ლი ბო. სერგი კაკალაშვილი

ნავის აჩრდილი ტბას ლანდს უკრთობს და ანარნარებს,
შეცბა სტიქია პოეზიის და ციფრებისა,
სული ტაძრის ზარს – მოგუგუნეს, ნაბრძოლს და ნარეკს,
ეთხოვებოდა აღმაფრენით ანცი ფრთებისა –
ღამის ტბის წიაღს დაეწაფა, მთვარის ანარეკლს
ლი ბო* – მწყურვალი უსპეტაკეს განცვიფრებისა.
შეცურდა, შეჰყვა და შეერწყა სამყაროს ოდას,
გეენიური ის სურვილი, სხვა კოცნას რომ ჰგავს,
აღარ ახსოვდა ღვინო, ქალიც მას არ ახსოვდა
და გაქრა... გაქრა ყოველივე, იმ კოცნის გარდა,
რომელ კოცნაშიც სიყვარულს და სითბოს აქსოვდა,
რომელ კოცნისთვის სიბრძნის ტბაშიც ის გადავარდა.