კლდიაშვილი დავით



ქართველი მწერალი. დაიბადა სოფელ სიმონეთში. შვიდი წლისა ქუთაისში რუსი ექიმის ოჯახში მიაბარეს რუსული ენის შესასწავლად, შემდეგ სახელმწიფო სახსრებით გაიგზავნა კიევის სამხედრო სასწავლებელში, რომელიც წარჩინებით დაასრულა და სწავლა განაგრძო მოსკოვის სამხედრო სასწავლებელში, რომლის დამთავრების შემდეგ იყო მეფის არმიის ოფიცერი. მსახურობდა ბათუმში, მაგრამ 1905–1907 წლების რევოლუციის შემდეგ, როგორც არასაიმედო პოდპოლკოვნიკი, აიძულეს გადამდგარიყო სამხედრო სამსახურიდან. 1915 წელს გაიწვიეს ოსმალეთის ფრონტზე. თურქეთში გადასახლებული ჭანების გამოსარჩლებისათვის მას საველე სასამართლო ელოდა, მაგრამ 1917 წელს თებერვლის რევოლუციამ მოუსწრო და კლდიაშვილი მშობლიურ სოფელს დაუბრუნდა, თუმცა უკვე ჯანგატეხილი და დაავადებული.

1893 წელს ჟურნალ „მოამბეში“ გამოქვეყნდა მისი პირველი ორიგინალური მოთხრობა „შერისხვა“. პირველ მოთხრობაშივე გამოვლინდა დ. კლდიაშვილის სამწერლო პრინციპი–ქართული კლასიკური რეალიზმის ერთგულება. მისი შემოქმედების მთავრი თემა იმერეთის გაღარიბებული ე.წ. „შემოდგომის აზნაურების“ ცხოვრების ასახვაა. მისი მოთხრობები: „სოლომან მორბელაძე“, „სამანიშვილის დედინაცვალი“, „ქამუშაძის გაჭირვება“, „როსტომ მანველიძე“ და სხვა ცრემლნარევი სიცილით ასახავს ნიადაგგამოცლილი აზნაურობის როგორც სოციალურ, ისე მორალურ დაკნინებასა და გადაგვარებას.

დავით კლდიაშვილმა მნიშვნლოვანი წვლილი შეიტანა ქართულ დრამატურგიაში. სევდიანი სინამდვილეა ასახული მის პიესებში: „ირინეს ბედნიერება“, „დარისპანის გასაჭირი“ და „უბედურება“. მწერლის შემოქმედებითმა სტილმა – სისადავემ და უბრალოებამ კიდევ უფრო მეტი პოპულარობა შესძინა მის ნაწარმოებებს, მწერალს კი საყოველთაო აღიარება მოუტანა.

დავით კლდიაშვილს ეკუთვნის მემუარული ჟანრის ნაწარმოები „ჩემი ცხოვრების გზაზე“. 1930 წელს ქართველმა ხალხმა დიდი ზეიმით აღნიშნა მწერლის შემოქმედების 50 წლის იუბილე, ერთი წლის შემდეგ კი მწერალი გარდაიცვალა. დაკრძალულია მთაწმინდის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.