მარტოობამ



martoobam
მე მარტოობამ როგორც პიქრი გამაცამტვერა
და მეც უძლური ველოდები მაცდურ განაჩენს
ავედევნები კვლავ კლავიშებს კარად და მტვერად
მაინც ჩემნაერს ხვალ დროება ათასს გააჩენს
აღარ ვიქნები მარტოდ მარტო შენი მგოსანი
მრავალ პოემებს მიუძღვნიან მშვენებას შენსას
მე ერთი ლექსი შემრჩენია შენთვის პრთოსანი
სხვა ვერ გაიგებს ამ სატკივარს და განცდას ჩემსას
კვლავ ავამღეროთ სიმპონია ერთი ბგერიდან
მოდი ოცნებავ!სიყვარულო!კვლავ ითარეშეთ
ყველამ მიიღო მისაღები ბედის ხელიდან
ისევ მე დავრჩი ჩეშმარიტი გრძნობის გარეშე
ვერ გავექეცი მარტოობას ვეღარც სიზმრებში
თითქოს გაქვავდა ყველაფერი აქ ჩემს გარშემო
რაღაც მაკლია ვიქექები ჩუმად ფიქრებში
იქნებ მიზეზი მარტოობის ვინმემ მაჩვენოს
მე აღარ მინდა არც სიკვდილი და არც სიცოცხლე
ჩემთვის სიკეთეც ბოროტებაც უკვე ერთია
მარტოობაში თუ ამ ქვეყნად ერთ წამს იცოცხლებ
მაშინ მიხვდები რომ სიკვდილი ამ წამს გერჩია
მე მარტოობას გავექეცი ამ ქვეყნად ვითომ
მაგრამ აღმოჩნდა რომ მარტოობა ვყოფილვარ თვითონ...



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.