რამდენიც უნდა გეძახდეს ქარი



რამდენიც უნდა გეძახდეს ქარი,
სანამდეც უნდა, გაგრძელდეს თოვა...
არსებობს ქვეყნად პატარა ქალი,
რომელიც შენთან ოდესმე მოვა...
რამდენიც უნდა მიქროდნენ წლები,
გართმევდნენ თუნდაც ყველაზე მთავარს...
არსებობს ქვეყნად სურნელი თმების,
რომელიც შენგან არასდროს წავა...
თუნდ იდგეს მთები ოქროს და ვერცხლის,
საითაც გინდა გეძახდეს ბედი...
არსებობს მწვანე თვალების ცეცხლი,
და არაფერი არ გინდა მეტი...
თუნდ იყოს მართლაც ცხოვრება რთული,
აფერმკრთალებდეს შენს დაღლილ მზერას...
არსებობს სადღაც კეთილი გული,
რომლისაც ახლაც ბავშვურად გჯერა...
თუნდ გაჭირვებით იჭერდე სიტყვას,
რომელსაც სულ სხვა ოდესმე იტყვის...
რომელიც მისთვის არასდროს გითქვამს,
ან რას იტყოდი პატარა სიტყვით...
გული ხომ თვითონ უთქმელად ხვდება,
რა უნდა იყოს ვერასდროს თქმულში...
ადამიანი ოდესმე კვდება,
ის რჩება მხოლოდ... რაც ჰქონდა გულში...
თუნდ გასავლელიც, შემოგვრჩეს წლები,
თუნდ თითო წამის, იყოს თითო დღე...
უმნიშვნელოა რამდენის ვკვდებით,
უმთავრესია როგორ ვიცოცხლეთ...
და თუ კი გულში შემოგრჩა ჰანგი,
თუ მისი მზერაც გარდასულს ერთვის...
ოდესღაც მისიც იცოდი დარდი,
და თუკი დარდიც ის იყო შენთვის...
თუ მისი სუნთქვაც ზეპირად იცი,
თუ მისი თმებიც გინახავს ქარში...
თუ გამოარჩევ, მის თვალთა ციმციმს,
ამქვეყნად ყველა მშვენიერ ქალში...
თუ დილა იყო ხსენება მისი,
საღამოს ისევ ტკბილი ზმანება...
თუ იცი, მაინც იქნება სხვისი...
შენი კი არა, და... გენანება...
...და თუნდაც აზრებს გიბნევდეს ქარი,
გულს გიყინავდეს მსუსხავი თოვა...
მაინც შენს გულში იქნება ქალი,
რომელიც შენთან როდესღაც მოვა



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.