არდოტს



კოშკებს ხავსი ეკიდებათ თურმე,
რკინის ჟანგი მოსდებია ქარაფს,
ჯანღი შავად დასწოლია არდოტს,
ებინდება და განთიადს ფარავს.


ნაბილიკარს დასდენია წვიმა,
მოტალახულ, სველ გვირილებს მალავს,
რამსიშორე გზა ყოფილა ვხვდები,
ეს აღმართი საუკუნოდ მღალავს.


დიყიანას ვერ აუვლი ნაბიჯს,
ისუსხება გულს ნატყვიარს სჩარავს,
ეს რა ფერი დასდებია არდოტს,
მწვანე ფერი გადასვლია ბალახს.


ისევ ისე არდოტულად წვიმდა,
ისევ ფრთხილად ავდიოდი შარას,
ანდაკის წყალს ისევ თავქვე მიჰყავს,
პირაქეთკევ ვეღარ ბედავს ავლას.


კოშკებს ხავსი ეკიდება თურმე,
რკინის ჟანგი მოსდებია ქარაფს,
მიწას თურმე დასდებია ობი,
ერიდება და თავის წლებს მალავს...


ანა მინდიკაური



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.