537 წელს ირანელთა მიერ ქართლში (იბერიაში) მეფობის გაუქმების შემდეგ, მას ირანელი მარზპანები განაგებდნენ, მათგან ყველაზე ცნობილნი არიან არვანდ გუშნასპი და ვეჟან ბუზმირი. მალე 571-572 წლებში ამიერკავკასია ანტიირანულმა აჯანყებამ მოიცვა. ქართლშიც დამოუკიდებელი მმართველობა აღდგა, ეს იყო ერისმთავრობის ინსტიტუტი.
ქართლის ერისმთავრები:
გუარამ I კურაპალატი
572-586
ჯუანშერ I
586-591
სტეფანოზ I
591-606
ადარნასე
606-639
სტეფანოზ II
639-663
გუარამ II
663-675
ნერსე I
675-685
არშუშა
685-700
ვარაზ-ბაკური
700-711
სტეფანოზ III
711-735
მირი
735-738
არჩილი
738-762
ჯუანშერ II
762-771
ნერსე II
771-776
სტეფანოზ IV
776-786
აშოტ I ბაგრატიონი
786-813
656 წლიდან ქართლში არაბები გაბატონდნენ, ხოლო 736 წლიდან კი თბილისში თავიანთი ამირა დასვეს. 813 წელს აშოტ I-მა დატოვა თბილისი და ტაო-კლარჯეთში თავისი სამეფო დააარსა, თბილისი მთლიანად დარჩათ არაბებს.
ქართლის ერისმთავრები - Qartlis eristavebi
