ზღვა ასვი და
მიწა აჭამე.
თუ კიდევ ითხოვს
გამოიღე ყველა სისხლძარღვი
შენი ტანიდან გამოიძრე-
გამოიტანე.
ყველა კედლიდან გამოვიდე
იქნებ ოდესმე.
ყველა სიზმრიდან გამოვიდე
იქნებ ოდესმე.
ყველა ღამიდან გამოვიდე იქნებ ოდესმე-
რომ შეგიყვარო.
შენი ხელები ღამით თვითონ მხდიდნენ ტკივილებს.
ვიხსნიდე თვალებს, ყურებს, ტუჩებს
სამკაულივით
ამოთხრილ ღილებს დაგკიდებდე
ალუბლებივით-
არ მომეკარო.
გარეთ სიჩუმე ლოცულობდეს ხელაპყრობილი
და გზას, რომელიც გავიარე ანდა გავივლი
ერქვას მანძილი-
ვერ დაამოკლებ.
შენ თქვი, რომ მუხლებს ვეღარა ვხრი, რათა ვილოცო...
შენ თქვი, რომ მუხლებს ვეღარა ვგრძნობ, ისე აცივდა.
ვინ გამისწორებს მე სიარულს
ან ვინ მასწავლის-
როგორ ვიცხოვრო.
გემძიმა არა?! ვეღარ მიგაქვს
მხარს კოკასავით ვერ შემოიდგი
ჩაიმუხლე და
გაგივარდა.
ჰოდა, ამიტომ ზედ გაიარე...
ქუსლით დასრისე, ქუჩა-ქუჩა გადაასწორე,
ფეხით მოსინჯე, ხომ არ დარჩა სადმე კვალი და
წითელი თმები შემოდგომას გადააფინე
და თუ ერთხელაც, შენ ტორტმანით
გზას გაიკვალავ,
ვერხვის ხესავით გადააყრი
მტვრად ჩვენს პაემანს
ნოემბერს ყვითელს,
შენ თავს დაკარგავ-
ანუ მიბრუნებ.
ყველა კედლიდან გამოვიდე
იქნებ ოდესმე.
ყველა სიზმრიდან გამოვიდე
იქნებ ოდესმე.
ყველა დროიდან გამოვიდე იქნებ ოდესმე
...
რომ დაგიბრუნო.
გა-მო-ღვი-ძე-ბა
"კოკასა შიგან რაცა სდგას”
(სანდრიკა ნაკაიძის ხსოვნას)
არ შემოხვიდე ჩემს ჯოჯოხეთში.
ახლად ამოყრილილ თევზებივით
გულაღმა წვანან ჩემი ფიქრები.
ღამით, ძილი რომ არ მეკარება
მთელ ტანზე ნუშის საცხს ვიგლეს და
ჩემს ხორცს ვანელებ.
შუაღამისას, ნაწილ-ნაწილ ვიცლი კიდურებს
და მენჯის ძვლიდან ვხაპავ მდინარეს.
“კოკასა შიგან რაცა სდგას”
სხვა არის გადმომდინარე.
ახლა გაყინულ ხელებს ვითბობ,
დაძველებული კარამელივით
ვიკვნეტ ბაგეებს,
შენ, გადმომისხი სისხლი ჩემი უკვდავებისთვის
უკვდავებაში
მიცვალებად მე შეგაგროვებ.
ცარცისფერ ძვლებზე ნაპრალებად დამეტყოს მინდა
ქვესკნელის გზები.
ვჭამდე ჩემს ხორცს,
სულს კი ვკორტნიდე
და მერე დილა
იწყებოდეს დასავიწყებლად.
და მერე დილას
გადახვეულ ფირზე ვიწერდე,
რომ სიცოცხლეში გამარჯვებით დაბრუნებულმა
შენს მომაკვდავის არტახებში
ვცადო გახვევა.
დასავიწყებლად იწყებოდეს დილა და ისევ
გამთენიისას ვერ გავუძლო და შენს სასთუმალს,
იწვეს სიკვდილი ჩემი ხელით გადარჩენილი,
ნიჟარებს სუნი ასდიოდეთ მლაშე სისხლდენის.
