ჭადარი



ეს ბებერი ჭადარი,
მოწყენილი რად არის?
სხვა სამშობლო არ უნდა.
სხვა სამშობლო სად არის?

ფოთლებს ააშრიალებს,
ფესო ამობერვია.
ორასი წლის გამხდარა,
ნუთუ მისთვის ბევრია?

ფოთლებს იცვენს, იბერტყავს,
ტირის როგორც ავდარი.
მისკენ გიხმობს, გეძახის,
სტუმრობისთვის მზად არის.

მეცოდება გზა-შარას,
მარტოდ მდგარი ჭადარი.
მენატრება ფიცრულში
მჭადის სუნი, ღადარი.

უსაფრდება მჭადის სუნს,
ნიავს მიაქვს სურნელი.
ნიავს სჯერავს სიბერის,
ბრიყვია და სულელი.

დინჯად უხრის ნიავს თავს,
თითქოს მისი სრცხვენია.
სიბერეში რამდენი
ჭადარს ცრემლი სდენია.

ქარიც ჩამოუქროლებს,
მისგან სალამს ჯერდება.
ქარი მაინც ქარია,
იცის არ დაბერდება.

/ლია ფანჩულიძე/



Loading...


თეგები: ჭადარი ლექსი ჭადარზე

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.