დასრულდება ასე ჩვენი ამბავიც

დასრულდება ასე ჩვენი ამბავიც
როგორც ერთი უღიმღამო რომანი,
და არაფრით გაოცდება არავინ,
ასეთები კინოებშიც ხომ არი...
არაუშავს, გიპოვნია უკვე სხვა,
არაუშავს, უჩემოდ რომ იცხოვრებ,
და თუ უცებ მე შენი ხმა მომესმა,
გპირდები რომ ჩემსას ვერ გაიგონებ,
არაუშავს, რომ ხანდახან ძილის წინ
მახსენდება ის დრო როგორც ზღაპარი,
არ ვეცდები მოვიარო თბილისი,
ყველას ვკითხო შენზე ''ნეტა სად არი?'
'არაუშავს, ცოტა ხანი ვიდარდებ.
და მერე კი ალბათ რამე მოხდება,
არ მექნება დრო რომ შენ გამიხარდე,
გაგრძელდება კვლავ ფერადი ცხოვრება.
არაუშავს, თუკი ვერ დაგივიწყე
არაუშავს, წლების მერეც მიყვარხარ...
არაუშავს, თუკი შენს სურათებსაც
ჩემთვის, ჩუმად მაინც შემოვინახავ.
მადლობა, რომ ეს შეგრძნება მაჩუქე,
მადლობა, რომ ბევრი წელი მიტანდი,
მე არ ვნანობ ასე რომ დავიტანჯე,
მადლობა, რომ სულ ცოტათი გიყვარდი...