ერთი ლექსი შვილს
ალექსანდრეს
აცივდა...
მაგრამ მე გაგათბობ...
მე შენი დედა ვარ,
სახეს განთიადის სიზმრით დაგიკოცნი,
დაშაშრულ ხელებზე მზის საფენს დაგადებ
და გეტყვი:
როდესაც დედობა მაჩუქე
იმ დღიდან ღრუბლებმა სიმაღლე გადამდეს,
იმ დღიდან გავწვიმდი და ეს ყელსაბამიც
ათასი ბრჭყვიალა ცრემლიდან ავასხი...
და გეტყვი:
ჩემს ყველა ნისლიან ჭრილობას
რომ წამოიზრდები-მზის გულზე განახებ.
დღეს ცივა...
დღეს უნდა ხელები გაგითბო.
თებერვალი, 2010
ალექსანდრეს
აცივდა...
მაგრამ მე გაგათბობ...
მე შენი დედა ვარ,
სახეს განთიადის სიზმრით დაგიკოცნი,
დაშაშრულ ხელებზე მზის საფენს დაგადებ
და გეტყვი:
როდესაც დედობა მაჩუქე
იმ დღიდან ღრუბლებმა სიმაღლე გადამდეს,
იმ დღიდან გავწვიმდი და ეს ყელსაბამიც
ათასი ბრჭყვიალა ცრემლიდან ავასხი...
და გეტყვი:
ჩემს ყველა ნისლიან ჭრილობას
რომ წამოიზრდები-მზის გულზე განახებ.
დღეს ცივა...
დღეს უნდა ხელები გაგითბო.
თებერვალი, 2010
