წამით



წამით ვიცინი და მხოლოდ წამით,
გული რატომღაც ცუდს მიგრძნობს კიდევ,
დამძიმებულა გარემო ავით,
რატომღაც ცრემლი მომაწვა ისევ.
აჰა ამბავი ნანახი სიზმრის,
აღარ ყოფილა ქვეყნად საშველი,
ვინც შვილს უყვარდა ის აღარ არის,
მისი სიცოცხლის ჩაქრა სანთელი.
და ეხლა ვდგევარ გაოგნებული,
ცუდი ამბავი გულს მიღრნის მტანჯავს...
მწარე ფიქრებით დამძიმებული
ვაიმე დაო დედა აღარ გყავს...
ოხ,ვწუხვარ!ვწუხვარ...ო,დიდად ვწუხვარ...
მაგრამ წუხილი ვის შველის მარტო?!
და ეხლა გარეთ წვიმაში ვდგევარ...
ისევ ვჩურჩულებ "რისთვის და რატომ?!"



Loading...


თეგები: 12345

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.