დაღლილი ფიქრები..



დაღლილი ფიქრები..

(daglili fiqrebi)


დავიღალე...
დამღალა მარტო ხეტიალმა..
დამღალა სევდამ.. ტკივილმა.. ცრემლმა..
რატომ უნდა მტკიოდეს სულ?!..
რატომ არ მანებებს ეს ტკივილი თავს..
რატომ მადევს ეს სევდა გულზე ლოდივით და რატომ ვერ ვიშორებ..
გაუთავებელი კითხვები რომლებიც სულ მუდამ პასუხის ძიებაში არიან მაგრამ ვერ პოულობენ..


დამღალა მარტოობამ..
მინდა მეც მიყვარდეს და ვუყვარდე...
მინდა მეც ვიგრძნო ბედნიერება..
მინდა ვხედავდე სამყაროს სიყვარულის ფერებში
და არა შავ-თეთრი, გახუნებული ჩრდილებით..
ჩემ ტკივილს ვერავინ გრძნობს..
ვერავინ გებულობს...


მე თუ ვიღიმი მხოლოდ იმიტომ რომ ჯერაც შემწევს ძალა გავუმკლავდე სევდას..
თუმცა ღიმილზე მეტს ხომ თვალები ამბობენ..
თვალები კი უკვე ვეღარ მალავენ სევდას..
ერთხელ მაინც შემომხედეთ თვალებში.. მხოლოდ ერთხელ..
იქნებ მერე მაინც იგრძნოთ ის ტკივილი...
ის სევდა..
რომელიც ყოველ ღამე ცრემლებს გადმოაქვთ ბალიშზე..
თუმცა არა..
თქვენ ამას ვერასოდეს გაიგებთ..
ვერასდროს იგრძნობთ..
რადგან თქვენ არ განიცდით იმას, რაც მე უკვე დიდი ხანია
მკლავს..
მახრჩობს..
მანადგურებს



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.