ნოდარ დუმბაძე - ილია



nodar dumbadze ilia dumbadze nodar leqsebi leqsebis krebuli poezia
არაგვის ნაპირს, წიწამურთან, აღმა მივდევდი,
სადაც არაგვი არაგვიანი ასე გიჟია,
და საქართველოს მატიანე, სავსე დიდებით
გულის სიღრმეში გადამიშლია.
იქ, წიწამურთან, მე არაგვის ტალღებმა მითხრეს:
გქონდა სიცოცხლე და ღიმილი ქვეყნის საყოფი,
შენ საქართველოს კურთხეული ვაზივით გთხრიდნენ,
რომ არ ენახათ შენი ნაყოფი.
ამ კაკლის ჩრდილში მზეს ასწრებდი ცისკარზე ღიმილს,
ქვეყნის ვარამით გული რარიგ დაგმძიმებია...
ამას ჩიოდი: "ღმერთო ჩემო, სულ ძილი, ძილი",
შენ კი არასდროს არ გძინებია.
არაგვის პირას საწვიმარი ღრუბელი იწვა,
ქართლს რომ სცოდნოდა _ ხალხი მკერდით დაგიფარავდა.
მიწა ატირდა, დალოცვილი ქართული მიწა,
და ლოდი არაგვს ცრემლებს ჰპარავდა.
ვინ გაგიმეტა, თვალზე ბინდი ვინ გადაგაკრა,
მაგ გულისცემა რა მარჯვენას ჩაუკეტია...
შენ ჩაგასვენეს სამარეში, ილია, მაგრამ
შენი დიდება სამარეში არ ჩაეტია.
შემობრუნდება ცხოვრება წაღმა?
გესმის საფლავში -
შვილთა ღაღადი!
ჟამთა ღაღადი!
ქვათა ღაღადი!
სანამ არაგვი წიწამურზე არ ავა აღმა,
შენს ნათელს შუბლზე არ ჩაქრება შუქი მარადი.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.