სერგი კაკალაშვილი – FINITA LA COMEDIA

ქარმა ასფალტის მტვერი მიგავა
სადღაც უფერულ სახლის კუთხეში,
შვილებს იდუმალ დარჩათ იგავად
ჩემი ლექსების სტილი უხეში.
მტვერს ნამსხვრევები გაჰყვა ოცნების –
მარადისობის სამხილი ოდეს;
ო, ქალბატონო, თქვენ სცდებით, სცდებით,
თითქოს სიბერე შემომპარვოდეს.
შემომპარვოდეს თითქოს ჭაღარა
და ვეღარ ვძრავდე ვალებს და ცოდვებს –
მე დრომ, უბრალოდ, ძალზე დამღალა
და თავს ნურავინ ნუ შემაცოდებს.
განხიბლულ ბედის ამარა კაცი,
ვისაც ქვეყანამ გული ატკინა,
მე შემოგწყრებით – სამსჯავრო მკაცრი –
ვით დეიბლერის გილიოტინა.
დღენი წარსულს რომ დამაშორებენ,
მე თავს ჩავღუნავ და გაგეცლებით...
თვალებს კაცურად გამისწორებენ
ჩემი ცხოვრების განვლილი წლები
და რეზიუმეს, სათქმელად ადვილს,
მე წუთისოფელს დავუსვამ მხცოვანს,
სადაც ღირსეულს მიმიჩენს ადგილს
დრო, აღმატებულს მასზედ ხელოვანს.