როცა ლექსი ოცნებებზე იბატონებს



როცა ლექსი ოცნებებზე იბატონებს

(roca leqsi ocnebebze ibatonebs)


ახლა, როცა მზე ღრუბლებში განისვენებს,
ბედისადმი ურჩი გრძნობა არ ისვენებს.
მოიქუფრა მაღლით ზეცა,წვიმას იწყებს...
პოეზია სულს ფრაზებით დაასველებს.
ახლა,როცა მყუდროება ყველას იპყრობს,
გული უკვე არაფერზე აღარ ფიქრობს...
მხოლოდ გრძნობა,ურჩი გრძნობა არ ისვენებს,
უმოქმედოდ მყოფ გონებას აღარ ინდობს.
მომიწოდებს,რომ გადავცდე ბედის საზღვრებს,
ბედის,რომლის რეალობაც სითბოს არღვევს,
გული უკვე არაფერზე აღარ ფიქრობს...
სული ფრენით თავისუფალ აზრებს აღწევს.
ირგვლივ ყველას მშვიდი წვიმა ზღაპარს უთხრობს,
იგი ზეცას მიმალულ მზეს არ დაუთმობს,
წვიმა უკვე არაფერზე აღარ ფიქრობს...
ეს გრძნობა კი...ოხ ეს გრძნობა ისევ ურჩობს.
როგორ მინდა,რომ იწვიმოს დღე და ღამე,
ოღონდ ისევ ისე იყოს ერთი რამე:
დღისით მაინც ანათებდეს სიცოცხლის მზე,
ღამით მაინც ელვარებდეს ცივი მთვარე.
როგორ აქსოვს მელოდია სულში ნოტებს,
მუსიკის ხმა არასდროს არ მიმატოვებს,
ვინავარდებ პოეზიის ლურჯ ღრუბლებში,
როცა ლექსი ოცნებებზე იბატონებს.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.