არც იშვიათად



არც იშვიათად,
არც ისე ხშირად,
არც ისე ადრე,
არც ისე გვიან,
ულამაზესი გოგო ქალაქის
გამოჩნდებოდა მთავარ ქუჩაზე.
მაგნიტოფონის ლენტივით უცებ
წყდებოდა ფიქრი და ლაპარაკი.
მოედებოდა ქუჩებს ჩურჩული
– ულამაზესი გოგო ქალაქის...
არც იშვიათად ასეც ხდებოდა,
გოგო ვიღაცას ესალმებოდა
– ეს გაუმარჯოს ლოდინს და იმედს
და გულუბრყვილო ბუნებას, კაცთა.
მან გაიარა და გამიღიმა
და დარდი ჩემი, თოვლივით გადნა.
ეს იყო წინათ:
არც ისე ხშირად,
არც ისე ადრე,
არც ისე გვიან,
ულამაზესი გოგო ქალაქის
გამოჩნდებოდა მთავარ ქუჩაზე.
და როგორ მოხდა არ ვიცი ბოლოს,
როს გახევებულ ბიჭების თვალწინ
გაუჩინარდა საღამოს ბინდში,
ულამაზესი გოგო ქალაქის.
ლაპარაკი და ჩურჩული მიწყდა,
ასე დასრულდა ერთი არაკიც,
– ბედნიერია, ვინც დაივიწყა,
ულამაზესი გოგო ქალაქის.

ბიძინა მინდაძე












Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.