ჩემი მიწა...



ჩემი მიწა...

სამშობლოდან შორს გაქცეულს,
ჩუმად მიმაქვს მუჭით მიწა,
ვგევარ გულში სისხლჩაქცეულს,
სევდამ ცრემლებს გზა კვლავ მისცა...
ვეფერები ჩემს წილ მიწას,
ეპკურება ჩემი ცრემლი,
მიწის სუნი აქაც მიცავს,
"ჭირსა შიგან"აქაც მშველის.
დაეკიდა ცრემლი წამწამს,
ხელისგულზე მიწას მისწვდა,
უცხო მიწის მადლის არ მწამს,
ჩუმად კვნესის ჩემი მიწა.
სხვის მიწაზე გადაკარგულს,
მათბობს მიწა,ერთი მუჭა,
ცას ვიხსენებ გადაკალმულს,
ნატვრას ბოლო კვლავ არ უჩანს...
ნაკუწ ნაკუწ დაჭრილს კიდევ,
მეც მოგპარე მიწა მუჭით,
ძვირფას ტვირთად მოგიკიდე-
შევუდექი ბილიკს დუხჭირს...
მალვით, ცხადად,მუჭით,ჯიბით,
ყველამ ერთად თუ ცალ-ცალკე,
შიმშილით თუ სხვათა ჯიბრით,
სახლ - კარს ფუძე დავუცალეთ.
ცხელო მიწავ,მგულს რომ მიწვავ,
ჩემს მამულს ნუ დამაცილებ,
დაგიბრუნებ კუთვნილ მიწას,
თუ შენს მკერდზე დამაძინებ...
სამშობლოდან გადახვეწილს,
ხელის გულზე მიდევს მიწა,
დარდით წელში გადატეხილს,
ცხელი მიწა ხელებს მიწვავს...


გიული ჩქარეული



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.