კარებს უბრახუნებს შლეგი მონატრება,
სივრცეს მარწუხივით ახრჩობს უშენობა,
ჩვენთან პოეტი ხომ გიჟად მონათლეს და
ყველა განმარტება კარგავს მნიშვნელობას.
მე თუ გიჟი ვარ და ლექსმაც გაუტია,
შენი თვალებია მხოლოდ დამნაშავე,
შენთვის ჩემი ლექსი ტაიმ–აუტია,
ჰოდა, ჩემი სულიც წუთით გადაშალე...
და ეს სიყვარულიც ლექსად მოვარდება,
შენი მოლოდინი თავზე დამათენდა,
ჩვენთან პოეტი ხომ გიჟად მონათლეს და
უკვე ზედმეტია ყველა განმარტება.
ვანო კორძაძე
