უდაბნო



უდაბნო, პირამიდა, ქვეყანა არეული
მომბეზრდა უკვე, უკან ვბრუნდები.
და ჩემი სარკე, ჩემი ორეულის
ჭრილობებს ვისწორებ და დიდხანს ვუნდები.
ეს უდაბნოა, პირამიდებით, პეიზაჟებით და მირაჟებით.
შენგან შორსაა უბრალო მიწა,
აქ არის მხოლოდ ყვითელი ქვიშა.
წყალი, წყალი მოგენატრებათ,
და ნაწვიმარზე ბუნების ფერი.
აქ მოგენატრება უბრალო ერი.
აქ სამარხია, მუმია.
აქ მკვდარი გენატრება, კრუგებს რომ უვლიან.
ეს უდაბნოა, ჯერაც უხილავი
მირაჟებით, პეიზაჟებით.
აქ არის ქვიშის და პირამიდის მდუმარება,
გდევს ტკვილების აუარება.
მოვა დრო და თქვენ კაპიტან,
აქედანაც გაგიყვანთ.
მანამდე კი როგორმე,
მუმიებსაც ავიტანთ.
ეს უდაბნოა აქ შენსას ვერ გაიტან.
აქ გული გიცემს, პულსი ჩერდება
და დაბლა დაცემას ვეღარ აიტან.
აქ სამარხია, ფარაუნის, ცხედრის
აქ მარხია უკვდავი და მკვდარი კედრი.
აქ იშვიათად თუ ესტუმრება ღმერთი,
ეს უდაბნოა, განუმეორებელი და მხოლოდ ერთი.
აქ შეგშურდებათ მკვდრისაც, და ცხედრის.
აქ წვიმა გენატრება და ცეცხლი,
აქ ცეცლის ალი გინდა,
მონატრებული სატრფო და ქალი.
აქ სმა გენატრება, რომ იყო მთვრალი,
ეს უდაბნოა: მკვდარი ხარ, მკვდარი!!!
ეს უდაბნოა და კოშკებიც ქვიშით ნაგები
აქ გენატრება სატრფოს ბაგენი.
ეს უდაბნოა ყველაფერი იწვის და ხურდება,
და შენი სანუკვარი მაიკაც ხუნდება.
აქ არ გადარდებს რას ჭამ თუნდაც უმიანს,
აქ შენ თვითონ გადაიქცევი უკვე მუმიად.
ეს უდაბნოა პირამიდები და რაც გაშინებს,
და უკან დაბრუნებაზე ფიქრობ მაშინვე.

ავტორი: ილია ყარმაზანაშვილი



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.