გავიდა, ცხოვრება გავიდა

გავიდა,ცხოვრება გავიდა,
ვიჩქარე,ამაოდ ვიჩქარე,
ვერაფერს დავიწყებ თავიდან,
არაფერს აღარ ცვლის სიჩქარე.

დაბერდა,ოცნება დაბერდა,
თვალებში ჩამდგარა ლოდინი,
მომავალს ამაოდ ვაგებ და
მხრებს მაწევს ასაკი ლოდივით.

გაკაფეს,ის ტევრიც გაკაფეს,
განსაცდელს მიმზადებს ვერაგი
და, არად დაგიდევთ საკაბეს,
რამეთუ, მამძიმებს პერანგიც.

წამართვეს,გრძნობები წამართვეს,
დამტოვეს დაცლილი სხეულით,
ამაოდ ვავედრებ მამაღმერთს,
სულშიგან შემძვრალა წყეული.

მკვდარია,იმედი მკვდარია,
სიცოცხლე ვეღარსად დავმალე,
სიკვდილი,ვაი, რომ ბრალია
და მაინც, იჭრება სამარე...

მანანა ფრუიძე.