" ზამთრის სუსხმა გამტაცა სითბო, უკან ვითხოვ სითბოს, იმ დროს, იმ სნობს-რომ მართობს. მზის სხივები მწვავს, მათრობს, დღის ნათებას ზოგჯერ მე მანდობს-თრთოლვით ნაფერებ ზეცას მე მითმობს. სიზმრად ვიბარებ მე ამ ყველაფერს-რეალშიც მე კი არ მანდობს მის ზეციურ ბარონს. კარში ზემდეგი გამომეცხადა, საფირმო კერძი შემომთავაზა, ავაზაკს კერძი როდი უხდება, მით საფირმო არ მოუხდება. ზემდეგო კერძი გაწიე_სიგარეტს გავკიდებ კვამლი არ დაედოს, არ გაედოს ფარდა გაწიე. წამომეწიე გზაზე მიმოსულს კვამლში გახვეულს უმალვე მიცნობ, იქვე ჩამოვჯდეთ ხავერდის ბალახს, ნუ მეტყვი არა-ს, გავხედნოთ მოვლილი ცხენები, ინსტრუმენტს ჩამოჰგავს მათი ტანები, წამებში იგრძნობ მათი ლამაზი სხეულის ენას, ბგერას, იმ მძაფრ ძგერას_ტანში რომ გაგაციებს ტკივილით კვდები _ მაგრამ მათი მაინც რომ გჯერა. "
ქეთი ბერიაშვილი
