გათენდა პარასკევი – დღე მზისქვეშეთში ყველაზე დიდი ბოროტმოქმედების აღსრულებისა…
ღამენათევი მაცხოვარი პილატესთან წაიყვანეს, რადგან მაშინ რომაელები ბატონობდნენ ისრაელში და მათ გარეშე სიკვდილით ვერ დასჯიდნენ ვერავის, პილატე კი რომის ხელისუფლების წარმომადგენელი გახლდათ.
პყრობილს პილატეს წინაშე ბრალი დასდეს და უამრავი რამ დასწამეს, მაგრამ ქრისტეს ერთი სიტყვაც კი არ უთქვამს თავის დასაცავად. გაუკვირდა პილატეს და იუდეველებს მისი გათავისუფლებაც კი შეთავაზა, მაგრამ ხალხი მხოლოდ ერთ რამეს მოითხოვდა – ჯვარცმას. სამგზის გამოუგზავნა ცოლმა პილატეს მონა, არ გაიმეტო ეგ კაცი, მართალია, მრავალგზის მქონდა გამოცხადებაო. პილატემაც რამდენჯერმე სცადა ხალხის გონს მოყვანა, ბრალი ვერ ვუპოვე ამ კაცსო, მაგრამ ვერაფრით დააწყნარა მღვდელმთავრებისგან აღშფოთებული ერი: “მოითხოვა წყალი და დაიბანნა ხელნი წინაშე ერისა მის და თქუა: უბრალო ვარ მე სისხლისაგან მაგისა, თქუენ იხილეთ. და მიუგო ყოველმან ერმან და ჰრქუეს: სისხლი მაგისი ჩუენ ზედა და შვილთა ჩუენთა ზედა” (მათე, 27, 24-25).
უგუნურებმა ქრისტეს ნაცვლად კაცისმკვლელი ბარაბას გათავისუფლება არჩიეს. მაშინ პილატემ ქრისტეს გაშოლტვა ბრძანა. შოლტავდნენ ხარის ღვედებზე მიბმული წახნაგოვანი ტყვიის ბურთულებით. ადამიანი მხოლოდ 40 დარტყმას უძლებდა. ქრისტეს 39-ჯერ დაარტყეს, მერე კი კვლავ ხალხს აჩვენეს, რომ როგორმე მოელბოთ ხალხის გული და ჯვარცმისაგან ეხსნათ იგი, მაგრამ ბრბო მაინც მოითხოვდა: “ჯუარს-აცუ, ჯუარს-აცუ ეგე!” არ უნდოდა პილატეს, მაგრამ შფოთის შეეშინდა და ჯვარცმა მიუსაჯა, მაგრამ იქამდე კიდევ ერთი დამცირება და ტკივილი უნდა დაეთმინა მაცხოვარს – წაიყვანეს, მეწამული ქლამიდით (მოსასხამი) შემოსეს, თავზე ეკლის გვირგვინი დაადგეს, დაცინვით ეთაყვანებოდნენ და თან სახეში აფურთხებდნენ. რომაელები ასე მხოლოდ სიკვდილმისჯილ მონებს თუ დასცინოდნენ ხოლმე. ჯვარცმითაც ხომ მხოლოდ მონებს სჯიდნენ ხოლმე რომის იმპერიაში.
იდგა მაცხოვარი – ტანჯული, სისხლიანი, ჭრილობებით დაფარული, ყვრიმლისცემით სახეშეცვლილი, თავზე ეკლის გვირგვინითა და ხელში არგნით, მარტოდმარტო და ყველასგან მიტოვებული. მთელი სხეული დაწყლულებოდა, ახლა კი ჯარისკაცები ამ წყლულებს შოლტებითა და ეკლიანი გვირგვინით უღრმავებდნენ. ბოლოს ლერწამი თავზე გადამტვრიეს, ქლამიდი გახადეს, თავისი კვართი ჩააცვეს და ჯვარზე გასაკრავად წაიყვანეს.. ასიოდე ნაბიჯის შემდეგ, ქუჩის მოსახვევში, მაცხოვარს ძალა წაერთვა და ჯვრის სიმძიმისგან მუხლი მოეკვეთა. გზა კვლავ ციცაბო აღმართით მიემართებოდა და მაცხოვარს კვლავ გამოეცალა ძალა.
