კოტეტიშვილი ვახუშტი - რ უ ბ ი ა



vakhushti kotetishvili vaxushti kotetishvili rubia literatura poezia
15 წლის სამარყანდელ გოგონას რუბიას, მკერდმოვერცხლილსა და
ორმოცნაწნავიანს, რომელმაც მთხოვა: თბილისში წამიყვანე,
იქ, შენს ჩაიხანაში, ფიალებს დაგირეცხავო.

ჯერ პატარა გოგონაა რუბია,
წარბი წარბზე სურმით გადაუბია,
თავზე ჭრელი არახჩინი უხდება,
ბაგეები მარჯნად გადაუპია.

სავსე მკერდზე _ ფულები და ვერცხლები,
და იმ მკერდქვეშ _ მოფართხალე მერცხლები,
ამ წარბებმა გასაფრენად მომზიდა,
მის წამწამთა ქარს ავყევ და ვერ ვცხრები.

ალვა ტანი, _ უშოლტესი ალვაზე
და თვალები _ მოსისხამე ალმასი,
რუბი, მითხარ, მაგ ბაგეთა თასიდან
უკვდავების წყარო რატომ არ მასვი?!

რუბი, მითხარ რამე, აგრემც იხარე,
გაგიშალო ზეცის ფარჩა-ფართალი,
სიყვარულზე ოღონდ რამე მითხარი,
ტყუილი თქვი, ნუ იქნება მართალი!

თვალთა ისართ სურთ ამ გულის აკლება?
დე, აიკლონ, რით ვარ სხვებზე ნაკლები?!
ეგ თვალები თუ უმთვარო ღამეა
მაგ ღამეში ელვად დავიკლაკნები.

ისეც ვივლი, ფილაქანი არ მინდა!
შაში მინდა, იაგანი არ მინდა!
მაგ თვალების ბნელ, უმთვარო ღამეში
ისე შევალ, ჩირაღდანი არ მინდა!

სამარყანდი
1956 წ.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.