სულ რამდენიმე წუთია ,გაჩნდი
და ახლა სველი ჩემს მკერდზე წევხარ,
აქამდე მხოლოდ დიდ მუცლად მაჩნდი,
ახლა გიცქერ და ვმშვიდდები ვეღარ.
დასრულდა ტანჯვის და შიშის ღამე,
ვკოცნი წამწამთა უნაზეს ჩეროს...
ხომ არ გტკენია ძვირფასო რამე,
ჩემთან რომ ფრთებით მოჰყავდი წეროს ?..
გძინავს, დილის მზე გინათებს სახეს,
სასთუმალს შვების ცრემლებით ვნამავ...
კარს ჰაერივით მსუბუქად აღებს,
შემოდის შენი ამაყი მამა.
და თითქოს უფრო მაღლდება ჭერი,
მთელი სამყარო ჩვენშია თითქოს...
ვთრთი სიამისგან, ვით ჩალის ღერი,
მამა უფლისგან წყალობას ითხოვს.
გძინავს... უღიმი ანგელოზს ტკბილად,
გეძახის სივრცე, მზით მოქარგული...
და ჩემი გულის ფეთქვასთან წყვილად
ხმიანობს შენი პატარა გული.
მარიამ კოზმანიშვილი
