გრძნობის სტიქია

დასეტყვილ მიწას ისევ გადასკდა ფერი,
ზღვა ცივია და სდუმს, ქარის ჯარი ქრის,
მზესთან კოცნა მსურს, მაგრამ არ იცდის,
თუმცა თბილია და დუღს მე რომ განმიცდის...

დრო წუთებს მესვრის და წამებში მხვდება,
უდაბნოს ქვიშა აჩრდილს ისრუტავს ცის,
მერე მთის მკერდზე ღრუბელი სკდება
და წვიმაც თოვლის ზღაპარში ცრის...

თეთრი კრისტალები მივარდისფრდებიან,
ჩემში სისხლი რბის, ვაშლის ყვავილს რომ რჩება,
შორს იქით სადღაც მირაჟიც ლღვება,
ახლა გიხატავ ფიქრს, რომელიც შენი სტიქია ხდება...

მე კვლავ მზესთან ვარ და მის სონეტებს ვუკრავ,
სხივთა წყურვილში გიფერმკრთალებ ძილს,
იასამნისფერ კოშკებთან ყინულიც დნება,
ისიც გაგშორდა მყისს შენ, რომ ტკივილით გსდევდა...

სიჩუმე და ჰორიზონტი… აი ჩემი სუნთქვის ნაპირი,
რომელიც დაგითმე ახლა და შენში ფეთქავს,
გთხოვ, გაუფრთხილდი ამ ლექსის რითმს,
ის შენთვის ზეცაში ვარსკვლავებს ფენდა...

ავტ. შალვა ლონდარიძე