ქალი

სილამაზის ვარ ტრფიალი,
გონჯი სუყველა მიავსა!
ქალი კი ცვარს უნდა ჰგავდეს,
სუნთქვად მასდევდეს ნიავსა.

ხმატკბილად მოსაუბრობდეს,
ტანშია გგვრიდეს სიამსა,
ბუნებით უნდა ერთვოდეს
ცაში ანგელოზთ სიასა.

მზესა სჩრდილავდეს, ნათებით
მთვარეს აძლევდეს ზიანსა,
ალერსით გააცოცხლებდეს
სიყვარულს მაღალზნიანსა.

გაკარგვინებდეს თავ-გონსა,
უგზოსა გხდიდეს გზიანსა...
ჩემთვი არ ვამბობ, ისე ვთქვი,
ვმადლობ, რასაც ვარ ზიარსა!.

მიხეილ ღანიაშვილი