,, ბებო ''
ერთ დროს შენაც გაყოლებდნენ თვალებს
და ტკბებოდნენ სილამაზით შენით,
ახლა სახეს გიუშნოვებს, ბებო,
ნაოჭები, ვერ იშორებ ხელით.
ადრე ჩქარი ნაბიჯებით ხვეწდი
შენს სიარულს მიმოქცეულს ტანით,
სულ გიყვარდა მოღერება ყელის,
იწონებდი თავსაც მოკლე კაბით.
კაკილები გიმშვენებდა გულმკერდს,
და ბეჭდებით იმშვენებდი თითებს,
მოწიწებით გიხატავდნენ გრძნობას,
ინახავდი მათ ნაჩუქარ ნივთებს.
თავდაჭერით განაბავდი თვალებს,
ვითარც ისრებს გაისროდი გულში,
ყველაფერი ისე კარგად გახსოვს,
მომხდარიყოს, ბებო, თითქოს გუშინ.
გიკანკალებს ეგ ორივე ხელი,
თითქოს, ბებო, აგიტანა შიშმა,
ამ დროს შიში რა შუაშია...
იმ სილაღის წლებმა ხელი გიშვა.
არ იჯავრო, ბებო,შენ შემოგევლე,
ერთ დროს ყველა დავბერდებით მჯერა!
შენს ლამაზ გულს შემოვევლე, ბებო,
არ ჩაიდო ლამაზ გულში წყენა!
თვალს კურცხალი ცრემლის როგორ მოგადგა
არ იტირო გეხვეწები, ბებო!
მითხარი, რომ აწი მე დამარიგებ:
ცხოვრებაში თუ ვის უნდა ვენდო!
მიკარნახებ რანაირად ვიცხოვრო,
რომ არ შევცდე არავისთან, ბებო,
და მასწავლე შენნაირად ამაყად,
ვისკენ როგორ უნდა გავიხედო.
-იცი,ბებო,რა ლამაზი ხარ,
თითქოს, უწინ რომ იყავი ის ხარ,
გაგიშლია ვერცხლის ფერი თმები,
ჩემს ლოდინში ფანჯარასთან ზიხარ.
ბები შენს თვალებს შემოვევლე,
იმ თვალებში, რომ ინახავ ცრემლებს,
და იმ ლოყებს, იმ შენს ცრემლით დანამულს,
სარკმელთან რომ შემოიწყობ ხელებს.
არ გაბედო, ბებო, აწი წუწუნი,
რომ, თითქოს, და არ ჭირდები არვის,
მე შენ მართლაც ძალზედ მაგრად მჭირდები,
მერე რა, რომ ეს დრო- სწრაფად გადის?
შენთან ერთად ბევრ სიმღერას ვიმღერებ,
გავიხსენებთ წარსულიდან დღეებს,
მომავალსაც სულ ღიმილით შევხვდებით.
და აწმყოსაც შევუხამებთ ფერებს.
ჩემთვის მუდამ ახალგაზრდა ხარ,
რა ბავშვური ,საყვარელი თანაც,
სისულელე თავიდან ამოშალე,
შეგაძრწუნა ბებიკონა რამაც!
მიყვარს შენი გამოხედვა, ბებო,
თითქოს, ჩემგან ელოდები შველას.
არა მარტო მე მიყვარხარ ძლიერ,
მჯერა, მსგავსად-რომ უყვარხარ ყველას!
სათნო ღიმილს შეეპარა სევდა,
ახლა რაღა გაგახსენდა, ბებო,
მე ვიხსენებ ზღაპრებს, რომ მიყვებოდი,
შენს კალთაში თავი როცა მედო.
ბებო,ნახე, უკვე დაღამდა,
შენაც გატყობ, გეხუჭება თვალი.
ადე, ბებო,დავიძინოთ ხვალ კი-
გავაგრძელოთ ისევ საუბარი.
