ზღვის უკიდეგანო სივრციდან აქაფქაფებული ტალღები მოგორავენ, მოღელავენ მრისხანედ. მათი ქუხილი ირგვლივ ყველა ხმას ახშობს. ერთს მეორე მოყვება და ასე უსასრულობის უწყვეტ ნაკადს ქმნიან. ცაზე წითელი სფერო ჰორიზონტისაკენ მიისწრაფვის. ზღვა მალე შთანთქავს მზეს თავის უკიდეგანო უფსკრულეთში. ღრუბლების შემხედვარე, ისეთი შთაბეჭდილება იქმნება, თითქოს დიდმა კლანჭმა ჩამოკაწრა და ჩამოძონძა ცის ფუმფულა ბალიშები ლიანებივით. ეს უკანასკნელი კავშირს ამყარებს ცასა და ზღვას შორის.
ზღვის ნაპირზე ქვიშაში მოკალათებული მხატვარი გაოცებული შეჰყურებდა არაამქვეყნიურ ფონს.მან საჩქაროდ მოამზადა საჭირო ნივთები მარინისტული ნაწარმოების შესაქმნელად. შთაგონებულმა ამოალაგა ფუნჯები, ფანქრები,აკვარელის საღებავი, რათა იდეების ნაკადი გონებიდან არ გაეფანტა. მოამზადა მოლბერტი და დაიწყო ესკიზების გაკეთება.
პლაჟზე აქა-იქ თუ გაიჭაჭანებდა ვინმე. ზღვის ღელვამ შეაშინა დამსვენებლები. რამდენიმე წუთის შემდეგ, პატარა გოგონა მიცუნცულდა მხატვართან. როგორც ჩანს ინტერესი კლავდა, თუ რას ხატავდა ახალგაზრდა ხელოვანი. თუმცა, როგორც კი მხატვრის შთაგონებული სახე დაინახა, იმწუთშივე მოკურცხლა. (ქალს მთლად შეცვლოდა გამომეტყველება, რადგან სრულიად ჩაფლულიყო თავის საქმეში.)
ზღვა კვლავ ვერ იოკებდა თავის ნება-სურვილს და გრგვინვას განაგრძობდა.
ქალი კი ხატავდა. უნდოდა მეტი და მეტი ემოცია ჩაექსოვა თავის ნამუშევარში. ,,იქნებ ტილოზე უკეთ გადმოვიტანო ჩემი განცდა, თუკი ზღვაში შევალ და მისი გულისთქმის თანაზიარი გავხდები" - გულში გაივლო მხატვარმა.
სარისკო იყო ასეთ ღელვაში მძვინვარე ტალღებში შესვლა. თუმცა, ცურვის გამოცდილება არ აკლდა ქალს. უკვე დიდი ხანია გამობრძმედილიყო ონავარ ტალღებთან ბრძოლაში. ნახატი ნახევრად დასრულებული ჰქონდა, როდესაც საცურაო კოსტუმი ჩაიცვა და მკვირცხლად შეძვრა ქოჩრიანი ტალღის ძირში. ღრმად ჩაისუნთქა,მკლავი ძლიერად და გრაციოზულად მოუსვა. იგი უმალვე გაუმკლავდა შავი ტალღების მოულოდნელ თავდასხმას.
ქარი ძლიერდებოდა. წყალზე აზიდული გორები ნელ-ნელა იცვლიდნენ ფერს. ნაცრისფერი გარდაიქმნებოდა ლურჯად, ფირუზისფრად და მზის ანარეკლი ციდან მოცლილი სხივები ზღვის მგზნებარე ზედაპირს ანათებდა.
მხატვარმა უკან დაბრუნება გადაწყვიტა, რადგან უკვე კარგა მანძილით მოშორდა ნაპირს. მრისხანე ტალღებთან ჭიდილმა გადაქანცა იგი. გულისწადილი კი აისრულა. დაისის მაცქერალი დატყვევებულიყო. ისე გაიტაცა მზის მოთამაშე ათინათის ყურებამ, რომ ტალღამ ადვილად ამოაყირავა. შეეშინდა.ცეცხლისფერი ბურთის ნახვის სურვილმალამის შეიწირა. სუნთქვა აღარ ეყო და ამოყურყუმალდა. ფილტვების ჟანგბადით შევსება გახელებულმა ტალღამ არ აცალა და მორიგი დარტყმა აგემა თავზეხელაღებულ მხატვარს. იგი გრძნობდა, რომ ნელ-ნელა გონებას კარგავდა. ერთი გაიფიქრა: ,,ნაწარმოები დაუსრულებელი არ დამრჩეს. ღმერთო, იყოს ნება შენი."
