დავეძებ

ფოთოლთაცვენაა მარადჟამს გარეთ,
ჩემი სული ხომ აქ ღამეს ათევს,
ფოთლის სიჭრელე, მაგონებს ქალღმერთს,
ამ სილამაზეს ვერავინ ამჩნევს.
ქარია გარეთ, უტყვი და ცივი,
წვიმაც მოვიდა, გააღო პირი,
თითქმის ასეა ყოვედღე ამ დროს
მოდის წვიმა და მერე მათრობს,
თითქოს გამოვა მზე ,მაგრამ შემდგომ
მე ქარიშხალი დამითმობს საძმოს.
მეტყვის- მობრძანდი აქ ჩემო კარგო
შენი ადგილი აქ არის ჩარჩოდ,
სასაცილოა, მაგრამ მე ამ დროს
თითქოს თავს ვუხრი და ისიც დარდობს,
მერე წავა და ისევ ახლოს
ფოთლების ცვენა მავიწყებს აწმყოს
დრო კიდე მიდის, მიდის და გარბის
წამები, წლები მიდიან ჩქამით,
მაგრამ სიჩქარე არ არის შლადი,
მისი ფერები ჩემს გულში არის…
ვზივარ თითქოს და ვეღარ ვგრძნობ აწი
ჩემი სხეული აღარ არს ფაქტი-
ვცხოვრობ, თუმცაღა რა არის არსი?
მას დავეძებ, ის კი არ არის .....
მინდა, რომ ისევ დადგეს ზაფხული
თუმც შემოდგომა არს კი სასრული?
კითხვას კითხვაზე ვსვამ და მე სული
მინდა რომ ვნახო ჩემთან მოსული...