ლია ფანჩულიძე - ირემი

ირემო რქები რა უყავ?
ხეს შეეჭიდე რასაო?
შენი მშვენება სად გდია?
სადღა იპოვი რქებსაო?

ირემი- შემომეჩვია მე მტერი.
ვეღარა ვძლიე.ვომობდი.
საზრდოს საშონლად ჩამოველ.
შვილებისათვის ვშრომობდი.

ფეხებში თოფი მესროლეს.
ვიცდინე,ბუჩქებს ვეფარე.
არ შემიბრალა ვერაგმა.
ბოლოს ხეს ამოვეფარე.

მთაში დავტოვე შვილები.
მინდა ვაწოვო ძუძუო.
მეგონა უკან მომდევდა,
მგელი მშიერი, უძუო.

შემდეგ გავექეც მე მდევრებს.
ვუბნიე გზა და კვალია.
მაგრამ ტყვიას ვერ დავემალ,
მაინც იყარეს ჯავრია.

ობლად დავტოვე შვილები.
სარჩოს შევპირდი იმათა.
ფეხზე წამოვდექ,წავიქეც.
გულიდან სისხლმა იმატა.

სისხლი მდის,ბალახს ვაწითლებ.
მიწა მომბღავის ქვევიდან.
ვებრალვი: ცა და ფოთლები,
ცრემლებს მაყრიან ზევიდან.

მომცვინდნენ მონადირენი.
მომიგდეს ზურგზე ნაბდიანს.
არ ჰყოფნით ნანადირევი.
ირმებს ეძებენ შავ დღიანს.

კვლავ შეაყენეს ჩახმახი.
უნდათ გაზარდონ ნადავლი.
სულ არ ებრალვით ირემნი.
ასე სასტიკნი რად არი?

ვერ შეგისრულეთ პირობა.
ვიცი დაგტოვეთ ობლები.
ბუნების კანონს რა ვუთხარ.
სიკვდილ წინ ვხდები მგმობელი.

მთამ დაიტირა ირემი.
ტყემაც ჩაიცვა შავები.
სიკვდილ წინ შვილნი ვერ ნახა.
რა ჰქონდა "დანაშავები"?

ლია ფანჩულიძე