კაცმა რა იცის, ბებრის გული რიღასთვისა სძგერს,
ალბათ იმიტომ, რომ ჭაღარა სხვასაც აგემოს,
არ იწუნებენ სოფლის მუხთალ მოვარდნილ ხვედრს,
რომაც მაღლა, ზამთრის მთებმა ქარი დაბეროს.
კაცმა არ იცის ჩემი პაპა რისთვის წამულობს,
ან რომ სიცოცხლეც მისთვის თითქოს უკვე ვალია,
დაკოჟრილ ხელებს მერე ცრემლით ჩუმად ვნახულობ
რომელსაც სოფლის ამხელა ტყე უხერგავია.
კაცმა არ იცის ბებრის გული როგორ დაბორგავს,
ალბათ იმიტომ რომ შვილიშვილს სოფლადა სტოვებს,
მოავლებს მერე და მანრის კუთხეს როცა ჩამოსვამს,
ხელთ ფიალას და სადღეგრძელოს უთხოვარს სთხოვებს.
შენით მიგემავ წუთისოფელი, თუ კი ვიცხოვრე,
ხვნეშით აღმოსთქვამს ისე ტკბილად ვაშკაცს მატირებს,
ცრემლი შემაშრა და მუხლზე მოყრილს ჩუმად ვილოცე,
თვითონ როცა დახეულ შარვალს რიდით მაცილებს.
ალბათ იმიტომ, რომ ჭაღარა სხვასაც აგემოს,
არ იწუნებენ სოფლის მუხთალ მოვარდნილ ხვედრს,
რომაც მაღლა, ზამთრის მთებმა ქარი დაბეროს.
კაცმა არ იცის ჩემი პაპა რისთვის წამულობს,
ან რომ სიცოცხლეც მისთვის თითქოს უკვე ვალია,
დაკოჟრილ ხელებს მერე ცრემლით ჩუმად ვნახულობ
რომელსაც სოფლის ამხელა ტყე უხერგავია.
კაცმა არ იცის ბებრის გული როგორ დაბორგავს,
ალბათ იმიტომ რომ შვილიშვილს სოფლადა სტოვებს,
მოავლებს მერე და მანრის კუთხეს როცა ჩამოსვამს,
ხელთ ფიალას და სადღეგრძელოს უთხოვარს სთხოვებს.
შენით მიგემავ წუთისოფელი, თუ კი ვიცხოვრე,
ხვნეშით აღმოსთქვამს ისე ტკბილად ვაშკაცს მატირებს,
ცრემლი შემაშრა და მუხლზე მოყრილს ჩუმად ვილოცე,
თვითონ როცა დახეულ შარვალს რიდით მაცილებს.
