შენს თმებს მინდვრიდან აჰყოლია სუნი იების

შენს თმებს მინდვრიდან აჰყოლია სუნი იების,
ცისფერ კაბაზე გეტმასნება ფარული ზრახვა,
აგდევნებია გამომწვევი მზერა მთიების,
და კლდეთა ქიმზე მონადირის სამიზნედ დგახარ.

იქნებ შეიკრა ეგ საკინძე მომჭრელი თვალის,
რა ჩემს საცდურად მოეჩვიე ამ მთათა კალთებს,
დაგყვები უკან, ვით აჩრდილი მდუმარე მთვარის,
აბა ღამეებს ვინღა მოსთვლის საშენოდ ნათევს.

ჩანჩქერებიდან გაუსხლტება ქარაფს სისველე,
კაბის კალთაზე ხალებივით მოგაყრის სურვილს,
მოგეტმასნება სხეულზე და თმებს დაგისველებს,
მე კი მხილველი ამ მშვენებით მოვიკლავ წყურვილს.

შენს თმებს მინდვირად აჰყოლია ვნებების ალი,
ცისფერი კაბით ეტმასნები ახლა ამ ხელებს,
დგას ალიონი შენი მზერით უგონოდ მთვრალი,
და გათანგული ღამის სურვილს ისევ ახელებს.