იყოს მოქცევა,
გადიდებულ თვალის გუგებში-
ჩანდეს სამყარო,
ზამთრისპირზე
ნისლის ბაღები ირხეოდნენ და
პალატაში ხელოვნურად მსუნთქავი გული
იდოს საწოლზე
ერთი გრამი სითხის ამარა.
სიკვდილი კართან ავაყუდო იქნებ ვიღაცამ
ჩამოიაროს და წაიღოს ჩასაბარებლად.
ნუ...ნუ, შემოხვალ ჩემს ჯოჯოხეთში.
შავ მდინარეში ტივტივებენ
ჩემი ფიქრები.
არ ვიცი ახლა ნაწილ-ნაწილ ვიცლი კიდურებს
თუ მეშინია გაღვიძების
და დროს ვაჩერებ.
და მერე დილა
იწყებოდეს გასახსენებლად,
მზე ზღვაში კლავდეს დავიწყებას
ბლაგვი საგნებით.
ეს სახლი უკვე აირია. ალბათ ოდესმე
იატაკს ცოცხს რომ გამოვუსვამ-
მეც დავლაგდები.
გა-მო-ღვი-ძე-ბა არის უთუო,
მშვიდობით ზღვაო,
რომელიმე ხომ მაინც ვრჩებით.
აღმოსავლეთი
აჰა, ჩემი აღმოსავლეთი.
ამ ძველ ქალაქში, სადაც ცოცხლად იმარხებიან
და არასოდეს არ დარდობენ მიცვალებაზე,
სადაც, მიწაზე გადაშლილი მწვანე ხავერდი
შთანთქა მტვერმა და ნაღებივით აჭრილ თვალებში
ქარი კლიტეებს მოთმინებით ეჯაჯგურება-
ყველა კარიდან გამოვედი
დღეს რომ გაგეშვი.
მაქმანად დამთრევს დაძონძილ და ყვითელ კაბაზე
ყველა ქალაქის გაწყვეტილი ყოფიერება.
სიჩუმე, როგორც უშენობის მემორიალი
ცას ებჯინება.
ლანდშტაფი. გეო-პოლიტიკა. მდებარეობა
გაურკვეველი. ეთნო-ერთა-უმცირესობა.
ზონა წითელი. ორ ქარს შუა მეძავეობდა
ერთი პატარა გოგონა და .ფინალლ. ექსცესი.
ღიმილი. იდაყვგაყვლეფილი. ხელისგულები
მოდერნ-ქუჩებად დაზოლილი ბრმა გამზირებით.
ჰაერში ოთხი თვითმფრინავი გაიგუდება
და სამომავლოდ ოთხი გემი ჩაიძირება.
ტანის ხაზებზე მიმკითხავეს გუშინ კარავში.
მარცხენა მხარეს, სადაც ჯერაც გაზაფხულია
ზღვა წყლად ჩამდგარა-
მლაშე წყურვილს სულში ვატარებ.
კაბები, უფრო საგარეო. მაქმანებითურთ.
ხე-ტყის მასალით აწყობილი სამკაულები.
ქუჩებში ხელებაწეული გაქანდები და
შედეგი ტრავმა. ანდა სენი უკურნებელი.
ლანშტაფი. გეო-პოლიტიკა. მდებარეობა
გაურკვეველი. ორი კოკით ზღვების ავსება.
ტაძართან მღვდელი. უფალს, უფალს ებარებოდეთ.
გაქცევა. წასვლა. სადღაც უფრო აღმოსავლეთით...
.აჰა, ჩემი აღმოსავლეთი.
ამ ძველ ქალაქში, სადაც ცოცხლად იმარხებიან
და არასოდეს არ დარდობენ მიცვალებაზე,
ტაროებივით ჩამოვფშვენი შეგრძნებები და
უჯიშო ფაშატს ტყავგადაცლილ ზურგზე ავკიდე.
მლაშე ხმიადის სურნელი აქვთ ახლა ღამეებს.
სამშობლოც კუტი ხმიადივით ისე მლაშეა...
წყურვილი მკლავს და ლიბრგადაკრულ თვალის კუთხესთან
ზღვას ვერ ვამშვიდებ.
წამოაყენეთ ყველა მკვდარი სამარხებიდან.
