ლომივით



ამ არამზადა უგულო ბოლომ,
უკან კლიტულით კარი ჩაჰკეტა,
ხელის გულივით მოსჩანს, თუ როგორ
დრომ საუკუნე წამად დაჰკეცა.

შრომაში უგონოდ ნუ იხარჯები
უხმოდ ცხოვრება სულ ტალახს მოგცხებს,
იმაზე პიქრით ნუ იტანჯები
თუ ხვალინდელი დღე, უკეთესს მოგცემს.

უკუნეთ ღამეს გაჰყევი ლამპარს
უკან არ გაჰყვე შენივე ნაკვალს
იარე არამც თუ ტელფები გასტანს,
არამედ სანამ გონება გასტანს.

ბილიკი განვლილს კვლავ შეგახსენებს
ცხოვრებას როგორც დამჭკნარი ბაღი,
გვერძე გახედვის არ შეგეშინდეს,
ყველას ცხოვრება როდია ლაღი.

თუ უბრძოლველად დაიმალები
ცხოვრების რითმას ვეგარ აჰყვები,
თუ მოკვდავობას დაემალები
ვეღარც უკვდავი ვეღარ გახდები.

თუმდაც ყოველთვის ბრძოლაში გიწვევდნენ
ჩუმად ინახე შენთვის ნაღველი,
და თუ ფხიზელზე ცხრა დღე გისმენდნენ,
ერთი უგონოდ შენთვის დათვერი.

როცა მათ სიტყვას არაფრად ჩათვლი.
მაშინ შეწყვეტენ თვალების ბრიალს.
და ამოუშვებს პატარა თაგვი
მდელოზე გაჭიმულ ლომივით ღრიალს.



Loading...


თეგები: leqsi poezia

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.