ავტორი: ვერონიკა კვერნაძე
ერთ დროს შენაც გაყოლებდნენ თვალებს
და ტკბებოდნენ სილამაზით შენით,
ახლა სახეს გიუშნოვებს, ბებო,
ნაოჭები, ვერ იშორებ ხელით.
ადრე ჩქარი ნაბიჯებით ხვეწდი
შენს სიარულს მიმოქცეულს ტანით,
სულ გიყვარდა მოღერება ყელის,
იწონებდი თავსაც მოკლე კაბით.
კაკილები გიმშვენებდა გულმკერდს,
და ბეჭდებით იმშვენებდი თითებს,
მოწიწებით გიხატავდნენ გრძნობას,
ინახავდი მათ ნაჩუქარ ნივთებს.
თავდაჭერით განაბავდი თვალებს,
ვითარც ისრებს გაისროდი გულში,
ყველაფერი ისე კარგად გახსოვს,
მომხდარიყოს, ბებო, თითქოს გუშინ.
გიკანკალებს ეგ ორივე ხელი,
თითქოს, ბებო, აგიტანა შიშმა,
ამ დროს შიში რა შუაშია...
იმ სილაღის წლებმა ხელი გიშვა.
არ იჯავრო, ბებო,შენ შემოგევლე,
ერთ დროს ყველა დავბერდებით მჯერა!
შენს ლამაზ გულს შემოვევლე, ბებო,
არ ჩაიდო ლამაზ გულში წყენა!
თვალს კურცხალი ცრემლის როგორ მოგადგა
არ იტირო გეხვეწები, ბებო!
მითხარი, რომ აწი მე დამარიგებ:
ცხოვრებაში თუ ვის უნდა ვენდო!
მიკარნახებ რანაირად ვიცხოვრო,
რომ არ შევცდე არავისთან, ბებო,
და მასწავლე შენნაირად ამაყად,
ვისკენ როგორ უნდა გავიხედო.
-იცი,ბებო,რა ლამაზი ხარ,
თითქოს, უწინ რომ იყავი ის ხარ,
გაგიშლია ვერცხლის ფერი თმები,
ჩემს ლოდინში ფანჯარასთან ზიხარ.
ბები შენს თვალებს შემოვევლე,
იმ თვალებში, რომ ინახავ ცრემლებს,
და იმ ლოყებს, იმ შენს ცრემლით დანამულს,
სარკმელთან რომ შემოიწყობ ხელებს.
არ გაბედო, ბებო, აწი წუწუნი,
რომ, თითქოს, და არ ჭირდები არვის,
მე შენ მართლაც ძალზედ მაგრად მჭირდები,
მერე რა, რომ ეს დრო- სწრაფად გადის?
შენთან ერთად ბევრ სიმღერას ვიმღერებ,
გავიხსენებთ წარსულიდან დღეებს,
მომავალსაც სულ ღიმილით შევხვდებით.
და აწმყოსაც შევუხამებთ ფერებს.
ჩემთვის მუდამ ახალგაზრდა ხარ,
რა ბავშვური ,საყვარელი თანაც,
სისულელე თავიდან ამოშალე,
შეგაძრწუნა ბებიკონა რამაც!
მიყვარს შენი გამოხედვა, ბებო,
თითქოს, ჩემგან ელოდები შველას.
არა მარტო მე მიყვარხარ ძლიერ,
მჯერა, მსგავსად-რომ უყვარხარ ყველას!
სათნო ღიმილს შეეპარა სევდა,
ახლა რაღა გაგახსენდა, ბებო,
მე ვიხსენებ ზღაპრებს, რომ მიყვებოდი,
შენს კალთაში თავი როცა მედო.
ბებო,ნახე, უკვე დაღამდა,
შენაც გატყობ, გეხუჭება თვალი.
ადე, ბებო,დავიძინოთ ხვალ კი-
გავაგრძელოთ ისევ საუბარი.
ავტორი: ვერონიკა კვერნაძე