ქალის სხეული იძირებოდა ზღვის შავ მორევში და უერთდებოდა მის უსასრულო უფსკრულეთს.
ზღვის უკიდეგანო სივრციდან აქაფქაფებული ტალღები მოგორავენ, მოღელავენ მრისხანედ. ჰორიზონტზე წითელი სფერო შთანთქა ზღვამ...
ზღვის ნაპირზე ქვიშაში მოკალათებული მხატვარი გაოცებული შეჰყურებდა არაამქვეყნიურ ფონს.მან საჩქაროდ მოამზადა საჭირო ნივთები მარინისტული ნაწარმოების შესაქმნელად. შთაგონებულმა ამოალაგა ფუნჯები, ფანქრები,აკვარელის საღებავი, რათა იდეების ნაკადი გონებიდან არ გაეფანტა. მოამზადა მოლბერტი და დაიწყო ესკიზების გაკეთება.
პლაჟზე აქა-იქ თუ გაიჭაჭანებდა ვინმე. ზღვის ღელვამ შეაშინა დამსვენებლები. რამდენიმე წუთის შემდეგ, პატარა გოგონა მიცუნცულდა მხატვართან. როგორც ჩანს ინტერესი კლავდა, თუ რას ხატავდა ახალგაზრდა ხელოვანი. თუმცა, როგორც კი მხატვრის შთაგონებული სახე დაინახა, იმწუთშივე მოკურცხლა. (ქალს მთლად შეცვლოდა გამომეტყველება, რადგან სრულიად ჩაფლულიყო თავის საქმეში.)
ზღვა კვლავ ვერ იოკებდა თავის ნება-სურვილს და გრგვინვას განაგრძობდა.
ქალი კი ხატავდა. უნდოდა მეტი და მეტი ემოცია ჩაექსოვა თავის ნამუშევარში. ,,იქნებ ტილოზე უკეთ გადმოვიტანო ჩემი განცდა, თუკი ზღვაში შევალ და მისი გულისთქმის თანაზიარი გავხდები" - გულში გაივლო მხატვარმა.
სარისკო იყო ასეთ ღელვაში მძვინვარე ტალღებში შესვლა. თუმცა, ცურვის გამოცდილება არ აკლდა ქალს. უკვე დიდი ხანია გამობრძმედილიყო ონავარ ტალღებთან ბრძოლაში. ნახატი ნახევრად დასრულებული ჰქონდა, როდესაც საცურაო კოსტუმი ჩაიცვა და მკვირცხლად შეძვრა ქოჩრიანი ტალღის ძირში. ღრმად ჩაისუნთქა,მკლავი ძლიერად და გრაციოზულად მოუსვა. იგი უმალვე გაუმკლავდა შავი ტალღების მოულოდნელ თავდასხმას.
ქარი ძლიერდებოდა. წყალზე აზიდული გორები ნელ-ნელა იცვლიდნენ ფერს. ნაცრისფერი გარდაიქმნებოდა ლურჯად, ფირუზისფრად და მზის ანარეკლი ციდან მოცლილი სხივები ზღვის მგზნებარე ზედაპირს ანათებდა.
მხატვარმა უკან დაბრუნება გადაწყვიტა, რადგან უკვე კარგა მანძილით მოშორდა ნაპირს. მრისხანე ტალღებთან ჭიდილმა გადაქანცა იგი. გულისწადილი კი აისრულა. დაისის მაცქერალი დატყვევებულიყო. ისე გაიტაცა მზის მოთამაშე ათინათის ყურებამ, რომ ტალღამ ადვილად ამოაყირავა. შეეშინდა.ცეცხლისფერი ბურთის ნახვის სურვილმალამის შეიწირა. სუნთქვა აღარ ეყო და ამოყურყუმალდა. ფილტვების ჟანგბადით შევსება გახელებულმა ტალღამ არ აცალა და მორიგი დარტყმა აგემა თავზეხელაღებულ მხატვარს. იგი გრძნობდა, რომ ნელ-ნელა გონებას კარგავდა. ერთი გაიფიქრა: ,,ნაწარმოები დაუსრულებელი არ დამრჩეს. ღმერთო, იყოს ნება შენი."
ქალის სხეული იძირებოდა ზღვის შავ მორევში და უერთდებოდა მის უსასრულო უფსკრულეთს.
ზღვის უკიდეგანო სივრციდან აქაფქაფებული ტალღები მოგორავენ, მოღელავენ მრისხანედ. ჰორიზონტზე წითელი სფერო შთანთქა ზღვამ...
