მე მოვალ შენთან!

მე მოვალ შენთან! –ბანალური არის სიტყვები...

ზუსტად ისეთი, როგორც ახლა ჩვენი განწყობა...

არაფერს გეტყვი, შენ ყველაფერს ისეც მიხვდები –

წასვლისას ყველა გულნატკენიც ასე ამბობდა... .

დამელოდები? – არც ეს კითხვა არის ახალი

და უფრო ხშირად პასუხია – თავის დაქნევა...

ისიც იცი, რომ არაფერი აღარ მახარებს

და მხოლოდ ძველი სურვილია – კვლავ გადარევა! .

რითმებიც ძველი – მაგ ცრემლების ტბებმა დატბორა

გემი, რომელიც ტრფობის ზღვაში დიდხანს ვატარე...

და ალბათ ფიქრობ – რა იქნება ის მეტაფორა

ჩემს მოსვლას ახლა, ბოლო სტროფში რომ შევადარებ... .

დაგელოდები! – თავის ქნევით მპასუხობ რახან

და წამწამებიც სინანულის ფერით მორთულან...

მე მოვალ შენთან! როგორც... თოვლი მოვიდა შარშან!

შარშან კი...თოვლი... როგორც მახსოვს... სულ არ მოსულა