მძიმე იყო ტანჯვა ღვთიმსმშობლისა – შვილის ძებნაში იგი გვერდითა ქუჩიდან გამოვიდა და მოულოდნელად პირისპირ შეეჩეხა მას, ერთ უზარმაზარ, სისხლიან ჭრილობად რომ ქცეულიყო. არაფერი უთქვამთ ერთმანეთისთვის – აბსოლუტური და უსიტყვო იყო მორჩილება ღვთაებრივი განგებულებისა. შემდეგ გოლგოთა - ადგილი თხემისა, სადაც დაფლული იყო ადამის თავისქალა. დედამ იხილა არაადამიანური ტანჯვა თავისი პირმშოსი – ჯვარზე მილურსმვისას გაგონილი უროს ცემის ხმა მძიმედ ხმიანდებოდა მწუხარებისგან გათანგული დედის გულში, გამოუთქმელი ტკივილით უმზერდა და არ მოშორებია შვილს, მაშინ, როცა არსად ჩანდა იერუსალიმში დიდებით შესვლისას…
მაცხოვრის ჯვარი ორი ავაზაკის ჯვრებს შორის აღმართეს… ჯვარცმულ მაცხოვარს კი ძალიან სტკიოდა… ძალიან უჭირდა… ძალიან მოსწყურდა – საშინელი წყურვილი ჯვარცმისათვის დამახასიათებელი ერთ-ერთი ტანჯვათაგანია. უფალს არა მხოლოდ წყალი მოსწყურდა, არამედ ადამიანთაგან სიყვარული, შებრალება და თანაგრძნობა. მათ კი ნაღველი ასვეს და დასცინოდნენ. მასთან ერთად ჯვარზე გაკრულმა ერთ-ერთმა ავაზაკმაც დასცინა, მაგრამ მეორემ შენდობა და ხსენება ითხოვა, ამიტომაც შევიდა სასუფეველში პირველი.
ქრისტეს ნაწამებმა სხეულმა დიდხანს ვერ გაუძლო და სამ საათზე მიიცვალა. მზემ ვერ აიტანა შემოქმედის ასეთ დამცირება და ჩავიდა, ქვეყანა შეიძრა და კლდეები დასკდა – ბუნება ამ საშინელი ბოროტმოქმედების წინააღმდეგ აღსდგა. გაბზარულ კლდეში ადამის თავისქალა გამოჩნდა, რომელსაც ჯვრიდან ჩამოდენილი უწმიდესი სისხლი დაეწვეთა და აღხოცა ცოდვა ადამისა. ტაძრის კრეტსაბმელი შუაზე განიპო ნიშნად სასუფევლის კარის განღებისა. მიცვალებულები აღდგნენ და იერუსალიმის ქუჩებში დადიოდნენ…
ღვთისმშობელმა ქრისტეს საიდუმლო მოწაფეს, იოსებ არიმათიელს, სთხოვა, პილატესგან გამოეთხოვათ ქრისტეს ცხედარი. იოსებმა და ნიკოდიმოსმა გარდამოხსნეს ჯვარცმული. ღვთისმშობელიც მათთან იყო – გულში იკრავდა შვილის გაციებულ სხეულს, კოცნიდა და ეფერებოდა მას: “შენთანა მოვკვდები, რამეთუ ვერ ვიტვირთავ, შვილო, ხილვად ნაკადულსა მაგას ყოვლად უბიწოთა სისხლთა შენთასა! სახვეველთა წილ ხიდონნი გმოსიან, ჰოი, ძეო ჩემო, ბაგისა წილ საფლავსა ბნელსა მიგაწვინე შენ! ჰოი-მე, გაბრიილ, სადა არს, გიხაროდენ! სადა ხარება! კურთხეულ არსი!” სხეული, ნელსაცხებლებით განბანილი და სუდარაში წარგრაგნილი, ახალ საფლავში დადეს და კართან დიდი ლოდი მიაგორეს. მწიგნობრებმა კი საფლავი დაბეჭდეს და მცველად ჯარისკაცები დაუყენეს – პილატე დაარწმუნეს, ჯვარცმულის მიმდევრებს სურთ მისი სხეულის მოპარვა, ვითომ, აღდგაო.
მაცხოვარმა კი ეს არაადამიანური ტანჯვა და დამცირება მხოლოდ საკუთარი ქმნილების სიყვარულის გამო დაითმინა – რათა ჩვენი ადამიანური ბუნება ზეცამდე აემაღლებინა. ამ საოცარი სიყვარულითა და მსხვერპლშეწირვით გაოგნებული სამყარო დღესაც უგალობს უფალს: “დიდება მოთმინებასა შენსა, უფალო იესო!”
წყარო: kvirispalitra.ge
ავტორი: მარიამ ბურჯანაძე
“დიდება მოთმინებასა შენსა, უფალო იესო”
