მოდი...




მოდი,სანამ ისევ,შემიძლია გიგრძნო,
სანამ მონატრება,ითვლის სიმწრის წამებს,
ფიქრს შემოეფლითა სიამაყის კაბა,
"სიცხიანის ბოდვა" აიტეხა ღამემ.
მოდი,მოდი,მოდი,
ღრიალს იწყებს გრძნობა,
გულს ჩააცმევს ბალზაკს,
ტანს შაგრენით მოსავს.
დარაბებზე თალხი,
ჩამოუშვა მთვარემ,
თითქოს ეკალ–ბარდში
გაეხვია ღამე.
აქილევსის ქუსლი,
გულს დაეჭდო მალვით,
აფროდიტეს კაბას
ტანთ ისინჯავს კრძალვით.
მეფე ლირის ცრემლით
გააჯერებს ტკივილს,
მოდი,თორემ უკვე,
სული განცდით კივის.
მოდი,მოდი,მოდი,
ლოდინს ეწვის მკერდი,
სანამ ტრფობის ცეცხლში,
გახვეული გელი.
ვიდრე გრძნობა წარსულს,
გაჰყოლია მზითვად,
მანამ მოდი,ვიდრე,
ვიქეც დარდის ტვირთად.

ალისა ელიშვილი



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.