ბექა ბრეგაძე – სიტყვის მათხოვარი



რად არ შეისმინე ჩემი ნათხოვარი,
იმიტომ რომ არ ვარ სიტყვის მათხოვარი,
მე ხომ ვასრულებდი გულით დანაპირს,
მე ხომ შენს სახლში ვხედავდი ნაპირს.
ან რაც ვიმათხოვრე, რისთვის ვიმათხოვრე!
შენ ხომ მათხოვარი ბოლოს მიატოვე...
ალბათ ეშმაკი ჩადგა ჩვენს შორის,
მე კი მსხვერპლი ვარ თქვენს შორის ომის.
მე ხომ ვნატრულობდი მშვიდად ცხოვრებას,
მე ხომ შენთან ლოცვით ვღლიდი გონებას.
მიჭირს ამაზე ფიქრი, ლექსის წერა,
მაგრამ შენს სიყვარულს ვერ დავთმობ! ვერა!
თვალზე ცრემლმომდგრი, სიკვდილს მიყრდნობილი,
დამუნჯებული და შენს თავს მინდობილი,
დავრჩი ღია ცის ქვეშ, ხალხის ზეწოლის ქვეშ,
დავრჩი უბადრუკი! განათელი ფეხ ქვეშ...
ჩემი ტავი უცხოს რად გაალანძღინე
ჩემიდაწერილი მითხარ რად დახიე!
ვგრძნობ რომ ხელი თითქოს ეშმაკს გადავხვიე,
ჩემი თავი ბნელ, დიდ ცოდვაში გავხვიე.
ჩემი სიყვარული სხვისას დავამთხვიე,
ჩემს სიყვარულს შრამად ტანჯვა დავამჩნიე.
ღმერთო უკან მიმაქვს ჩემი ნათხოვარი!
მე კი ისევ ვრჩები სიტყვის მათხოვარი
მითხარ ჩემი თავი რად დამაკარგინე!
ამ ლექსის დაწერა ღმერთო მაპატიე!



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.