გაორება

გაორება!
შემინდე ღმერთო,
რომ ქალი ვარ და ევად ვიშვი,
შემინდე ღმერთო,
რომ მოგიხმობ ყოველთვის ჭირში,
შემინდე,
შვილი წამართვი და გავბედე განსჯა,
შემინდე,
შვილი მაჩუქე და დედობა მტანჯავს,
_როცა მილხინდა სანთელივით
სულს ლექსი მენთო,
გაჭირვებისას მოგიხმობდი
_მიშველე ღმერთო!
არ დავენანე, წუთისოფლის ავიღე ცოდვა,
როგორც პოეტმა,
როგორც ქალმა
და როგორც ცოლმა,
თაძარს ავუვლი,
და შორიდან ვჩურჩულებ ლოცვას,
გული, შიშისგან აღსარებით ვერ ბედავს მოსვლას,
და ეხლა
ხატებს ვუცქერი და
ეშმაკიც ვერ მთმობს,
ამ გაორებას ვერ გავუძლებ,
_მიშველე ღმერთო!