ჩიტიშვილი მანანა - Chitishvili Manana



არაგვზე

გოგი თურმანაულის გახსენება

(aragvze)


არაგვზე, მთების აკვანში
მთვარე დაიგებს ლოგინს,
სუფრასთან — თვალსევდიანი
თურმანაული გოგი.
უცხოდ ნათქვამი კაფია,
ლექსით აცრილი მზერა,
ფხას რა სიფრთხილით მისინჯავს,
რა იჭვნეულად მზვერავს.
მცდის, ლექსით მხოლოდ ვკეკლუცობ,
თუ პოეზიის ყმა ვარ,
მე ფიქრით სარკმლის გადაღმა,
ტყისპირს მუხლებზე ვდგავარ.
შემოდგომაა გვიანი,
ხეთ სამოსს აგლეჯს ქარი,
ტყეში შიშველი ვერხვი ჩანს,
თეთრი ქალწულის დარი.
გვერდს მუხა, ტოტგანიერი
ნისლის ჩიბუხი ბოლავს,
რა მძიმედ ხვნეშის, ტიალი,
ვერხვიც რანაირ თრთოლავს.
რა საოცრება ვიხილე,
ღვთით შემეწია ბედი,
სუყველა ტრფობა გახუნდა
ამ სასწაულის გვერდით.
სიტყვა ვერც მაშინ დავძარი,
დღემდე არც სადმე მითქვამს,
უხმოდ ვისახე პირჯვარი,
უხმოდ შევივსე ჭიქა.
ნელ-ნელა ეფინებოდა
ტყეს ვერცხლისფერი ჭირხლი,
სარკმელს ირიბად გახედე,
თითქოს რაღაცას მიხვდი.
არაგვზე, მთების აკვანში,
მთვარე კვლავ იგებს ლოგინს,
რა იქენ, თვალსევდიანო,
თურმანაულო გოგი.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.